Γιάννης Ελαφρός
Το κοινωνικό δυναμικό ξεπροβάλλει, η πολιτική ρήξης είναι ζητούμενο
Υπάρχουν στιγμές που αναβλύζουν τα υπόγεια ρεύματα, μοιράζοντας χαμόγελα (μαζί και δάκρυα συγκίνησης) στον κόσμο της δουλειάς και σε όσους «δεν παραδέχονται τη νύχτα». Οι «άνιωθοι», όπως το επιτελείο του Μητσοτάκη, δεν αισθάνονται την υπόγεια βοή. Άλλοι, σε Χαριλάου Τρικούπη και πέριξ της Κουμουνδούρου, νοιάζονται μόνο για να καβαντζάρουν καρέκλες και να ράψουν κοστούμια. Είμαστε σε μια ιδιαίτερη φάση, όπου η απογοήτευση και ο κοινωνικός κανιβαλισμός (που ακόμα κυριαρχούν και στρέφουν ακροδεξιά) έχουν αντίπαλο: Μια οργή που δεν ξεθυμαίνει και μια «ανάγκη για ζωή» που δεν ανατίθεται εύκολα, που παραμένει δύσπιστη, και σε εμάς, αλλά δεν παραδίδεται…
Η -κάτι παραπάνω από μια- συναυλία για τα Τέμπη είχε αυτό το άρωμα… Η υποδοχή που είχαν έξω από το Καλλιμάρμαρο οι διανομείς, που με τα μηχανάκια τους έβαλαν τις δικές τους νότες, απεργιακές κι εργατικές… Οι μαχητικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη, η εκδήλωση αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο λαό της (ας θυμηθούμε τι έγινε σε πολλές συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, όπως στην έξοχη Ορέστεια το καλοκαίρι), η ανυπακοή των εκπαιδευτικών στους σύγχρονους επιθεωρητές και ο επίμονος αγώνας τους για δημόσια δωρεάν παιδεία, οι κινητοποιήσεις ενάντια στη ρατσιστική δολοφονική βία φασιστών και κράτους (όπως στην περίπτωση του Μοχάμεντ Καμράν Ασίκ), αλλά και το μπαράζ των κλαδικών απεργιών που βγάζουν το κοινωνικό ζήτημα και το εργατικό στοιχείο στο προσκήνιο, μοιάζουν «σαν τη βροχή πριν πέσει».
Το δυναμικό της κοινωνικής αντιπολίτευσης σκάει μύτη. Το σύστημα προσπαθεί να φτιάξει κοινοβουλευτικούς υποδοχείς για την εξουδετέρωσή του. Μέσα στη ΝΔ, σπρώχνοντας προς τα ακροδεξιά (στοχεύοντας ξανά τους μετανάστες), αναπαλαιώνοντας το ΠΑΣΟΚ, που παραμένει σταθερά εντός του πλαισίου της ευρω-μνημονιακής βαρβαρότητας και ψάχνοντας «κεντροαριστερές» εναλλακτικές και με τα συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ.
Τίποτα δεν είναι απλό κι εύκολο για τη δική μας πλευρά. Όσοι νομίζουν πως με μια απλή αγωνιστική πλειοδοσία, μια κομματική συσπείρωση, μια ενότητα στα ρηχά και χωρίς προοπτική μπορούν να γυρίσουν την κατάσταση είναι γελασμένοι. Θα χρειαστεί σκληρή δουλειά κοινωνικής ταξικής «γείωσης», προγραμματικού επανεξοπλισμού και ανασυγκρότησης σε όλα τα επίπεδα της αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής αριστεράς για να υπάρχει νικηφόρα πορεία. Οφείλουμε ωστόσο να δούμε και τις δυνατότητες, που υπάρχουν μέσα στον κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς που δεν βολεύεται με τη σαπίλα, τον συμβιβασμό και την αναπαλαίωση και τους δρόμους συγκρότησης της ανατρεπτικής εργατικής-λαϊκής αντιπολίτευσης και της Αριστεράς που απαιτείται. Ας δούμε ορισμένα βασικά στοιχεία:
Πρώτο, βάθρο της ανατρεπτικής αντιπολίτευσης είναι η αγωνιστική δράση του εργατικού-λαϊκού-νεολαιίστικου κινήματος με στόχους που επιφέρουν ρωγμές και κατακτήσεις, σε σύγκρουση με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης και της ΕΕ. Για τη συγκρότηση ενός πολιτικού κινήματος που θα εκδηλώνει σκληρούς αγώνες για νίκες και όχι για διαμαρτυρία, που θα προωθεί τη σύγκλιση και τον συντονισμό των αγώνων για «να κτυπάμε όλοι μαζί και όχι ο κάθε κλάδος χωριστά» (όπως επιβάλλει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία), με τη διεύθυνση των κινητοποιήσεων στα χέρια της βάσης, με δημοκρατικό κι ενωτικό συντονισμό πρωτοβάθμιων σωματείων, συλλόγων, επιτροπών αγώνα κλπ. Για να σπάσει το εκτονωτικό ημερολόγιο των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, υπερβαίνοντας τον σχεδιασμό χαμηλών πτήσεων του ΠΑΜΕ.
