Δημήτρης Σταμούλης
Το κρίσιμο ζήτημα για τον αγώνα των εργατών της ΛΑΡΚΟ και τη νικηφόρα έκβασή του είναι το πλαίσιο πάλης, όχι μόνο για να μην απολυθούν, αλλά και για το κατά πόσο θα αμφισβητηθεί η πολιτική της ιδιωτικοποίησης.
Με μαζικό συλλαλητήριο την Πέμπτη 20/6 στο Σύνταγμα, οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ αλλά και πολλά συνδικάτα και ομοσπονδίες που συμμετείχαν στην τετράωρη στάση εργασίας, την οποία είχε προκηρύξει το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, διαδήλωσαν για το δικαίωμά τους στη δουλειά και την αξιοπρεπή ζωή, ενάντια στην επαίσχυντη τροπολογία που κατέθεσε η κυβέρνηση, σε άσχετο νομοσχέδιο, προκειμένου να μπορέσει με λυμένα χέρια ο Ειδικός Διαχειριστής να προβεί σε απολύσεις και να δώσει «καθαρό» από εργαζόμενους και εργατικά δικαιώματα τη μεταλλουργική μονάδα στον νέο ιδιοκτήτη.
Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση επιχειρεί να ανατρέψει τον νόμο που η ίδια πέρασε στη βουλή, για την πώληση της μεταλλουργίας, και ο οποίος προέβλεπε τη συνέχιση της λειτουργίας της μέχρι τη μεταβίβασή της στον νέο ιδιοκτήτη. Με βάση την τροπολογία, πρακτικά, ο ειδικός διαχειριστής μπορεί ακόμη και να βάλει λουκέτο στη ΛΑΡΚΟ, καθώς «σε περίπτωση περιορισμού ή διακοπής λειτουργίας» της επιχείρησης «δύναται να αποφασίζει: την ανάθεση της φύλαξης και τη συντήρηση του ενεργητικού της επιχείρησης», καθώς και «τη διενέργεια αρχικών ή επαναληπτικών δημόσιων πλειοδοτικών διαγωνισμών για την εκποίηση του συνόλου του ενεργητικού, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της επιχείρησης ή επιμέρους λειτουργικών συνόλων της (κλάδων) ή περιουσιακών στοιχείων που δεν αποτελούν κλάδους».
Ο αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ και του μεγαλειώδους κινήματος αλληλεγγύης για το δικαίωμά τους στη δουλειά εισέρχεται σε μια κρίσιμη καμπή. Μετά από απεργίες, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, καταλήψεις και πλήθος μορφών πάλης για να μην κλείσει το εργοστάσιο και προστεθούν εκατοντάδες εργαζόμενοι στη λίστα των ανέργων και αστέγων, το αίτημα να παραμείνει ανοιχτή η εταιρεία αποτελεί μια τελική γραμμή άμυνας για τους εργαζόμενους και την ευρύτερη περιοχή.
Ωστόσο, το κρίσιμο ζήτημα για να βγει νικηφόρος ο αγώνας αυτός, αφορά και το καθεστώς υπό το οποίο θα παραμείνει σε λειτουργία η μεταλλουργία και κατά πόσο θα αμφισβητηθεί η πολιτική της ιδιωτικοποίησης και θα ηττηθεί η λογική που προωθείται από τον υποταγμένο συνδικαλισμό «αφεντικό να υπάρχει και όποιο να ‘ναι»! Το αίτημα της δημόσιας εταιρείας σε έναν κρίσιμο βιομηχανικό κλάδο, με εργατικό έλεγχο, και της ακύρωσης του ξεπουλήματος σε ιδιώτη –είτε είναι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, σημερινός πλειοδότης, είτε η ιρλανδική CMI που έχει προσφύγει κατά του διαγωνισμού– είναι κρίσιμο να επανέλθει στην προμετωπίδα της πάλης. Ειδικά σε μια περίοδο που το νικέλιο -ως σπάνιο μέταλλο- αποτελεί στρατηγική πρώτη ύλη για μεγάλους κλάδους, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία.
