ΜέΡΑ25: «Ρεαλιστική ανυπακοή» αλλά σταθερά εντός ΕΕ

▸ Σε ρόλο ομάδας πίεσης και όχι υποκείμενο ανατροπής το κίνημα

Μετά τις εκλογές του περασμένου καλοκαιριού γεννιέται όλο και πιο έντονα το ερώτημα, ειδικά σε έναν κόσμο που όλα αυτά τα χρόνια μάχεται, ποια θα είναι η αντιπολίτευση στην αντιδραστική αστική πολιτική και στον τρόπο που αυτή εκφράζεται και εφαρμόζεται από την κυβέρνηση της ΝΔ τα τελευταία χρόνια. Σε αυτό το ερώτημα διατείνεται ότι απαντάει, ανάμεσα σε διάφορους άλλους, και το ΜέΡΑ25, με το κατέβασμά του στη μάχη των ευρωεκλογών.

Βέβαια με την πολυπλοκότητα που έχουν πλέον αυτά τα ερωτήματα η ουσία είναι να δούμε πέρα από τις διακηρύξεις, ποια είναι η θέση που παίρνουν τα κόμματα, ειδικά όσοι προσπαθούν να μιλήσουν από τη σκοπιά των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευόμενων, στα σημαντικά ερωτήματα που δυστυχώς στη δημόσια σφαίρα ξανά αγνοούνται.

Δεν πείθει μια αντιγραφή του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, που οδήγησε στην ήττα

Πρώτο και βασικό σημείο είναι η θέση γύρω από την ΕΕ. Πώς μπορείς να κάνεις ουσιαστική αντιπολίτευση στην πολιτική που εφαρμόζεται αν δεν πάρεις σαφή θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ; Το ΜέΡΑ25 παρά τα αρκετά χρόνια πλέον ύπαρξής του χαρακτηριζόταν συχνά από μια δημιουργική ασάφεια γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα. «… Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να έχουμε καμία προσδοκία από μια ΕΕ αντιδημοκρατική, αυταρχική, όπου ο πόλεμος θεωρείται μονόδρομος και οι ζωές των πολλών αναλώσιμες μπροστά στα κέρδη των λίγων», λέει στο κεντρικό του προεκλογικό φυλλάδιο. Και γεννάται το ερώτημα, άρα τι; Ποιος άραγε θα απαντήσει; Η ΕΕ όντως κατέστρεψε τα δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, μεταφορές κ.λπ.), εντείνει την οικονομική και επισιτιστική κρίση και ανισότητα, χαρακτηρίζεται από ολοκληρωτισμό και αυταρχισμό και πολλά άλλα. Πώς απαντάει σε αυτό μια δύναμη που είναι με τους εργαζόμενους και την πληττόμενη πλειοψηφία της νεολαίας; Αξίζει να θυμηθούμε την απάντηση του Γιάνη Βαρουφάκη στο debate των πολιτικών αρχηγών για τις εκλογές του 2023: «… θα ήταν μεγάλο κόστος να φύγουμε από το ευρώ, δεν έχουμε τέτοια πρόθεση…»!

Επίσης, πως θα επιβάλλει ο κόσμος της εργασίας τις ανάγκες του; Το ερώτημα που πλανάται μετά την αυταπάτη της αριστερής κυβέρνησης που θα φέρει την αλλαγή, είναι ποιος θα είναι ο φορέας μιας ανατροπής της κατάστασης. Σε αυτό το ΜέΡΑ25απαντάει και πάλι με έναν εκλογοκεντρικό τρόπο και μόνο, γεγονός που δε φαίνεται μόνο στις διακηρύξεις του. Κυρίως φαίνεται στην προσπάθεια που δεν κάνει για την ανασυγκρότηση των εργατικών σωματείων, των λαϊκών επιτροπών κ.λπ. και τη συγκρότησή τους σε ένα πολιτικό κίνημα ανατροπής. Άλλωστε, όπως διαλαλούν σε όλους τους τόνους, βασικός τους στόχος είναι μια δύναμη στο ευρωκοινοβούλιο που θα αποκαλύπτει κ.λπ., αναμασώντας κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Το εργατικό κίνημα και η πάλη των εργαζόμενων δεν είναι στο κέντρο της απάντησης που δίνει το ΜέΡΑ25. Απεναντίας, τα κινήματα αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν επιμέρους, ξεκομμένες μάχες που ασκούν προοδευτικές πιέσεις στα κέντρα εξουσίας. Μάλιστα, η πλήρως εκλογοκεντρική αντίληψη πάει χέρι χέρι με μια κυρίως προσωποκεντρική συγκρότηση γύρω από το πρόσωπο του Γιάνη Βαρουφάκη.

Οι τελευταίες εκλογές ανέδειξαν πολλές διεργασίες που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία. Μία από αυτές, και μάλιστα αρκετά σημαντική, είναι ότι ο κόσμος δε συγχωρεί την κοροϊδία και τις αυταπάτες που γέννησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό δεν το πλήρωσε μόνο το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και κάθε επίδοξη «αντιγραφή» του ΣΥΡΙΖΑ του 2012, έστω σε πλευρές του, όπως ήταν το ΜέΡΑ25. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς όταν η «ρεαλιστική ανυπακοή» που ξαναπροβάλλει μόνο ρεαλιστική δεν είναι, καθώς παραμένει στα δεσμά της ΕΕ (ή έστω της μεταρρύθμισής της) και της καπιταλιστικής αγοράς και οικονομίας.

Ο κόσμος του αγώνα, οι εργαζόμενοι και η νεολαία που πάλεψαν ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από ξαναζεσταμένες συνταγές και αμφισημίες στα τόσο σημαντικά ερωτήματα που μας απασχολούν. Γι’ αυτό και δεν θα τους ωφελήσει μια αντιπολίτευση τύπου ΜέΡΑ25, αλλά μια αντιπολίτευση ανατρεπτική, μαχητική, αντικαπιταλιστική και φυσικά αντιΕΕ.