Παντελής Παπαχρόνης
Αυξημένη η δυναμική του αντικαπιταλιστικού ρεύματος στις σχολές!
Οι φοιτητικές εκλογές αποτελούν τον ετήσιο σφυγμομετρητή των πολιτικών διαθέσεων των φοιτητών/ριών. Ένα άτυπο «δημοψήφισμα» γύρω από τις πολιτικές που ασκούνται εντός, αλλά και εκτός, Συλλόγων. Όπως κάθε χρονιά, λοιπόν, έτσι και φέτος, με τα αποτελέσματα των εκλογών στα «χέρια» μας, έχουμε την ευκαιρία για μια εφ’ όλης της ύλης ανακεφαλαίωση και αποτίμηση των πρόσφατων διεργασιών του φοιτητικού κινήματος.
Δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να αντιληφθεί κανείς ότι τη φετινή κάλπη επικαθόρισε το μεγαλειώδες κίνημα που αναπτύχθηκε για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας ενάντια στην ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, με επί δύο μήνες μαζικές καταλήψεις/κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. Η πολιτική της διάλυσης των δημόσιων πανεπιστημίων, της συκοφάντησης των αγώνων του φοιτητικού κινήματος, της τρομοκράτησης των αγωνιζόμενων φοιτητών «μαυρίστηκαν». Μαζί τους και κυβερνητική νεολαία της ΔΑΠ, που σημείωσε σημαντική πανελλαδική πτώση, σε απόλυτο αριθμό ψήφων, σε σχέση με τα (ήδη χαμηλά) περσινά νούμερα της. Η νέα μείωση της επιρροής της ΔΑΠ δίνει ακόμα μία αποστομωτική απάντηση σε εκείνους που ακόμα αμφισβητούν και λοιδορούν τη δυναμική που αναπτύχθηκε φέτος στους κόλπους του φοιτητικού κινήματος, όχι μόνο ενάντια στην αντιδραστική πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ στην εκπαίδευση, αλλά και γενικότερα ενάντια στην μαύρη προοπτική που ετοιμάζουν για τη νεολαία.
Ωστόσο, η θετική παρακαταθήκη που δημιουργείται από τη πτώση της ΔΑΠ, αλλά και την αδυναμία της ΠΑΣΠ να «αναστηθεί», δεν αρκεί για αποτιμήσουμε συνολικά και εις βάθος τα φετινά αποτελέσματα. Ειδικά στην κομμουνιστική, αντικαπιταλιστική Αριστερά, δεν αρμόζει ο εφησυχασμός αλλά η προσπάθεια βαθύτερης ανάλυσης των εκλογικών αποτελεσμάτων κάθε δύναμης και ρεύματος. Άλλωστε η ψύχραιμη και συγκροτημένη άντληση πολιτικών συμπερασμάτων είναι αναγκαίο εργαλείο, προκειμένου να αποτιμήσουμε ουσιαστικά τον φετινό κύκλο των φοιτητικών διεργασιών και του πολιτικού στίγματος της παρέμβασης του εκάστοτε πολιτικού χώρου στους Συλλόγους, αλλά και να χαράξουμε το αντίστοιχο πολιτικό σχέδιο και κατεύθυνση για τις μάχες που βρίσκονται μπροστά μας.
Ξεκινώντας με την εμφάνιση της νεοσύστατης «Attack στα ΑΕΙ – Αριστερή Αντικαπιταλιστική Κίνηση», μιλάμε αναμφισβήτητά για ένα άκρως θετικό και ελπιδοφόρο αποτέλεσμα, μία τομή για την αντικαπιταλιστική αριστερά εντός και εκτός πανεπιστημίων. Τα σχήματα και οι εκατοντάδες αγωνιστές που συμμετείχαν στα ψηφοδέλτια της Attack ανέβασαν τη συμμετοχή στις κάλπες σε μια σειρά σχολών πανελλαδικά, εκφράζοντας εκείνο το αγωνιστικό ρεύμα εντός των σχολών, που παλεύει μέχρι τέλους για την αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος της πληττόμενης πλειοψηφίας. Ενός δυναμικού που δεν ξεχωρίζει τις «μπλε» από τις «ροζ» και τις «πράσινες» κυβερνήσεις, που παλεύει ενάντια στις επιταγές της ΕΕ για τις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση του δημόσιου/δωρεάν χαρακτήρα -και- της εκπαίδευσης, την κυριαρχία της αγοράς και την στροφή στον πόλεμο, την ένταση των ταξικών φραγμών και την παιδεία για λίγους κι εκλεκτούς κ.ο.κ. Παρότι μετράει μόνο μερικούς μήνες «ζωής», το πολιτικό DNA της Attack φάνηκε πως φέρει τα χαρακτηριστικά των πιο λαμπρών και μαχητικών αγώνων του φοιτητικού κινήματος και των πιο αγωνιστικών κεκτημένων της ίδιας της ΕΑΑΚ, ενώ η πανελλαδικότητα του κατεβάσματος – που ενισχύθηκε με πολλά καινούρια σχήματα που δημιουργήθηκαν λίγο καιρό πριν – προσδίδει μία πανελλαδική συγκρότηση που έλειπε από την αντικαπιταλιστική Αριστερά στα πανεπιστήμια.
