▸Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια από τότε που ο Γιώργος Δελαστίκ έφυγε από κοντά μας. Ήταν 15 Οκτώβρη του 2020. Κι εμείς από τότε, δεν πάψαμε να τον θυμόμαστε, αλλά και να αναρωτιόμαστε: Πώς θα το έγραφε αυτό το θέμα ο Γιώργος; Τι θέση θα έπαιρνε; Ποια θα ήταν η πρόβλεψή του;
«Φρίκη αισθάνεται κάθε πολιτισμένος άνθρωπος για τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράττει το αιμοσταγές κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ εναντίον των αμάχων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας (…) Αποσκοπούν στο να τρομοκρατήσουν τον παλαιστινιακό πληθυσμό ώστε να δημιουργηθεί γόνιμο πολιτικό έδαφος για την εγκατάσταση και εκεί μιας παλαιστινιακής διοίκησης που θα είναι ανδρείκελο, μαριονέτα των Ισραηλινών και θα εκτελεί τις εντολές του Τελ Αβίβ αδιαμαρτύρητα (…) Η κτηνωδία του Ισραήλ δεν οφείλεται βεβαίως μόνο στα θηριώδη αισθήματα της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Βενιαμίν Νετανιάχου. Πέραν της κατατρομοκράτησης του παλαιστινιακού πληθυσμού, το Τελ Αβίβ επιδιώκει μέσω των στρατιωτικών αυτών πληγμάτων, αλλά και μεγάλων πολεμικών επιχειρήσεων που σχεδιάζει, να αντιμετωπίσει τον μεταβαλλόμενο συσχετισμό δυνάμεων στην Εγγύς και τη Μέση Ανατολή».
Τα παραπάνω καυστικά και ευθύβολα σχόλια και η διορατική ανάλυση του Γιώργου Δελαστίκ, αν και έρχονται από το «μακρινό» 2012, δεν θα μπορούσαν να είναι ποτέ πιο ακριβή και επίκαιρα. Κάνουν δε την απουσία του ακόμη πιο επώδυνη και εκκωφαντική. Όχι μόνο για εμάς, στο Πριν, που υπήρξαμε μαθητές του στη δημοσιογραφία και του χρωστάμε σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι βλέπουμε (ή τουλάχιστον το προσπαθούμε) πίσω και πιο βαθιά από την επιφάνεια. Αλλά και για ολόκληρη τη μαχόμενη κοινωνία, η οποία προσπαθεί να βγάλει άκρη και να βρει «πυξίδα» στην ταραγμένη εποχή των αδυσώπητων ανταγωνισμών και των πολέμων που ζούμε και θα ζήσουμε.
Γι’ αυτό, όπως και για πολλούς ακόμη λόγους, τέσσερα χρόνια μετά τον χαμό του, στις 15 Οκτωβρίου 2020, ο τρυφερός και ευγενής Γιώργος μας, ο οποίος μπορούσε – όταν ήθελε και όταν έπρεπε – να γίνει δόρυ ποτισμένο με φαρμάκι για τους αντιπάλους μας και τους δυνάστες όλου του κόσμου, λείπει πολύ. Έστω κι αν η φωνή του ακούγεται πάντα μέσα μας και η πένα του μας έχει χαράξει ανεξίτηλα.
Γ.Π.
Αποστασιοποίηση
Καλπάζοντας με το ατίθασο άτι της πένας του
ξεπέρασε την καθηλωτική δύναμη της μιζέριας,
για να δει αποστασιοποιημένα και σφαιρικά
το απέραντο τέλμα των επίγειων πραγμάτων.
Είδε κοπάδια λαών να βοσκάνε λαίμαργα
στα μεγάλα λιβάδια της τηλεοπτικής αποχαύνωσης,
έχοντας πλήρη την ελευθερία του μηρυκασμού
ανάμεσα στο άρμεγμα και στη σφαγή τους.
Παρατήρησε έναν πλανήτη αενάως περιστρεφόμενο,
μέσα στις βαριές και αποπνικτικές αναθυμιάσεις
φτώχειας, αδικίας, βλακείας και αλαζονείας
και στην προσμονή μιας ευεργετικής καθαρτήριας βροχής.
Σκαρφάλωσε στα αλλεπάλληλα κύματα της δυνατότητας,
ανάμεσα στην πλήρη καταστροφή και την αναγέννηση,
στην ανείπωτη βαρβαρότητα και την ελευθερία,
στην τυραννία της ασχήμιας και τον θρίαμβο του ωραίου.
Αποφάσισε τότε να κατέβει στη γη
με το αλεξίπτωτο των ανατρεπτικών ελπίδων
και προσγειώθηκε σε ένα ολάνθιστο περιβόλι
μέσα σε νέους και νέες που τραγουδούσαν το μέλλον.
20/10/2020
Δ.Δ.