Επαίσχυντη κυβερνητική τροπολογία προκειμένου ο Ειδικός Διαχειριστής να προβεί σε απολύσεις
Η πάλη κατά του ξεπουλήματος, όμως, έχει «αποσυρθεί» από τα σωματεία της ΛΑΡΚΟ αλλά και μεγάλες ομοσπονδίες. Για παράδειγμα, η ΟΜΕ (μεταλλωρύχοι) και η ΠΟΕ (ομοσπονδία ενέργειας) και σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ, αρκούνται στη «διαφύλαξη των θέσεων εργασίας» και τη «διασφάλιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων», και περιορίζονται στο αίτημα «να ανανεωθούν άμεσα όλες οι συμβάσεις των εργαζομένων και να λειτουργήσει και πάλι η ΛΑΡΚΟ». Ο Π. Πολίτης, υποψήφιος ευρωβουλευτής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων ΛΑΡΚΟ Λάρυμνας, πρότεινε «με χρήματα που έχει η ΛΑΡΚΟ στα ταμεία της και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό, να διασφαλιστεί η ασφάλεια των εγκαταστάσεων και των κατοίκων της περιοχής, με ανανέωση των συμβάσεων εργασίας όλων των εργαζομένων…», χωρίς, όμως, αμφισβήτηση της πολιτικής «μεταβίβασης στον νέο ιδιοκτήτη». Μίλησε για συντήρηση και εκσυγχρονισμό της μονάδας με χρήματα της ΛΑΡΚΟ, αλλά με μια τέτοια λογική, το εργατικό κίνημα παλεύει να… παραλάβει έτοιμη και εκσυγχρονισμένη την εταιρεία το νέο αφεντικό, χωρίς αυτό να βάλει φράγκο. Όπως έγινε με την ΟΝΕΧ στα Ναυπηγεία Ελευσίνας… Να σημειωθεί δε ότι τα σωματεία της ΛΑΡΚΟ έχουν έρθει ήδη σε επαφή με την ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ στην οποία πιστώνεται ότι «αναγνωρίζει την διασφάλιση των ειδικευμένων εργαζομένων ως κεφάλαιο».
Εάν δεν θιγεί το καθεστώς ιδιωτικοποιήσεων που μόνο δεινά έχουν φέρει στους εργαζόμενους των εταιρειών αλλά και ευρύτερα στην κοινωνία (βλ. ΔΕΗ με εκτίναξη τιμολογίων ενέργειας, ΟΤΕ με αύξηση εργατικών «ατυχημάτων», ΟΣΕ με το έγκλημα στα Τέμπη, δήμοι με εργολαβικά συνεργεία και αύξηση θανάτων εργατών), τα προβλήματα δε θα σταματήσουν για τις οικογένειες των εργατών της ΛΑΡΚΟ.
Πάλη για δημόσια – κρατική ΛΑΡΚΟ
Είναι κρίσιμο τώρα να ανοίξει η συζήτηση ανάμεσα στους εργάτες και τα σωματεία της ΛΑΡΚΟ, αλλά και ευρύτερα στο ταξικό εργατικό κίνημα για την εναντίωση στην ιδιωτικοποίηση της εταιρείας, όπως υπογραμμίζει και η Αριστερή Παρέμβαση στη Δυτική Ελλάδα, η οποία καλεί σε αγώνα για να περάσουν σε δημόσια ιδιοκτησία μεγάλες στρατηγικής σημασίας εταιρείες με εργατικό έλεγχο, χωρίς αποζημίωση για τους «επενδυτές», για να σταματήσουν να τις κλέβουν οι διοικήσεις και οι κυβερνήσεις, με απειθαρχία στις εντολές και τις ντιρεκτίβες της ΕΕ.
Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση απαιτεί να κηρυχθεί άγονος ο έτσι κι αλλιώς αδιέξοδος διαγωνισμός που έχει οδηγηθεί στα δικαστήρια. Να παρθεί πίσω η ιδιωτικοποίηση και η ΛΑΡΚΟ να περάσει σε δημόσια ιδιοκτησία. Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος! Το δικαίωμα στη δουλειά και το σπίτι είναι αδιαπραγμάτευτο. Να ανανεωθούν άμεσα οι συμβάσεις των εργαζόμενων, με ασφαλείς συνθήκες δουλειάς για να μην θρηνούμε νεκρούς και σακατεμένους, αξιοπρεπείς μισθούς και συλλογικές συμβάσεις εργασίας και δραστική μείωση του χρόνου εργασίας, ξεκινώντας με 7ωρο, 35ωρο, 5ήμερο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν στις 22.6.2024
ΛΑΡΚΟ: Μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα ενάντια στην τροπολογία – ταφόπλακα και τις απολύσεις