Δεύτερο, η εργατική-λαϊκή αντιπολίτευση που έχουν ανάγκη λαός και νεολαία παλεύει για την ανατροπή της επικίνδυνης κυβέρνησης της ΝΔ και της πολιτικής που υλοποιεί. Δεν αρκεί μια «αντιδεξιά» αντιπολίτευση, γιατί την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική της σφαγής των μισθωτών προς όφελος των κερδών, της φυλακής της ευρω-λιτότητας και του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ, των τεράστιων εξοπλισμών, του ΝΑΤΟ, του εθνικισμού και της συνενοχής σε εγκλήματα όπως στην Παλαιστίνη, την υποστηρίζουν –με διάφορες παραλλαγές, λόγω θέσης- όλα τα αστικά κόμματα. Χωρίς ρήξη με την πολιτική αυτή δεν υπάρχει αντιπολίτευση και αυτό το βλέπουμε από το τσίρκο της Κουμουνδούρου μέχρι το ριμέικ του ΠΑΣΟΚ.
Χωρίς μια νέα προγραμματική αυτοπεποίθηση της εργατικής πλευράς θα μένουμε στα μισά του δρόμου
Τρίτο, η Αριστερά που θα μπει μπροστά σε αυτές τις μεγάλες μάχες θα έχει ανατρεπτικά χαρακτηριστικά σε ρήξη με ό,τι εξέφρασε πολιτικά, προγραμματικά και αξιακά ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα οικοδομηθεί με πολιτικά ρετάλια από τα ξέφτια του ρεφορμισμού/κυβερνητισμού, που κατέληξε σε αστική διαχείριση και «πούλησε την ψυχή του στον διάβολο». Θα πρέπει να εμπνεύσει και κινητοποιήσει κόσμο που ακολούθησε τον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα τον έχει σιχαθεί και τείνει να απομακρυνθεί συνολικά από την πολιτική. Πόσο μάλλον όταν δεν εμπνέει ο «καλός παλιός ΣΥΡΙΖΑ» της ΝΕΑΡ ή η «αξιόπιστη Αριστερά»(!) των ΜέΡΑ25-ΛΑΕ, που ξεκινούν από την ίδια αφετηρία της μισής ρήξης. Ούτε η «συνέπεια» του ΚΚΕ, που παραμένει συνεπές σε μια λογική κομματικής ενίσχυσης, χωρίς κίνημα και πρόγραμμα ανατροπής. Το δυναμικό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της ανεξάρτητης, μαχόμενης και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς οφείλουν να ανασυγκροτήσουν την παρέμβασή τους στην κατεύθυνση ενός ισχυρού μετωπικού αντικαπιταλιστικού πόλου της εποχής μας, ανοικτού στις ανατρεπτικές τάσεις της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Απαιτούνται όμως κι εδώ υπερβάσεις και τομές, σε μια εποχή που το αντικαπιταλιστικό αναβλύζει από παντού, από την ακρίβεια που λεηλατεί, τον πόλεμο που καταστρέφει, μέχρι το περιβάλλον και το κλίμα που καίγεται. Το Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που συνεδριάζει αυτή την Κυριακή 20/10, μπορεί να ανοίξει δρόμους.
Τέταρτο, συστατικό στοιχείο της αντεπίθεσης στην εποχή μας είναι το άνοιγμα του προγραμματικού ορίζοντα για την ανατροπή του φονικού ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, για την αντικαπιταλιστική επανάσταση και την κομμουνιστική απελευθέρωση. Χωρίς μια νέα προγραμματική αυτοπεποίθηση των δυνάμεων της εργατικής χειραφέτησης πάντα θα μένουμε στα μισά του δρόμου. Προτάσεις αριστερής συγκρότησης που αυτοπεριορίζονται σε λογικές άμεσης απάντησης και ορισμένων στόχων, χωρίς να θέτουν το ζήτημα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής και μιας άλλης κοινωνίας απελευθέρωσης είναι καταδικασμένες να βουλιάζουν και να αλώνονται τελικά από τις διαρκώς επανεμφανιζόμενες όσο και ηττημένες κοινοτοπίες του κυβερνητισμού. Γι’ αυτό η διαδικασία συζήτησης ενός σύγχρονου προγράμματος κομμουνιστικής απελευθέρωσης για τη δημιουργία μιας νέας κομμουνιστικής οργάνωσης στην εποχή μας που ξεκινά δεν είναι «κάτι άλλο», βρίσκεται στην καρδιά της ανασυγκρότησης του κινήματος
