Γεράσιμος Λιβιτσάνος
Η τακτική ανάδειξης του Μητσοτάκη ως «Μακρόν της Ελλάδας» και οι αντιθέσεις σε ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ
Σε «αναδευτήρα» του αστικού πολιτικού σκηνικού μετατράπηκε η κοινοβουλευτική πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη να θεσμοθετήσει το δικαίωμα του γάμου ανεξαρτήτως φύλου και σε ανάλογη βάση να φέρει ρυθμίσεις για την τεκνοθεσία. Παρότι οι διατάξεις του επίμαχου νομοσχεδίου δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστές, οι «επιπτώσεις» έχουν ήδη διαφανεί στο εσωτερικό των περισσότερων κομμάτων.
Αρκετοί λόγοι φαίνεται να οδήγησαν το Μέγαρο Μαξίμου στην ανάληψη αυτής της πρωτοβουλίας. Κανείς όμως από αυτούς δεν οφείλεται στην… ευαισθησία της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τα ατομικά δικαιώματα. Αυτό τεκμηριώνεται από τη συνεχή καταπάτησή τους από την κυβερνητική πολιτική και πρακτική σε κάθε εκδοχή. Τα παραδείγματα δεκάδες, όπως για παράδειγμα η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Ενώ είναι σαφές πως οι όποιες διατάξεις του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου θα λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον ακραίας εμπορευματοποίησης των πάντων.
Στον πυρήνα της κυβερνητικής πρωτοβουλίας βρίσκεται η πρόθεση της ΝΔ να «επεκταθεί» πολιτικά, καλύπτοντας τον χώρο του εκσυγχρονιστικού κέντρου» δίχως όμως παράλληλα να προκαλέσει ρήξη στους δεσμούς της με τη λαϊκή Δεξιά και την ακροδεξιά. Εκεί οφείλεται και η τακτική του Κυριάκου Μητσοτάκη που «επιτρέπει» στους βουλευτές του είτε να απέχουν από τη σχετική ψηφοφορία ή ακόμη και να καταψηφίσουν δίχως επιπτώσεις. Με την τακτική αυτή επιδιώκει να πολλαπλασιάσει την εκλογική δυναμική της ΝΔ, μετατρέποντάς την σε ένα διπολικό ή πολυπολικό σχήμα, στο οποίο θα μπορούν να βρουν έκφραση ψηφοφόροι στη «βεντάλια» που απλώνεται από την ακροδεξιά έως το Κέντρο.
Επίσης, σε προσωπικό επίπεδο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μια τέτοιου είδους ατζέντα φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε «ηγετική μορφή του δυτικού κόσμου», προσδοκώντας στο μέλλον πιθανή ανάδειξή του σε στέλεχος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Εξού και η αναφορά του Άκη Σκέρτσου στο «ανήκουμε στη Δύση» στο «φροντιστήριο» που έγινε για τις διατάξεις του νόμου στους βουλευτές της ΝΔ. Ας μην ξεχνάμε ότι η ανάδειξη τέτοιων ζητημάτων είναι «χαρακτηριστικό» που προβάλλει το λεγόμενο «δυτικό στρατόπεδο» προωθώντας ανάλογη νομοθεσία, σε αντίθεση μάλιστα με τη Ρωσία ή την Κίνα. Είναι χαρακτηριστικό πως οργανισμοί όπως το ΝΑΤΟ ή ο αμερικανικός και ισραηλινός στρατός προβάλλουν τη «δικαιωματική» πολιτική τους σε τέτοια θέματα.
Η κυβερνητική πρωτοβουλία όμως δημιούργησε «τρικυμία» και στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί όπου η «δικαιωματική ατζέντα» του «φιλελεύθερου» Στέφανου Κασσελάκη συγκρούστηκε με το «εθνικολαϊκό»-νεοαυριανικό στοιχείο του Παύλου Πολάκη και των οπαδών του. Δημιουργήθηκε έτσι μία τραγελαφική εσωκομματική κατάσταση, με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να θέτει θέμα κομματικής πειθαρχίας, το οποίο αναγκάστηκε να αποσύρει μετά την έντονη αντίδραση βουλευτών και ιδίως του υπερτομεάρχη βουλευτή Χανίων. Αντίστοιχα ζητήματα καταγράφονται και στο ΠΑΣΟΚ, όπου ένα τμήμα των βουλευτών του είναι απρόθυμο να συγκρουστεί με συντηρητικά ακροατήρια και παίρνει αποστάσεις από τον «ευρωπαϊστή» και πρώην ευρωβουλευτή Νίκο Ανδρουλάκη, που έχει δηλώσει ότι θα ψηφίσει τις διατάξεις για τον γάμο χωρίς περιορισμό φύλου.
Με βάση τα παραπάνω, ενδιαφέρον πολιτικό ερώτημα αποτελεί το αν αυτή η υπόθεση, που όπως λέγεται «διχάζει οριζόντια το πολιτικό σκηνικό», θα αποτελέσει απαρχή ευρύτερων ανακατατάξεων, με δεδομένη μάλιστα την πρόθεση του Μεγάρου Μαξίμου να μετατρέψει την εικόνα του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αυτή ενός «Έλληνα Μακρόν». Αξίζει να σημειωθεί ότι παράλληλα με το συγκεκριμένο νομοθέτημα προωθούνται, σχεδόν την ίδια χρονική στιγμή, νεοφιλελεύθερες «εκσυγχρονιστικές» αναδιαρθρώσεις με κορυφαία αυτή του νομοσχεδίου για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και άλλες όπως η ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος», η επιστολική ψήφος της Νίκης Κεραμέως ή η αλλαγή χρήσεων γης με νομοσχέδιο που ετοιμάζει το υπουργείο Περιβάλλοντος.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (20.1.24)
