Γιώργος Παυλόπουλος
Πιο κρίσιμη από ποτέ η διεθνής αλληλεγγύη
Παρά τη συνεχιζόμενη σφαγή στη Γάζα, το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει ούτε να νικήσει ούτε να επιβάλει τους όρους του στις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται παράλληλα — και δεν αφορούν μόνο την κατάπαυση του πυρός αλλά και το μέλλον της Παλαιστίνης και του λαού της. Αυτό είναι αποτέλεσμα της συγκλονιστικής αντίστασης απέναντι στην τρομακτική πολεμική μηχανή των κατακτητών.
Το κράτος-τρομοκράτης του Ισραήλ, που διαθέτει μια από τις πιο ισχυρές πολεμικές μηχανές του πλανήτη, ενώ έχει και την πλήρη στρατιωτική και οικονομική στήριξη των ΗΠΑ, δεν έχει κερδίσει τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας. Αν και έχουν ήδη περάσει 75 ημέρες από την 7η Οκτωβρίου, δεν έχει καταφέρει καν να θέσει υπό τον έλεγχό του μια έκταση αντίστοιχη με εκείνη ενός μεσαίου μεγέθους ελληνικού νησιού, καθώς βρίσκει απέναντί του μια ηρωική και αποφασισμένη αντίσταση και έναν λαό ο οποίος δεν έχει να χάσει τίποτα πέρα από τις αλυσίδες του.
Η εικόνα αυτή, μάλιστα, σχηματίζεται παρά το γεγονός ότι το Ισραήλ έχει βάψει τις ερπύστριες των τανκς του με το αίμα 20.000 και πλέον Παλαιστινίων (χωρίς να υπολογίζονται οι πολλαπλάσιοι τραυματίες και οι αγνοούμενοι), στην πλειοψηφία τους παιδιών και γυναικών. Παρά το ότι έχει ισοπεδώσει σχεδόν ολοκληρωτικά το βόρειο τμήμα της Λωρίδας και τώρα επιχειρεί να κάνει το ίδιο και στο νότιο (έχει εκδοθεί εντολή εκκένωσης σημαντικού τμήματος της Χαν Γιουνίς, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή), έχοντας αναγκάσει το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού να ζει σε καταυλισμούς, ενώ έχει καταλάβει ή καταστρέψει τα περισσότερα νοσοκομεία. Φαίνεται, δε, ότι με βάση τα παραπάνω και παρά τις διαβεβαιώσεις πως ο πόλεμος θα συνεχιστεί «μέχρι την τελική και ολοκληρωτική νίκη», η νευρικότητα και ανησυχία είναι πλέον έκδηλη και εντός του στρατού, κάτι που αποδεικνύει και ο θάνατος των τριών Ισραηλινών ομήρων, οι οποίοι είχαν καταφέρει να δραπετεύσουν, αλλά εκτελέστηκαν εν ψυχρώ ως τρομοκράτες.
Εντείνεται η ανησυχία στις τάξεις των συμμάχων του Ισραήλ, ειδικά στις ΗΠΑ που μπαίνουν σε εκλογική χρονιά
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι η Χαμάς και, δευτερευόντως, οι υπόλοιπες παλαιστινιακές οργανώσεις εξακολουθούν –παρά τα αναμφισβήτητα πλήγματα που έχουν δεχτεί και τις απώλειες τις οποίες έχουν υποστεί– να είναι σε θέση να προβάλουν και να επιβάλουν όρους και να κάνουν ελιγμούς στο διπλωματικό μπρα-ντε-φερ που διεξάγεται παράλληλα με τον πόλεμο. Είναι κάτι που επιβεβαιώνεται και στις διαπραγματεύσεις οι οποίες αφορούν μια νέα κατάπαυση του πυρός και ανταλλαγή αιχμαλώτων, καθώς οι Παλαιστίνιοι φέρονται να απαιτούν (τουλάχιστον μέχρι και χθες) τον τερματισμό κάθε ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης προτού υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία και όχι ως συνέπειά της. Ακόμη κι αν τελικώς δεν επιβάλουν τους όρους τους, ο χρόνος που κερδίζουν είναι εξαιρετικά πολύτιμος, καθώς οι αναταράξεις και τα ερωτήματα στο εσωτερικό του Ισραήλ πολλαπλασιάζονται (μαζί με τις απώλειες), ενώ η δυσφορία για την κυβέρνηση Νετανιάχου εντείνεται και στις τάξεις και των πιο φανατικών υποστηρικτών της διεθνώς. Ακόμη και στις ΗΠΑ, οι οποίες σε μία εβδομάδα εισέρχονται στη χρονιά των (ιδιαιτέρως κρίσιμων) προεδρικών εκλογών, ο Λευκός Οίκος μοιάζει να εισέρχεται σταδιακά σε κατάσταση νευρικής κρίσης.
