Γιάννης Ελαφρός
Το διεθνές κίνημα για την Παλαιστίνη γίνεται παράγοντας αλλαγής συνείδησης και πολιτικών συσχετισμών
Οι επίμονες μαχητικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, που συγκλονίζουν τις ΗΠΑ και πολλές χώρες της Ευρώπης έχουν πάρει πλέον χαρακτηριστικά σημείου καμπής. Είναι από εκείνα τα γεγονότα, που με την ένταση και το βαρύ ιδεολογικό και αξιακό φορτίο, αλλάζουν τους πολιτικούς συσχετισμούς και διαμορφώνουν νέα συνείδηση, ειδικά στη νεολαία. Δεν είναι τυχαίο πως σε πολλά διεθνή μέσα ενημέρωσης γίνονται παραλληλισμοί με το αντιπολεμικό κίνημα για το Βιετνάμ, ενώ παρόμοια διεθνή κινητοποίηση έχει να αναπτυχθεί από το 2003 όταν ξεσηκώθηκε ο κόσμος ενάντια στην επίθεση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ.
Ιδιαίτερη ώθηση σε αυτή τη νεανική «Ιντιφάντα» δίνει η οργή από την απροκάλυπτη σφαγή δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων (στην πλειονότητά τους γυναικών και παιδιών) από το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, αλλά και η αντοχή, η μαχητικότητα και η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού απέναντι σε μια τερατώδη πολεμική μηχανή, που έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ. Την τραγική αυτή περίοδο των μεγάλων θυσιών ο παλαιστινιακός λαός δεν είναι μόνο ή κυρίως τα «θύματα», που χρειάζονται τη συμπάθειά μας, αλλά αναδεικνύεται ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο. Η ένοπλη παλαιστινιακή αντίσταση, στην οποία συμμετέχουν με όλες τις δυνάμεις τους οι αριστερές οργανώσεις (την Κυριακή σκοτώθηκαν από ισραηλινή επιδρομή στην πόλη της Γάζας όπου μάχονταν ο Ταλάλ Αμπού Ζαρίφα, μέλος του ΠΓ του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και μαχητές του DFLP), δίνει ένα παράδειγμα ανυπακοής απέναντι στην καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα όπου γης. Γι΄ αυτό και η παλαιστινιακή σημαία και η καφίγια γίνονται διεθνές σύμβολο πάλης για την ελευθερία.
Η διαπάλη για την Παλαιστίνη έχει προσλάβει κι ένα βαθύ αντισυστημικό, αντιπολεμικό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο. Οι φοιτητές στις ΗΠΑ που ζητούν να πάψουν οι επενδύσεις των πανεπιστημίων τους σε ισραηλινά συμφέροντα, οι πρωτοβουλίες που ζητούν μποϊκοτάζ πολυεθνικών που συνεργάζονται με τους σιωνιστές, αναδεικνύουν ένα κρίσιμο θέμα: Είναι η επιδίωξη των κερδών του μεγάλου κεφαλαίου, είναι ο στόχος της κυριαρχίας του ευρω-ατλαντικού καπιταλιστικού μπλοκ στη Μέση Ανατολή με πυλώνα το κράτος-χωροφύλακα του Ισραήλ που βάφει τα χέρια των κυβερνήσεων και των πολυεθνικών με το αίμα των Παλαιστινίων. Στο έδαφος αυτό διαμορφώνεται μια νέα αντικαπιταλιστική συνείδηση με ιδιαίτερη ένταση: Με τα κέρδη που οδηγούν σε σφαγές ή με τη ζωή και την ελευθερία; Κι απέναντί της έχει και τις δύο πτέρυγες της αστικής πολιτικής: Και τον Μπάιντεν και τον Τραμπ και τον Σολτς και τον Μητσοτάκη.
