Γιώργος Μιχαηλίδης
Μετά από δυόμιση έτη πολέμου στην Ουκρανία, οι ανθρώπινες απώλειες ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, όπως ισχυρίζεται πρόσφατη έρευνα της Wall Street Journal. Αν και το νούμερο ενδεχομένως να φαντάζει τεράστιο στο πρώτο άκουσμα, συνθέτοντας όλες τις διαθέσιμες εκτιμήσεις (ακόμα και τις ρωσο-ουκρανικές) καταλήγουμε στο ίδιο περίπου συμπέρασμα. Λαμβάνοντας υπόψη την έκταση του μετώπου (πάνω από χίλια χιλιόμετρα) και το γεγονός ότι σχεδόν καθημερινά διεξάγονται συγκρούσεις και βομβαρδισμοί σε όλη την έκτασή του αλλά και αεροπορικές επιδρομές στα μετόπισθεν και την ενδοχώρα των δύο κρατών, η εκτίμηση για ένα εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες δεν φαντάζει υπερβολική. Από την αρχή, εξάλλου, η φύση του πολέμου στην Ουκρανία μας υπενθύμισε ότι παρά την εξέλιξη της τεχνολογίας, απέχουμε πολύ από πολέμους που θα ελαχιστοποιούν τις ανθρώπινες απώλειες. Κι αυτό παρά το ότι η αναλογία των αμάχων στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με άλλες συγκρούσεις (π.χ. στην Παλαιστίνη).
Φυσικά, όσον αφορά την επίδραση των συγκεκριμένων απωλειών στο αξιόμαχο των δύο στρατών, αυτή δεν μπορεί να είναι αμελητέα. Καθώς όλα δείχνουν ότι είναι λίγο-πολύ μοιρασμένες, είναι σίγουρο πως η Ουκρανία, μια χώρα με τρεις φορές μικρότερο πληθυσμό από τη Ρωσία, βρίσκεται στα όριά της. Αυτός ήταν και ένας βασικός στρατιωτικός στόχος της Μόσχας, όταν το Κρεμλίνο αντιλήφθηκε ότι δεν μπορεί να ελπίζει σε μια γρήγορη νίκη. Το αδιάλειπτο σφυροκόπημα των ουκρανικών θέσεων από τις σαφώς ανώτερες ρωσικές δυνάμεις αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στην κάμψη του ουκρανικού στρατού.
Από την άλλη, οι ρωσικές απώλειες είναι επίσης σημαντικές. Μπορεί προς το παρόν ο στρατός, με το πληθυσμιακό βάθος της Ρωσίας, να μην αντιμετωπίζει άμεσα ποσοτικά προβλήματα, ωστόσο η πληγή είναι εκεί. Αντίστοιχα, αυτός ήταν ένας κεντρικός στόχος των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. Σε έναν κόσμο που η μία πολεμική σύγκρουση διαδέχεται την άλλη, να προκληθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομική και κυριολεκτική αιμορραγία της Ρωσίας.
Με την ποσότητα να μετατρέπεται από ένα σημείο και μετά σε ποιότητα είναι σίγουρο πως βρισκόμαστε σε σημείο καμπής. Δεν είναι να απορεί κανείς, λοιπόν, γιατί οι δυο πλευρές αυξάνουν την ένταση. Με ένα εκατομμύριο πτώματα και σακατεμένα σώματα στο πίσω μέρος της εικόνας, δεν μπορεί κανείς παρά να θυμηθεί τις πολυάριθμες ευκαιρίες αποφυγής της αιματοχυσίας από την εποχή των συμφωνιών του Μινσκ έως τις συνομιλίες της Κωνσταντινούπολης και φυσικά το κόστος των πολιτικών επιλογών που τελικά πάρθηκαν.
