Γιώργος Τζίμας
Την «καυτή ανάσα» ενός ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος ένιωσε η κυβέρνηση από την αρχή αυτού του χειμώνα, όταν νόμιζε με υπέρμετρη υπεροψία πως θα περάσει τον «νόμο για τα ιδιωτικά» με αέρα φαβορί και χωρίς αντιδράσεις. Ο νόμος μπορεί να ψηφίστηκε στο κοινοβούλιο (σχεδόν μόνο από ΝΔ) και να χάρισε -πρόσκαιρα- χαμόγελα στον κόσμο του κεφαλαίου. Όμως αυτό που η ψηφοφορία στα κοινοβουλευτικά έδρανα δεν κατάφερε, είναι το να σβήσει την ιδέα που μπήκε σαν σπόρος, μετά από χρόνια, στο μυαλό δεκάδων χιλιάδων φοιτητών: «Η νεολαία, το κίνημα και οι πρωτοπορίες της έχουν τη δύναμη να κάψουν ό,τι τους καίει τη ζωή».
Μέσα σε παραπάνω από δύο μήνες συνεχόμενου αγώνα, αναδείχτηκαν χαρακτηριστικά ενός κινήματος με ρίζες στο παρελθόν και καρπούς για το μέλλον της πολιτικής αντιπαράθεσης στον χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό ανέδειξαν οι νέες ισχυρές τάσεις ριζοσπαστικοποίησης των φοιτητ(ρι)ών, όταν χιλιάδες εξ ’αυτών μπήκαν από τις πρώτες εβδομάδες στη μάχη. Το νεοσύστατο αγωνιστικό ρεύμα της γενιάς 18-25 χρονών ταυτίστηκε με τις αγωνιστικές δυνάμεις, αντιπαρατέθηκε με τη ΝΔ, δεν πείστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ και δεν «τσίμπησε» σε αστικά διλήμματα που τίθονταν συνεχώς μέσω των ΜΜΕ στη δημόσια σφαίρα και μέσω της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ εντός των συλλόγων με τα μπλοκ «ανοιχτών σχολών» ή την τρομοκρατία με τα χαμένα εξάμηνα, τις τηλεξεταστικές και την καταστολή του αστικού κράτους. Αυτό και μόνο συνηγορεί πως υπάρχουν πλέον στο φοιτητικό κίνημα νέες θετικές προοπτικές για την πορεία μιας σύγκρουσης που δύναται να κρατήσει καιρό.
Το μέλλον της σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική μετά την καμπή της ψήφισης της 8ης Μάρτη, θα κριθεί ωστόσο και μέσα από το αποφασιστικό ξεπέρασμα των αιτιών που έφεραν στο προσκήνιο και τα όρια του φοιτητικού κινήματος και των αγωνιστικών δυνάμεων εντός του, με κρίσιμη προϋπόθεση να αλλάξουν προς μια ριζοσπαστική κατεύθυνση οι πολιτικοί συσχετισμοί.
Φωτεινό παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση, ήταν η γραμμή που πρόβαλαν πανελλαδικά τα σχήματα και οι αγωνιστές/ριες του Συντονισμού Φοιτητικών Σχημάτων. Η ανάγκη κοινής δράσης των μαχόμενων δυνάμεων με βάση το αναγκαίο περιεχόμενο και το οξυμένο κινηματικό σχέδιο πολυήμερων καταλήψεων κόντρα στην «υποταγή στους πολύ αρνητικούς συσχετισμούς» μαζικοποίησε τα φοιτητικά αμφιθέατρα και άνοιξε εξαρχής τον δρόμο για ό,τι ακολούθησε. Οι ανοιχτές συντονιστικές επιτροπές των συλλόγων, οι συντονισμοί γενικών συνελεύσεων, η μεγαλειώδης πανελλαδική κινητοποίηση, η προσπάθεια κλιμάκωσης από κοινού με το εργατικό κίνημα, οι κοινές δράσεις με εργαζομένους, η θέση για μπλοκάρισμα των τηλεξεταστικών, η πρόταση για μια δημοκρατική λειτουργία των δομών των συλλόγων, ενέπνευσαν σε σημαντικό βαθμό χιλιάδες φοιτητές.
