Δημήτρης Τζιαντζής
Σε αρένα μάχης μετατράπηκε ο φετινός διαγωνισμός-ξέπλυμα της Eurovision, ο πιο πολιτικοποιημένος στην ιστορία του θεσμού σε μια προσπάθεια να σπάσει η σιωπή για τη γενοκτονία
Ένα από τα μακροβιότερα σλόγκαν στην ιστορία της ελληνικής διαφήμισης είναι το «29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν Skip». Στην περίπτωση της φετινής Eurovision 37 είναι οι χώρες που φέτος επιχείρησαν να νομιμοποιήσουν-κανονικοποιήσουν στα μάτια της κοινής γνώμης το αιματοκύλισμα στη Γάζα επιτρέποντας στο κράτος του Ισραήλ να συμμετάσχει στον φετινό διαγωνισμό την ώρα που δεκάδες χιλιάδες άμαχοι Παλαιστίνιοι, παιδιά και γυναίκες έχουν χάσει τη ζωή τους από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τους τελευταίους έξι μήνες.
Ο εναγκαλισμός των διοργανωτών με το Ισραήλ ήταν ιδιαίτερα προκλητικός ειδικά σε σύγκριση με την ταχύτητα με την οποία έσπευσε η διοργανώτρια EBU, (European Broadcasting Union), να αποκλείσει τη Ρωσία το 2022, αμέσως μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Η φετινή Eurovision σίγουρα δεν ήταν σαν τις άλλες. Πρώτον ο διαγωνισμός τραγουδιού είναι πιο δημοφιλής από ποτέ και έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο φαινόμενο. Ακόμα και η πλατεία TimesSquare της Νέας Υόρκης είχε γεμίσει φέτος με τεράστιες διαφημιστικές πινακίδες που προέτρεπαν τους Αμερικανούς πολίτες να ψηφίσουν το τραγούδι του Ισραήλ. Δεύτερον ο διαγωνισμός της Eurovision ήταν κάτι παραπάνω από ένα μουσικό κιτς «πανηγυράκι» ήταν ο πιο πολιτικοποιημένος στην ιστορία του θεσμού, με δεκάδες χιλιάδες κόσμου να διαδηλώνουν στο Μάλμε της Σουηδίας την αντίθεσή τους με τη συμμετοχή του Ισραήλ. Άλλωστε ο διαγωνισμός ποτέ δεν ήταν καθαρά μουσικός. Με αφορμή τη φετινή πολιτική αντιπαράθεση στην επιφάνεια ήρθε ξανά η σκοτεινή ιστορία της Eurovision που όπως αποκαλύφθηκε και από τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του ΝΑΤΟ, ήταν αμερικανόπνευστος και ξεκίνησε να διοργανώνεται για να συμβάλλει στην ενοποίηση της Ευρώπης στο πλαίσιο του ψυχρού πολέμου. Φέτος πάντως, ήταν η πρώτη φορά που μεγάλο μέρος του κοινού εντός της αίθουσας αποδοκίμασε τόσο έντονα συμμετοχή χώρας, την ώρα που τραγουδούσε η εκπρόσωπος του Ισραήλ. Σε ένα βαθμό αυτό φαίνεται ότι λειτούργησε υπέρ της, με τη νεαρή τραγουδίστρια Εντέν Γκολάν να εμφανίζεται σε μερίδα των τηλεθεατών και από τα συστημικά ΜΜΕ ως θύμα εχθρότητας ή ακόμα και «αντισημιτισμού». Ωστόσο οι αποδοκιμασίες δεν ήταν στην πραγματικότητα για την ίδια και φυσικά σε καμία περίπτωση για την καταγωγή της, αλλά γι’ αυτό που εκπροσωπούσε, την επιθετική πολιτική της χώρας της. Δεν κρύβεται άλλωστε πως ο διαγωνισμός είναι «κρατο-κεντρικός», διαγωνίζονται πάνω από όλα κράτη και όχι καλλιτέχνες.
