H κυβέρνηση της ΝΔ θεωρεί πως οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί θα της επιτρέψουν να περάσει το νομοσχέδιο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ «αναίμακτα». Φοβάται όμως την πιθανότητα αναζωπύρωσης του φοιτητικού κινήματος — και δικαιολογημένα. Ήδη ξεκίνησαν οι πρώτες μαζικές κινητοποιήσεις! Όπως λέει στο Πριν η φοιτήτρια Βιολογικού Φαίδρα Σούρμπη, «είναι πολύ σημαντικό να ακολουθήσουμε μία λογική κλιμάκωσης των αγώνων μας, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις».
Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη
▶Η κυβέρνηση επιχειρεί να φέρει ιστορικές αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ποια, πιστεύεις, ότι είναι τα βασικά της κίνητρα και γιατί επιλέγει τη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία;
Νομίζω είναι εξόφθαλμο πλέον ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, πιστή στις εντολές της ΕΕ, επιθυμεί να μετατρέψει όλα τα κοινωνικά αγαθά σε πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Το περιβόητο «Ελεύθερο Πανεπιστήμιο» σημαίνει ένα πανεπιστήμιο ελεύθερο για τις επιχειρήσεις και τους μεγαλοεπενδυτές. Όμως, οι νέοι/ες που θέλουν να σπουδάσουν έρχονται αντιμέτωποι με ένα καθεστώς πλήρους ανελευθερίας, καθώς το δικαίωμα στην είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αμφισβητείται ακόμα περισσότερο με την παράκαμψη του άρθρου 16 — δηλαδή την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η κυβέρνηση εκτιμάει –λανθασμένα– ότι το 41% των τελευταίων βουλευτικών εκλογών της διασφαλίζει κάποιου είδους… παντοδυναμία και το νομοσχέδιο θα περάσει χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις.
▶Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δεν φαίνεται πάντως να την «τρομάζει». Παρ’ όλα αυτά διέρρευσε πως για την κατάθεση του νομοσχεδίου επιλέχθηκε μία fast–track διαδικασία η οποία ξεκίνησε εν μέσω εξεταστικής. Γιατί;
Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση ποτέ δεν τρόμαξε καμία κυβέρνηση! Ο τρόμος των κυβερνήσεων ήταν και θα είναι πάντα ο κόσμος που βγαίνει στους δρόμους και διεκδικεί μαχητικά ένα καλύτερο αύριο. Ιδιαίτερα οι φοιτητές, που συχνά έχουν αποτελέσει τη «σπίθα» σε κοινωνικές αναταραχές. Το κράτος θυμάται τις μαζικές φοιτητικές αντιστάσεις του παρελθόντος! Γι’ αυτό φοβάται το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα και γι’ αυτό ακριβώς επιχειρεί να περάσει το νομοσχέδιο στα «μουλωχτά», ώστε να ελαχιστοποιήσει τις αντιδράσεις. Χρησιμοποιεί θολές διατυπώσεις, δεν επιλέγει να πολώσει το κλίμα αλλά να ντύσει το νομοσχέδιο με έναν μανδύα αναβάθμισης των δημόσιων πανεπιστημίων. Η κυβέρνηση, παρά την εκλογική της επικράτηση, ξέρει πολύ καλά ότι δεν χαίρει της απόλυτης εμπιστοσύνης του κόσμου. Ξέρει πολύ καλά ότι ένα μεγάλο κοινωνικό δυναμικό αναζητά τρόπους να αντιπαρατεθεί –με όρους κινήματος– με εκείνη. Γι’ αυτό επιλέγει να κάνει (σχετικά) «διακριτικούς» χειρισμούς, με τη φρούδα ελπίδα πως δεν θα πυροδοτήσει αληθινά επικίνδυνες αντιδράσεις.
▶Μπροστά σε όλα τα παραπάνω, ποιες είναι οι πρώτες αντιδράσεις από τον κόσμο των σχολών;
Αρχικά το κλίμα ήταν κάπως υποτονικό, πράγμα λογικό, αν σκεφτούμε ότι η κυβέρνηση εκμεταλλεύτηκε την περίοδο των γιορτών (πολλοί φοιτητές φεύγουν από την πόλη σπουδών τους) αλλά και την εξεταστική. Παρ’ όλα αυτά, με το που επιστρέψαμε στις σχολές μας υπήρξε ένας διάχυτος προβληματισμός, ένα –έστω γενικόλογο– «κάτι πρέπει να κάνουμε» και «κάπως πρέπει να αντιδράσουμε». Λοιπόν, ήδη αυτή την εβδομάδα έχουν γίνει μαζικότατες γενικές συνελεύσεις σε όλη την Ελλάδα και έχουν αποφασιστεί πολυήμερες καταλήψεις, έχουν γίνει πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια και συντονιστικά γενικών συνελεύσεων/καταλήψεων. Αυτό είναι μόνο η αρχή, καθώς ήδη οι περισσότεροι φοιτητικοί σύλλογοι ορίζουν νέες γενικές συνελεύσεις την επόμενη εβδομάδα!