Στον αντίποδα, η ΠΚΣ, παρότι αναδείχθηκε πρώτη δύναμη σημείωσε μεγάλη πτώση σε ψήφους και ποσοστά. Όπως φάνηκε η αδυναμία της να ανασυγκροτήσει τους φοιτητικούς συλλόγους και να καταστήσει το φοιτητικό κίνημα από κίνημα διαμαρτυρίας σε πραγματικά νικηφόρο απογοήτευσε ένα δυναμικό, που βλέπει την ΚΝΕ να μην πάει τα πράγματα «μέχρι τέλους», παρά την πρωτιά της για 3η συνεχή χρονιά. Η λογική του κατακερματισμού των επιμέρους κινημάτων (φοιτητικό, εργατικό, αγροτικό) τη στιγμή που η σύγκρουση με την κυβέρνηση και την ΕΕ έπρεπε να κορυφωθεί πολιτικά και οργανωτικά, οδήγησε το φοιτητικό κίνημα σε μια αμηχανία που κορυφώθηκε τις ημέρες μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Οι φετινές φοιτητικές εκλογές δεν έλαβαν χώρα στον απόηχο μιας μεγάλης νίκης του φοιτητικού κινήματος, αλλά κατά βάση στον απόηχο ενός ανολοκλήρωτου βήματος! Οι φοιτητές από ενεργά πολιτικά υποκείμενα ανατροπής των αρνητικών συσχετισμών και της επίθεσης της κυβέρνησης εγκλωβίστηκαν στον «αγώνα για τα συμπεράσματα» με ορίζοντα τις εκλογές. Η αμηχανία αυτή, εκφράστηκε μεταξύ άλλων και με την κατακόρυφη πτώση της συμμετοχής σε κάποιες σχολές. Η εργαλειακή αντιμετώπιση των φοιτητικών συλλόγων και των διαδικασιών τους αποτυπώνεται και στην καταγραφή των αποτελεσμάτων της ΚΝΕ. Οι άλλοτε «σύμμαχοι» της ΚΝΕ στο φοιτητικό κίνημα και στις συνελεύσεις, παρότι ζήτησαν να καταγραφούν ως «Συσπειρώσεις Αριστερών Σχημάτων», τσουβαλιάστηκαν στα «Λοιπά», παρά τα «διαπιστευτήρια» που έδιναν προεκλογικά στην ΠΚΣ σχετικά με την συμβολή της στο φοιτητικό κίνημα, την αξία χρήσης του ΜΑΣ ως το μόνο συντονισμό φοιτητικών συλλόγων κλπ.
Η ΠΚΣ δεν ανασυγκρότησε τους φοιτητικούς συλλόγους, ούτε συνέβαλε στο να γίνει το κίνημα πραγματικά νικηφόρο, κι αυτό εκφράστηκε
Τα στενά όρια των εργαλειακών συμμαχιών, όμως, αποδείχτηκαν και στην έτερη περίπτωση «συγκόλλησης»: Η (παρ’ ολίγον) εκλογική συμμαχία «ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ» (που ακυρώθηκε λίγες μέρες πριν τις εκλογές), καταδεικνύει πως η πραγματική ενότητα δεν οικοδομείται μέσα σε αυτοαναφορικά αμφιθέατρα, στη βάση άνευ όρων και κενού νοήματος διεργασιών, αλλά μέσα από την ψηλάφηση του αναγκαίου περιεχομένου με στόχο και φιλοδοξία για τη δημιουργία ενός φοιτητικού κινήματος επικίνδυνου και εν τέλει νικηφόρου. Η αλλοίωση του πολιτικού χαρακτήρα της ΕΑΑΚ μέσω της πρόσδεσης κομματιού της στο άρμα των δυνάμεων της «ρεαλιστικής ανυπακοής», το μινιμάρισμα του πολιτικού περιεχομένου και στόχων του στη βάση του λιγότερου κακού με όριο τον κοινοβουλευτισμό, η στείρα μιντιακή μάχη της εικόνας και των επίπλαστων αριθμών και η λογική της μικροηγεμονίας με όρους οργανωτικής βίας και τραμπουκισμών απομάκρυνε την ΕΑΑΚ από τον παραπάνω στόχο.
Υπαρκτές δυνατότητες αλλαγής των συσχετισμών και ώθησης του κινήματος σε μία άλλη κατεύθυνση
Ωστόσο, η βαθιά και πασιφανής κρίση και -πλέον- διάλυση της ΕΑΑΚ δεν μπορεί να αναιρέσει τα κεκτημένα χρόνων που κατάφερε να μπολιάσει μέσα στους φοιτητικούς συλλόγους και στα κινήματα τα τελευταία 30 χρόνια. Η Attack ως γέννημα θρέμμα αυτού του πολιτικού ρεύματος εντός των πανεπιστημίων, επιδιώκει να πιάσει το χαμένο νήμα του φοιτητικού κινήματος. Ο πρώτος πετυχημένος κύκλος συγκρότησης της Attack, ξεκινάει με το θετικό αποτύπωμα που άφησε στις φετινές εκλογές. Η σύγκρουση, όμως, αναμένεται να κρατήσει καιρό…
