«Έχουμε ήδη σχεδιάσει το πώς θα κλιμακώσουμε τον αγώνα μας, προκειμένου το ν/σ να μην κατατεθεί ή να μην περάσει» τονίζει η Αναστασία φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Αυτό που, όμως, θεωρεί σημαντική προσθήκη είναι η ανώτερη σύμπλευση του φοιτητικού κινήματος με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας ώστε ο αγώνας να αποκτήσει παλλαϊκά χαρακτηριστικά».
Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη
▶Οχτώ εβδομάδες καταλήψεις και πορείες. Τι «απόδοση» έδινε ότι θα κρατήσει τόσο;
Μάλλον κανείς δεν το περίμενε. Κυβέρνηση και ΜΜΕ μας θεωρούσαν μια γενιά «ξεγραμμένη», «αποχαυνωμένη» στο tiktok και το Instagram, ανίκανη να ασχοληθεί με ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Παρόλα αυτά τους αποδείξαμε το αντίθετο: Η γενιά μας έχει κοινωνικό κριτήριο και συνείδηση, δεν είμαστε διατεθειμένοι/ες να δεχτούμε παθητικά την υποτίμηση του μέλλοντος μας, της εργασιακής μας προοπτικής. Όμως ας είμαστε καθαροί… Δεν ήταν μόνο μία η πλευρά των αστικών δυνάμεων που «σάστισε». Αιφνιδιασμένες φάνηκαν και ορισμένες οργανώσεις/αντιλήψεις εντός φοιτητικού κινήματος, οι οποίες επιδίωξαν σαν να «πάγωσαν» από το αυθόρμητο στοιχείο που ένιωθαν να φεύγει από τον έλεγχό τους και αποφάσισαν να προσπαθήσουν να κρατήσουν τον αγώνα των φοιτητών σε «χαμηλές πτήσεις». Μόνο έτσι θα μπορούσαν να τον διαχειριστούν. Ευτυχώς, όμως, φάνηκε πως η νέα γενιά μπορεί, ταυτόχρονα, να αμφισβητήσει την κυρίαρχη αφήγηση αλλά και να επιδείξει μία μαχητική διάθεση που «τρομάζει» μέχρι και τα κομματικά όργανα αριστερών οργανώσεων.
▶Τι ήταν αυτό που έκανε το κίνημα να κρατήσει τόσο και, φυσικά, να συνεχίζει μέχρι το τέλος;
Σε πρώτο στάδιο, σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι καταφέραμε να αναμετρηθούμε και να υπερνικήσουμε τη λογική των καθεστωτικών δυνάμεων μέσα στις συνελεύσεις, πετυχαίνοντας να πείσουμε τον κόσμο των σχολών για τι πραγματικά διακυβεύεται αναφορικά με την ίδρυση μη Κρατικών πανεπιστημίων. ζήτημα. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν μείναμε μόνο στο «ενάντια σε» αλλά προχωρήσαμε – έστω και με αντιφάσεις – στο «πως παλεύουμε»: Οι δράσεις των καταλήψεων ήταν κινήθηκαν στο πλαίσιο πλούσιων πολιτιστικών/πολιτικών προγραμμάτων ώστε να τις καταστήσουμε σημείο συνάντησης για την νεολαία. Παράλληλα επιδιώξαμε σταθερά την σύνδεση του αγώνα μας με τον αγώνα των αγροτών και των εργαζομένων, τόσο με την στήριξη των κινητοποιήσεων, όσο και με εξωστρεφείς παρεμβάσεις. Ακόμα, καταφέραμε να ξεφύγουμε από λογικές που αναθέτουν την παραγωγή του πολιτικού λόγου των φοιτητών σε κομματικά γραφεία και οργανωτικές επαφές, επιδιώκοντας τα πλαίσια για τις γενικές μας συνελεύσεις να βγαίνουν από τις ίδιες τις διαδικασίες μας (π.χ. τα Συντονιστικά Γενικών Συνελεύσεων) στις οποίες μπορούσε να συμμετέχει κάθε μέλος ενός φοιτητικού συλλόγου. Αυτός ήταν και ο λόγος που πολλοί ανένταχτοι φοιτητές/τριες ένοιωσαν πως είναι (και) στο «χέρι» τους να συνδιαμορφώσουν τον πολιτικό λόγο του κινήματος και να συναποφασίσουν τις δράσεις του.
Σε αμιγώς πολιτικό επίπεδο, καθοριστικό ποιοτικό στοιχείο ήταν πως αποφύγαμε τη λογική των μονοδιάστατων αιχμών και – ως ένα βαθμό – αναδείξαμε την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών αγαθών ως συνολικό ζήτημα που δεν περιορίζεται απλά και μόνο στην παιδεία, αλλά και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μας.