Η ίδια η αποστολή του Ισραήλ όχι μόνο δεν φρόντισε στο ελάχιστο να αποστασιοποιηθεί από τις δολοφονικές επιχειρήσεις, αλλά από την αρχή στόχος της ήταν να προκαλέσει συμπάθεια για το κράτος-απαρτχάιντ και να ταυτιστεί-στηρίξει σε απόλυτο βαθμό την επίσημη προπαγάνδα της κυβέρνησης Νετανιάχου.
Euro-μακαρθισμός εντός και εκτός της αίθουσας του διαγωνισμού με συλλήψεις, διώξεις και αποκλεισμούς
Η αυθεντική ανοιχτά φιλοπολεμική εκδοχή του τραγουδιού άλλωστε που λεγόταν “October Rain” (η βροχή του Οκτώβρη) αναφερόταν άμεσα στην επίθεση της Χαμάς της 7ης Οκτώβρη και στις πληγές που αυτή άφησε στο Ισραήλ σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει την πρωτοφανούς βαναυσότητας πολεμική επιδρομή που ακολούθησε. To τραγούδι αποσύρθηκε από το διαγωνισμό αλλά η Γκολάν το τραγούδησε σε ισραηλινή φιέστα για τους ομήρους της Χαμάς μετά τη Eurovision.
Την Εντέν Γκολάν υποδέχτηκαν στο Ισραήλ σαν… «ηρωίδα πολέμου» ενώ η ίδια τόνιζε στην κρατική τηλεόραση «περήφανη για τη χώρα της» και πως ανυπομονεί μετά τη Eurovision να καταταγεί στον Ισραηλινό στρατό και να πολεμήσει. Ο ίδιος ο Νετανιάχου αλλά και όλο το φιλο-ισραηλινό λόμπι δεν έχασαν την ευκαιρία να εμφανίσουν τη δεύτερη θέση που απέσπασε το τραγούδι στο televoting ως τάχα αποδοχή και στήριξη της «σιωπηλής πλειοψηφίας» της κοινωνίας στη γενοκτονία που συντελείται. Δεν έχει ξαναγίνει άλλωστε υπουργός της ελληνικής κυβέρνησης όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, να πανηγυρίζει σε συνέντευξη τύπου ότι με τη θέση του Ισραήλ και της Ουκρανίας στη Eurovision «οι Ευρωπαίοι στείλαμε ένα μήνυμα»! Στη συνέχεια ο Γεωργιάδης για να υποβαθμίσει τις πολύ μεγάλες διαδηλώσεις και την ευρεία αλληλεγγύη στο ξενοφοβικό παραλήρημά του έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει πως στο Μάλμε της Σουηδίας «είναι σχεδόν όλοι μουσουλμάνοι»!
Η μεγάλη εκστρατεία μποϊκοτάζ που πραγματοποιήθηκε για να ακυρωθεί η συμμετοχή του Ισραήλ και να αποσύρουν οι υπόλοιπες χώρες τη δική τους συμμετοχή, μπορεί να μην πέτυχε τους πρωταρχικούς της στόχους αλλά σίγουρα δημιούργησε ρωγμές και άφησε το προπαγανδιστικό αφήγημα λαβωμένο. Δεν έχουμε ξαναδεί άλλωστε τόσους εκπροσώπους χωρών να εκφράζουν ανοιχτά ή συγκαλυμμένα την αλληλεγγύη τους στον Παλαιστινιακό λαό και την αντίθεση τους με το Ισραήλ. Όλο αυτό το διάστημα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετατράπηκαν σε «πεδίο μάχης» με δεκάδες χιλιάδες χρήστες να αναδεικνύουν -με αφορμή το διαγωνισμό- τις θηριωδίες του Ισραήλ και την ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα. Σίγουρα οι συνειδήσεις γεννιούνται στο δρόμο και όχι στη Eurovisionή στα social media, ωστόσο δεν είναι άνευ σημασίας ότι το κυρίαρχο αφήγημα δεν έμεινε αναπάντητο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (18.5.24)