Αυτή η λογική παρέσυρε σημαντικά τις άλλες δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος να ακολουθήσουν και να συμβάλουν σε ένα γενικό σχεδιασμό, όχι όμως αφήνοντας πίσω τα αδιέξοδα που γεννούν οι πολιτικές τους αντιλήψεις. Αντιλήψεις που ηγεμονεύουν τα τελευταία χρόνια στο φοιτητικό κίνημα, που εξαιτίας των δικών τους αγκυλώσεων «στένεψαν» τα όρια της συγκεκριμένης μάχης, με αποτέλεσμα να μην μπλοκαριστούν ολοσχερώς τα σχέδια της κυβέρνησης. Οι ευθύνες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για συνεχή άρνηση βαθύτερου και ουσιαστικότερου συντονισμού των αγώνων φοιτητών, μαθητών, εργαζομένων, αγροτών, με αποσυνδεδεμένα αιτήματα πάλης και κινηματικούς κόμβους είναι μεγάλες, καθώς «κόντυνε» για ακόμη μια φορά την δυναμική που θα μπορούσε να συγκροτήσει ένα πραγματικό αντίπαλο δέος προς την αστική πολιτική. Αντίστοιχα, η πολιτικη γραμμή της ρεφορμιστικής αστικής διαχείρισης των ΜέΡΑ25/ΛΑΕ (όπως εκφράστηκε κατά βάση από την ΑΡΑΣ), με φοβικότητα στην αρχή απέναντι στις καταλήψεις διαρκείας, υπέκρυπτε το ρόλο των υπόλοιπων αστικών κομμάτων πέρα της ΝΔ (βλ. ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ κ.α.), αφοπλίζοντας τον πολιτικό ρόλο του κινήματος και σπέρνοντας κοινοβουλευτικές αυταπάτες και ελπίδες «ρήξης» μέσω νομοθετικών-συνταγματικών λύσεων. Οι δύο -χοντρικά – αυτές λογικές από κοινού υποτιμούν τη δυνατότητα του οργανωμένου κινήματος να ενωθεί και να εξοπλιστεί πολιτικά, αποτελώντας το ίδιο πυροδότη ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών εξάρσεων. Γι αυτό το αντιμετωπίζουν εργαλειακά, αποσπασματικά, με αποτελέσματα που φάνηκαν και στις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις στο όνομα των ίδιων των φοιτητικών συλλόγων και την άρνηση δημοκρατικής τους συγκρότησης.
Για να νικήσουμε πρέπει να ανέβει αποφασιστικά ο πήχης του κινήματος
Από εδώ και πέρα, όμως, αν θέλουμε να ανατραπεί ο ψηφισμένος νόμος και να προκληθεί συνολικό ρήγμα στο αστικό σύστημα επιβάλλεται να ανέβει ο πήχης αποφασιστικά! Γι αυτό χρειάζεται αποφασιστική μάχη γραμμών εντός του κινήματος με στόχο να κερδίσει έδαφος εκείνη η αντίληψη που θέλει να κάνει πανκοινωνικό ζήτημα τον αγώνα για απελευθερωτική παιδεία, μόρφωση και κοινωνική έρευνα με ελεύθερη πρόσβαση για όλους/ες, δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Ο αγώνας αυτός για να νικήσει χρειάζεται συνολική σύγκρουση με τις αναδιαρθρώσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που έχουν ήδη περάσει εδώ και δεκαετίες για τα συμφέροντα του κεφαλαίου και του ΣΕΒ, με βάση κατευθύνσεις της ΕΕ και που υλοποιούνται από το σύνολο των αστικών κομμάτων, παλιών και νέων! Κόντρα σε όσους στοχεύουν στην αποκλιμάκωση των αγώνων, είτε μέσω μια ατελέσφορης προσφυγής περί αντισυνταγματικότητας στο ΣτΕ, είτε μέσω της μετάφρασης του αγώνα σε σκέτη ψήφο διαμαρτυρίας στις ευρωεκλογές, είναι τώρα η ανάγκη για νέα ενότητα του φοιτητικού κινήματος και των πιο πρωτοπόρων τάσεων που αναδείχτηκαν από τη νέα γενιά αγωνιστών/ριών. Μέσα από οργανωμένες δημοκρατικές δομές, με πρόγραμμα πάλης θετικών διεκδικήσεων, με πολύπλευρο κινηματικό σχεδιασμό και νέους κόμβους που θα ορίζουν συντονισμένα φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενοι!
Αυτό μπορεί να είναι το μέλλον ενός κινήματος που σφυρηλατήθηκε μέσα από τις στάχτες της οργισμένης νεολαίας που επέλεξε να συγκρουστεί ξανά με ένα σύστημα αδικίας. Αντί να μνημονεύουμε όσα πέρασαν, να δώσουμε τώρα μέλλον στο κίνημα! Όσοι θέλουν να λέγονται πρωτοπορία, ας επιδιώξουν να δράσουν ως τέτοια για την ίδια τη νεολαία και την προοπτική της και όχι για τους εαυτούς τους. Για να δούμε πιο μεγαλειώδεις εικόνες στους δρόμους της χώρας, να φροντίσουμε τα λουλούδια που άνθισαν πριν λίγο καιρό να κάψουν συθέμελα εκείνους που με τις πολιτικές τους τα πατάνε για να μην έρθει η άνοιξη.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (16.3.24)
