Κώστας Ζαχαρόπουλος
Παρά τις αντιφάσεις του και την άρνηση του Ισραήλ να το αποδεχθεί, το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που πρότειναν οι ΗΠΑ αναδεικνύει την πίεση που ασκεί η παλαιστινιακή αντίσταση, η οποία συνεχίζει να τα βάζει με τα θηρία και να τα «πληγώνει».
Μέσα στην λαίλαπα και το όργιο βίας απέναντι στον παλαιστινιακό λαό, συμβαίνει το εξής παράδοξο: Όσο το Ισραήλ προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εξαφανίσει κάθε «επικίνδυνη» πληροφορία που διαρρέει στον υπόλοιπο κόσμο, από το λουκέτο στο Al Jazeera μέχρι την καταστολή οποιασδήποτε εγχώριας διαμαρτυρίας, οι φωνές για την Παλαιστίνη διαρκώς πληθαίνουν. Έτσι, το κάλεσμα που απευθύνει στην ανθρωπότητα ο αλύγιστος παλαιστινιακός λαός μέσα από την αντίσταση του φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση: Δεν σταματάμε να μιλάμε για την Γάζα! Δεν σταματάνε να μιλάνε οι φοιτητές στα κατειλημμένα campus των δυτικών πανεπιστημίων, δεν σταματάνε οι διαδηλωτές σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και εθνικές κυβερνήσεις, όπως της Ισπανίας, της Νορβηγίας και της Ιρλανδίας, προχώρησαν σε επίσημη αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, ενώ αναγκάζονται να ανεβάσουν τους τόνους κατά του Ισραήλ.
Παράλληλα, οι τελευταίες εξελίξεις από το επιβλητικό κτήριο του ΟΗΕ στην Νέα Υόρκη αποκρυσταλλώνουν μία κινητικότητα μηνών στα αστικά επιτελεία. Στις 10 Ιουνίου υπερψηφίστηκε το δεύτερο κατά σειρά κείμενο (είχαν μεσολαβήσει πολλά που απορρίφθηκαν από το αμερικανικό βέτο) που καλεί σε λήξη του πολέμου. Μπορούμε δε να σταθούμε σε δύο βασικά σημεία.
Πρώτο: Το ψήφισμα κατατέθηκε από τον σημαντικότερο εταίρο του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ, τις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Μπάιντεν βρίσκεται κατά έναν τρόπο με την πλάτη στον τοίχο. Από την μία, προσπαθεί να διατηρήσει την προνομιακή συμμαχία με το Ισραήλ, προσφέροντας πλήρη συναίνεση στην γενοκτονία μέσω του υλικοτεχνικού εξοπλισμού των IDF και, από την άλλη, επιχειρεί να φανεί ως η ειρηνοποιός δύναμη στην περιοχή με σκοπό τόσο να αντιμετωπίσει τις εγχώριες, ακόμα και εσωκομματικές αντιδράσεις όσο και να σταθεροποιήσει την επιρροή της σε μία Μέση Ανατολή που με γοργά βήματα κινείται προς το Ιράν και την Κίνα. Η αμήχανη θέση της αμερικάνικης κυβέρνησης φάνηκε από δηλώσεις στελεχών της πως αν το Ισραήλ δεν συμμορφωθεί στο σχέδιο κατάπαυσης πυρός, θα εξετασθεί συμφωνία ΗΠΑ- Χαμάς μέσω Κατάρ, χωρίς να συμμετάσχει ο Νεντανιάχου.
Σημείο δεύτερο – ή, αλλιώς, ο δαίμονας που κρύβεται στην λεπτομέρεια: Το σχέδιο τριών βημάτων των ΗΠΑ για «διαρκή κατάπαυση του πυρός» φαίνεται να στερείται κάποιων βασικών στοιχείων. Ενώ προβλέπει – σταδιακή – αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων από τον παλαιστινιακό θύλακα, η διαδικασία ανοικοδόμησης της κατεστραμμένης Γάζας και η διακυβέρνησή της είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ασαφής. Κάτι που ισχύει και για την απελευθέρωση δε χιλιάδων κρατουμένων από τις φυλακές και στα στρατόπεδα του Ισραήλ.
Ο μαχόμενος παλαιστινιακός λαός ξέρει πολύ καλά πως από τα γεράκια της Ουάσιγκτον δεν πρέπει να περιμένει την λύση για την απελευθέρωσή του. Και αν τώρα οι εκλογές και η γεωπολιτική προστάζουν την κυβέρνηση Μπάιντεν να προωθήσει ειρηνευτικά σχέδια, είναι γνωστό πως οι σχέσεις του Ισραήλ με τις ΗΠΑ έχουν πολύ βαθιές ρίζες για να «ραγίσουν» από μία γενοκτονία.
Οι δυνάμεις κατοχής ισοπέδωσαν μια γειτονιά και δολοφόνησαν σχεδόν 250 ανθρώπους για να ελευθερώσουν 4 ομήρους-αιχμαλώτους
Όσο, πάντως, συμβαίνουν αυτά, η εβδομάδα έφερε και μία ακόμα σημαντική εξέλιξη. Η είδηση της απελευθέρωσης τεσσάρων ομήρων-αιχμαλώτων από την επιχείρηση της 7ης Οκτωβρίου έκανε σύντομα τον γύρο του κόσμου, με μαρτυρίες, πλάνα και άρθρα που θυμίζουν ταινία δράσης του Χόλιγουντ και τα ισραηλινά στρατεύματα σε ρόλο «ηρωικών Ράμπο». Οι διθύραμβοι αυτοί βέβαια δεν αναφέρουν πως το κόστος για αυτή την επιχείρηση ήταν περίπου 250 Παλαιστίνιοι νεκροί – δηλαδή 50 για κάθε ένα όμηρο.
Μάλιστα, η απελευθέρωση των 4 ήταν τόσο σημαντικό νέο που έκανε τον ηγέτη της ισραηλινής αντιπολίτευσης και βασικό στέλεχος του πολεμικού συμβουλίου, Μπένι Γκαντζ, να αναθεωρήσει την προαναγγελμένη παραίτησή του και να παραμείνει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Επομένως, όσο ο πόλεμος συνεχίζει και μετράει βήματα βαθύτερα στην Γάζα, το πολεμοχαρές τμήμα του Ισραήλ μένει ικανοποιημένο και δεν υπάρχει ανάγκη για «αντάρτικα» ή εναλλακτικά σχέδια.
Πλέον, έχουμε εισέλθει στον 9ο μήνα της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν ακόμα, με ίσως ελαφρώς αλλαγμένο ρεπερτόριο και σίγουρα με την αντίσταση στην Παλαιστίνη να συνεχίζεται και τις φωνές διαμαρτυρίας να πληθαίνουν. Μένει να φανεί τελικά αν οι λαοί, μέσα από την πάλη τους, θα καταφέρουν να επιβάλλουν αυτή την φορά ειρήνη και ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων ενός χιλιοπονεμένου, αλλά ακόμη όρθιου λαού.