Την εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» (2000-2005) αστικές δυνάμεις ονειρεύονταν ένα «Ισραήλ των Βαλκανίων». Όταν το σοκ της κρίσης και των μνημονιακών περικοπών ψαλίδισε τις υπερφίαλες φιλοδοξίες, η επιθετικότητα του κεφαλαίου τόσο στο εσωτερικό (απέναντι στην εργατική τάξη) όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο ενισχύθηκε, ως μέσο για να υπερβεί την κρίση του. Προσδέθηκε σφικτά στα επιθετικά σχέδια ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, δένοντας τη ζώνη ασφαλείας του με την ΕΕ, κι έστησε τον Άξονα με το Ισραήλ (και τη χούντα της Αιγύπτου) με δέλεαρ την απόσπαση μεγαλύτερου κομματιού από την πίτα της ανατολικής Μεσογείου από τον ανταγωνιστή του, το τουρκικό κεφάλαιο. Για να αυξήσει τα κέρδη της η ελληνική ολιγαρχία εμφανίστηκε έτοιμη για τις μεγαλύτερες ατιμίες και γι’ αυτό δεν διστάζει να κλείσει τα μάτια στο έγκλημα στη Γάζα. Ο κυνισμός είναι έκδηλος: Αφού η Τουρκία είναι με την Παλαιστίνη, εμείς θα είμαστε με το Ισραήλ και τη «Δύση».
Μαζί με την αλληλεγγύη πρέπει να τεθεί πιο εμφατικά ο στόχος να πάψει κάθε συνεργασία με τους φονιάδες
Σε αυτή την πολιτική συναντώνται όλοι: Ο Κ. Μητσοτάκης που στηρίζει εμφατικά το δικαίωμα «αυτοάμυνας» του Ισραήλ, στέλνει φρεγάτα σε πολύ επικίνδυνη πολεμική αποστολή στην Ερυθρά Θάλασσα, δίνει βάσεις στις ΗΠΑ για να περνούν πολεμοφόδια στους φονιάδες του Ισραήλ, συλλαμβάνει διαδηλωτές υπέρ της Παλαιστίνης και φαντασιώνεται πως μπορεί να κρατήσει την ελληνική νεολαία έξω από το κίνημα που συνεπαίρνει τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, κάνοντας επίδειξη νόμου και τάξης ακόμα και στις… ΗΠΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που έδωσε τεράστια ώθηση με την κυβέρνηση Τσίπρα (με κορυφαίους υπουργούς τώρα στη Νέα Αριστερά) στη στενή συνεργασία με το Ισραήλ και που τώρα απέχει από όλες τις σχετικές κινητοποιήσεις, με τον Σ. Κασσελάκη να ακολουθεί την αμερικανική ατζέντα και σε αυτό το θέμα. Στο ίδιο μήκος κύματος και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η ακροδεξιά και οι εθνικιστές.
Οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα δεν έχουν πάρει την έκταση που έχουν σε άλλες χώρες. Η ολονυχτία στα Προπύλαια, οι παρεμβάσεις σε σχολές, οι συγκεντρώσεις του Σαββάτου, οι διαδηλώσεις την Τετάρτη για τη Νάκμπα (όπου πάνω από 3.000 άτομα πορεύτηκαν προς την αμερικανική και ισραηλινή πρεσβεία μετά από κάλεσμα πρωτοβουλιών αλληλεγγύης και οργανώσεων της μαχόμενης Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου) είναι σημαντικές, αλλά όχι στο επίπεδο που απαιτείται. Το κυριότερο: Ακόμα δεν έχουν τεθεί αιχμηρά τα πολιτικά αιτήματα. Η έκφραση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη πρέπει να ανέβει σε ένα κίνημα που θα απαιτεί να ηττηθεί στην Ελλάδα η πολιτική της στήριξης στο Ισραήλ, να σπάσει ο άξονας με το σιωνιστικό κράτος, να σταματήσει κάθε πέρασμα όπλων (πολεμοφόδια αξίας 1,260 δισ. δολαρίων δίνουν άμεσα οι ΗΠΑ στο Ισραήλ) και να κλείσουν οι βάσεις, να σταματήσει κάθε συνεργασία πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και εταιρειών με ισραηλινές αντίστοιχες, να διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ και να αναγνωριστεί το κράτος της Παλαιστίνης, να επιστρέψουν άμεσα οι φρεγάτες από την Ερυθρά θάλασσα και τον Λίβανο, να φύγει η Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, που αναδεικνύονται σε συνδικάτο πολέμου.
Η πάλη αυτή δεν μπορεί να εξαντληθεί σε συμβολικές ενέργειες, αλλά συγκρότηση ισχυρού αντιπολεμικού κινήματος, χωρίς ιδιοκτησιακή λογική (ιδιαίτερα προβληματική η άρνηση του ΚΚΕ να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις για τη Νάκμπα στις 15/5). Χρειάζεται μια ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που θα βάζει γραμμή ανατροπής κι όχι αυταπάτες για φιλειρηνικό ρόλο της ΕΕ, όπως αναπαράγουν η Νέα Αριστερά και το ΜέΡΑ25.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (18.05.24)
