Παναγιώτης Ξοπλίδης
Ενώ οι ευρωεκλογές ανέδειξαν το αποκρουστικό πρόσωπο της ΕΕ, οι δυνάμεις της Αριστεράς γίνονται μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης προς μια αντικαπιταλιστική, διεθνιστική ρήξη. Στη Γερμανία, το Die Linke βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση (στο 2,7%) καθώς η «Συμμαχία Σάρα Βάγκενκνεχτ» (BSW), οκτώ μήνες από την ίδρυση της, «έγραψε» 6,2%. Η αρχηγός του έχει αποκηρύξει την Αριστερά, αναφέρεται σε μια διαταξική πολιτική προστασίας Γερμανών εργατών, μεσαίας τάξης και μερίδας του κεφαλαίου. Στην εξωτερική πολιτική αλλά και στα ζητήματα μετανάστευσης, ακολουθεί μια ρητορική συγγενική προς την ακροδεξιά με φράσεις όπως «Η Γερμανία δεν χωράει άλλους μετανάστες», νοσταλγώντας τις «παραδοσιακές οικογενειακές αξίες» της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας. Στοχεύει πρακτικά στο ίδιο κοινό με την AfD, η οποία όμως, ως γνήσια εκφραστής αυτής της πολιτικής ατζέντας, βγαίνει πολλαπλά κερδισμένη.
Συνολικά, μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής Αριστεράς συμμαχεί πλέον ανοιχτά με εθνικιστικά κόμματα. Το τσεχικό ΚΚ, ενώ ήταν το μοναδικό στην ανατολική Ευρώπη που είχε διατηρήσει την κομμουνιστική φυσιογνωμία του, επέλεξε σε αυτές τις Ευρωεκλογές να σχηματίσει το μέτωπο «Αρκετά!» συμμαχώντας με δύο εθνικιστικά κόμματα. Αυτή η «ανίερη» συμμαχία ήταν εκλογικά αποτελεσματική, κέρδισε το 9,5% των ψηφοφόρων εκφράζοντας την δυσαρέσκεια από τις επιπτώσεις του πολέμου στην Ουκρανία, σε σύμπλευση όμως με τον κοινωνικό συντηρητισμό. Σε παρόμοια πορεία κινείται ακόμα και το ΚΚ Πορτογαλίας, σκιά της ιστορίας του με μόλις 4,1%, το οποίο αφού στήριξε τις αστικές κυβερνήσεις των Σοσιαλιστών, τώρα ταυτίζεται με τις σοβινιστικές θέσεις του ΚΚ Ρωσικής Ομοσπονδίας, «χαϊδεύοντας» ταυτόχρονα συντηρητικές απόψεις σε κοινωνικά μέτωπα. Στη δε Ισπανία, το Sumar της Γιολάντα Ντίαζ έλαβε μόλις 4,7% και η ίδια ανακοίνωσε ότι παραιτείται από επικεφαλής του συνασπισμού, παραμένοντας ωστόσο υπουργός Εργασίας και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Αντίθετα, η σκανδιναβική Αριστερά είχε μια αξιοσημείωτη άνοδο. Στη Φινλανδία, η Σοσιαλιστική Αριστερή Συμμαχία συγκέντρωσε το 17,3%, σημειώνοντας μια αύξηση 10,4%, ενώ το ακροδεξιό Κόμμα των Φινλανδών, το οποίο είναι μέρος της κυβέρνησης, υποχώρησε κατά 6,2%, λαμβάνοντας 7,6%. Στη Σουηδία, το Αριστερό Κόμμα σημείωσε επίσης άνοδο κατά 4,2%, φτάνοντας το 11%, ενώ οι ακροδεξιοί Σουηδοί Δημοκράτες, οι οποίοι επίσης υποστηρίζουν την κυβέρνηση, υποχώρησαν κατά 2,1%. Η κυβερνητική φθορά δεν αφήνει απρόσβλητη την Ακροδεξιά, ωστόσο η Αριστερά εμφανίζεται ξανά πρόθυμη να ενταχθεί σε διαχειριστικό κυβερνητικό σχέδιο, χωρίς να δίνει μάχες όπως για το ζήτημα της εισόδου των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ.
Ο πόλεμος της Ουκρανίας και η κρίση της ΕΕ είναι ένα «νέο 1989» για την Αριστερά που στην πλειοψηφία της συνθλίβεται στις μυλόπετρες της κυβερνητικής διαχείρισης και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στις 15.6.2024
