Σε είχαμε δει να χαμογελάς έτσι, όταν οι ψίθυροι γίνονταν αγέρι
Στη Ρόδο, πολλά χρόνια πριν, μοίραζες απλόχερα χαμόγελα αισιοδοξίας μιας κι ο σπόρος είχε πιάσει για τα καλά. Οι Αγωνιστικές Κινήσεις – Συσπειρώσεις στους δήμους ήταν μια δυναμική, γεμάτη ζωή συντροφιά που δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητη, μέσα στις στρατιές των συνδικαλιστών της εργοδοσίας και της κομματικής αγέλης. Το ήξερες νωρίτερα. Σε είχαμε δει να χαμογελάς έτσι στην Αθήνα, τα Γιάννενα, παντού. Όπου βρισκόταν έστω κι ένας ή μία απ’ αυτή την απείθαρχη, ατίθαση παρέα, άναβαν φωτιές. Οι εργαζόμενοι έρχονταν πιο σιμά, κάτι αόρατο τους έδενε. Οι ψίθυροι γίνονταν αγέρι και στα μάτια κάτι νέο έπαιρνε θέση. Μια λαμπερή άγρια τρυφερότητα. Οι απεργίες, οι γενικές συνελεύσεις, οι συσκέψεις, έπαιρναν άλλο χρώμα.
Δεν ξαφνιάστηκε κανένας όταν στα Χανιά λίγα χρόνια αργότερα σαν ήρθε η ώρα να μιλήσεις δεν ακουγόταν ούτε η ανάσα εκατοντάδων συνέδρων. Όταν στην πανηγυρική φιέστα άρχισες να ξετυλίγεις τον μίτο της Αριάδνης. Όταν ο λαβύρινθος κι ο Μινώταυρος έγιναν μπροστά στα μάτια μας ορυχεία, λατομεία και θάνατος. Μαζί με τους υπόλοιπους αντάρτες κι αντάρτισσές μας, καταφέρατε μια από τις μικρότερες δυνάμεις της ΠΟΕ-ΟΤΑ να έχει τεράστια προσφορά στο θεωρητικό κι αγωνιστικό κομμάτι της ομοσπονδίας.
Η νέα φρουρά σήμερα κουβαλάει με αγάπη αυτή την ιστορία. Τη μαγκιά σας, την ορμή στον αγώνα, το αντάμωμα στο κλείσιμο της μέρας, το γλέντι και το τραγούδι που βγάζει τη γλώσσα με θράσος στον θάνατο, το λίγο, το μικρό, το εφήμερο. Όπως το γλέντι στον δήμο της Νέας Ιωνίας που φέρατε να χορέψει τον σύντροφο Κοντομήτρο λίγο πριν φύγει… και σε κάθε στροφή της «γερακίνας γιος» φέρνατε τον Κόζιακα και τον Γράμμο «στην Αθήνα, μεσ’ στο κέντρο».
Το σίγουρο είναι ότι δεν ανταμώσαμε τελευταία φορά στην Ακαδημία Πλάτωνος τον Δεκέμβρη. Γιατί σύντροφε Νίκο έχουμε πλάτες γερές και σε κουβαλάμε μαζί με όσους κι όσες αγαπάμε. Μαζί με τις ιδέες και τα όνειρα μας. Με αυτή την κομμουνιστική προοπτική που τόσο αγαπήσαμε…
Ζώης Γαλατάς
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (30.3.24)