▶Τα «ψέματα τελειώνουν»… Το νομοσχέδιο, λένε, θα έρθει προς ψήφιση στις 8 Μάρτη. Ποιο το πανελλαδικό πλάνο και στίγμα του φ.κ.;
Οι φοιτητές/τριες μέσα από τα συντονιστικά μας έχουμε ήδη σχεδιάσει το πώς θα κλιμακώσουμε τον αγώνα μας, προκειμένου το ν/σ να μην κατατεθεί ή να μην περάσει. Ήδη, το κίνημα κατάφερε να διαρρήξει το αστικό μπλοκ και να απομονώσει τη Νέα Δημοκρατία, η οποία – όπως φαίνεται – καλείται να το ψηφίσει μόνη της. Θεωρώ, πως για να καταφέρουμε να πιέσουμε καθοριστικά τη κυβέρνηση να αποσύρει το ν/σ χρειάζεται η (ακόμα μεγαλύτερη) στήριξη της κοινωνίας απέναντι στον αγώνα μας δεν έχει σταματήσει να μεγαλώνει. Το ζήτημα αυτή τη στιγμή είναι το εάν οι εργαζόμενοι θα αγκαλιάσουν (περαιτέρω) τις κινητοποιήσεις μας και θα συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα μας ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, δίνοντας του παλλαϊκά χαρακτηριστικά.
Η νεολαία επιδεικνύει μια μαχητική διάθεση που «τρομάζει» και δημιουργεί ρωγμές στο αστικό
στρατόπεδο
▶Εάν, όμως, ο νόμος περάσει… Τότε τι;
Ακόμα και εάν περάσει τυπικά το νομοσχέδιο δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν έμεινε τίποτα ως παρακαταθήκη. Καταρχάς, περάσει δεν περάσει το ν/σ (κάτι που φυσικά έχει μεγάλη σημασία), αυτό έχει ήδη απονομιμοποιηθεί σε τεράστιο βαθμό στην κοινή γνώμη. Αυτό μπορεί να μην μας αρκεί, αλλά είναι σημαντικό. Την ίδια στιγμή, όσον αφορά αμιγώς τη μελλοντική ανάπτυξη πανεκπαιδευτικών αντιστάσεων, εκτιμώ, πως τα «εφόδια» που μας δίνει αυτός ο αγώνας είναι άκρως πολύτιμα καθώς αποτέλεσε τον πρώτο κόμβο πολιτικοποίησης για πολλούς φοιτητές/τριες μέσα από τον οποίο κλήθηκαν να παλέψουν απέναντι σε νέες προκλήσεις και να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις σε αυτές.
Σε μια εποχή που η εικόνα μας για το μέλλον περισσότερο από ποτέ αποκρυσταλλώνει την φράση «κάθε πέρυσι και καλύτερα», είναι σίγουρο ότι η νεολαία θα συνεχίσει να αγωνίζεται για μια αξιοπρεπή ζωή. Η επίθεση που δεχόμαστε είναι ολομέτωπη και δεν θα σταθούμε παθητικοί αποδέκτες της, όπως δεν κάναμε αναφορικά και με το ν/σ. Ακόμα και αν οι κινητοποιήσεις για το νομοσχέδιο αρχίσουν να «σβήνουν» μετά την ψήφισή του, η γενιά μας θα επανέλθει δριμύτερη στο προσκήνιο για την διεκδίκηση των αναγκών της.
▶Θες τη γενιά των Τεμπών στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο. Τι θεωρείς όμως πως απαιτείται σε αυτή την κατεύθυνση;
Σίγουρα κρίνω αναγκαίο στόχο τη βαθύτερη πολιτικοποίηση των νεολαιίστικων κινημάτων. Βρισκόμαστε σε μια εποχή που η ζωή των νέων έχει αλλάξει ριζικά, με την φτώχεια να έχει εξωθήσει την πλειονότητα στην ελαστική εργασία προκειμένου να μπορέσει να επιβιώσει. Σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει χώρος για «μισόλογα» και «ημίμετρα»… Χρειαζόμαστε μια ανώτερη πολιτική στόχευση που να μπορεί να πείσει ότι τα πράγματα μπορούν και πραγματικά θα αλλάξουν εδώ και τώρα μέσα από υλικές νίκες στο σήμερα που θα εξασφαλίσουν ένα καλύτερο επίπεδο διαβίωσης και μία καλύτερη προοπτική. Όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να υπάρξουν, αν δεν βρούμε νέες μορφές αγώνα και νέες δομές συγκρότησης, που θα μπορούν να ξεφεύγουν από την δυσκίνητη γραφειοκρατία, να αλληλοεπιδρούν με το αυθόρμητο και να επανέρχονται ανανεωμένες και δημιουργικές μέσα από αυτήν την αλληλεπίδραση.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (2.3.24)