Είναι μέγιστης σημασίας να ενεργοποιηθούν πραγματικά οι φοιτητικοί σύλλογοι σε αυτόν τον αγώνα. Να εμπλακούν ουσιαστικά οι φοιτητές και οι φοιτήτριες των σχολών στη χάραξη ενός σχεδίου για την επόμενη μέρα. Δεν αρκεί ένας συντονισμός εκλεγμένων αντιπροσώπων στα διοικητικά συμβούλια
▶Πώς θεωρείς ότι μπορεί να διασφαλιστεί ότι οι πρώτες κινητοποιήσεις θα μετουσιωθούν σε κάτι ανώτερο, ίσως ανάλογο του κινήματος του ’06-07;
Για εμένα είναι πολύ σημαντικό να ακολουθήσουμε μία λογική κλιμάκωσης των αγώνων μας, με εβδομαδιαίες συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις. Ταυτόχρονα, όμως, είναι μέγιστης σημασίας να ενεργοποιηθούν πραγματικά οι φοιτητικοί σύλλογοι σε αυτόν τον αγώνα. Να εμπλακούν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες των σχολών με ουσιαστικό τρόπο στη χάραξη ενός σχεδίου για την επόμενη μέρα. Παρατηρείται συχνά ο κόσμος να πλαισιώνει τις κινητοποιήσεις, αλλά να μην εμπλέκεται ενεργά στη λήψη αποφάσεων. Κάτι τέτοιο μπορεί να αντιστραφεί μόνο εάν οι σύλλογοι συνεδριάζουν τακτικά και συντονίζονται στη βάση των γενικών συνελεύσεών τους. Δεν αρκεί ένας συντονισμός εκλεγμένων αντιπροσώπων στα διοικητικά συμβούλια, οφείλουμε να αντιπροτείνουμε έναν διαφορετικό τρόπο συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος, ώστε οι πληττόμενοι φοιτητές να πάρουν όντως την κατάσταση στα χέρια τους, κόντρα σε λογικές ανάθεσης και αντιπροσώπευσης. Ακόμα, αν θέλουμε να μιλάμε για κίνημα ανάλογο με εκείνο του 2006-07, το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων οφείλει να γίνει ζήτημα όλης της κοινωνίας. Ο αγώνας αυτός δεν αφορά μόνο εμάς ως φοιτητές, γι’ αυτό πρέπει να τον δώσουμε από κοινού με τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και ευρύτερα κομμάτια της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως και συνολικά της κοινωνίας.
▶Για το φοιτητικό κίνημα ανοίγει ένας μακρύς αγώνας διαρκείας. Ποιες «παγίδες» πιστεύεις πως θα κληθεί να αποφύγει;
Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να αναμετρηθεί με τα λάθη του παρελθόντος, ώστε να μην τα επαναλάβει. Ο αγώνας ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16 δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί μονομερώς, όπως συνέβη εν μέρει με τον αγώνα ενάντια στον νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη), αντιθέτως, πρέπει να συνδεθεί με τη συνολική κατεύθυνση της κυβέρνησης για την πλήρη ιδιωτικοποίηση των πάντων, να συνδεθεί με την ιδιωτικοποίηση όλων των κοινωνικών αγαθών, του ρεύματος, του νερού, της κατοικίας, της υγείας, των συγκοινωνιών και της παιδείας. Η κατάργηση του άρθρου 16 πρέπει να είναι η αφορμή που θα αναβαθμίσει ακόμα περισσότερο τα αιτήματα των αγώνων. Το κίνημά μας δεν πρέπει να μείνει σε στείρα συντεχνιακά αιτήματα, ούτε σε μία απλή υπεράσπιση του υπάρχοντος πανεπιστημίου. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για το πανεπιστήμιο που οραματιζόμαστε, για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας που θα είναι δημόσιο και προσβάσιμο για όλους, που θα παράγει έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των ιδιωτών, που θα μας παρέχει ολόπλευρη γνώση και όχι αποσπασματικά skills. Για να μιλήσουμε και στα λόγια της κυβέρνησης, εμείς θα παλέψουμε όντως για ένα «ελεύθερο πανεπιστήμιο»: Ελεύθερο, όμως, για τον λαό και τη νεολαία όχι για τις επιχειρήσεις και τα κέρδη των λίγων.