Και πώς να γίνει διαφορετικά άλλωστε, όταν σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση για λογαριασμό των New York Times, το 57% των ερωτηθέντων αποδοκιμάζει τους μέχρι σήμερα χειρισμούς του Μπάιντεν στην κρίση που εκτυλίσσεται στη Γάζα και συνολικά στη Μέση Ανατολή. Πώς να μην αγωνιά το επιτελείο του νυν προέδρου, όταν ανάμεσα στους νέους ηλικίας 18-29 ετών, το 46% δηλώνει ξεκάθαρα ότι υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους, έναντι μόλις 27% υπέρ του Ισραήλ, ενώ στις τάξεις των Δημοκρατικών υπέρ των Παλαιστινίων τάσσεται το 34% και του Ισραήλ το 31%; Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που το απέναντι στρατόπεδο του Τραμπ δεν αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα στο συγκεκριμένο θέμα, μιας και η μεγάλη πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων και της αμερικανικής ακροδεξιάς –που στηρίζει Τραμπ– τάσσεται αναφανδόν υπέρ του Νετανιάχου.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, είναι δεδομένο πως το «παζάρι» για την επόμενη μέρα έχει ήδη ξεκινήσει. Ακόμη και στις τάξεις των Παλαιστινίων (της Χαμάς μη εξαιρουμένης), όπου επίσης υπάρχουν έντονες αντιθέσεις και ανταγωνιστικά συμφέροντα. εξάλλου, το γεγονός ότι σε αυτή την κρίσιμη φάση η ολιγαρχία, η οποία συσπειρώνεται κυρίως γύρω από την Παλαιστινιακή Αρχή, προτίμησε όχι απλώς να μείνει αδιάφορη και αμέτοχη απέναντι στους ποταμούς αίματος που χύνονται στη Γάζα αλλά φρόντισε –συχνά με βίαια μέσα– να μην υπάρξει εξέγερση στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ και να μην ξεσπάσει μια τρίτη Ιντιφάντα, είναι κάτι που δεν θα ξεχαστεί εύκολα. Ειδικά στη Γάζα και στις τάξεις των άνω των 8.000 κρατουμένων στις ισραηλινές φυλακές. Ο αριθμός των τελευταίων διπλασιάστηκε μέσα στους τελευταίους δύο μήνες και είναι ο υψηλότερος εδώ και τουλάχιστον 14 χρόνια.
Στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί και μετά την ασύλληπτη σφαγή που εκτυλίσσεται, το μαχόμενο τμήμα των Παλαιστινίων και οι δυνάμεις της αντίστασης δεν μπορούν και δεν πρόκειται να αποδεχτούν τη δημιουργία ενός κράτους-σφραγίδα, έστω κι αν αυτή περιλαμβάνει όλα τα εδάφη εντός των συνόρων πριν τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 — έναν στόχο έτσι κι αλλιώς αμφισβητήσιμο. δηλαδή ενός μορφώματος χωρίς πραγματική υπόσταση, που θα βρίσκεται υπό τον έλεγχο εκείνων που ακόμη και τώρα ζουν στην ασφάλεια και την πολυτέλεια, ενώ ανά πάσα στιγμή θα βλέπει τα ισραηλινά στρατεύματα, τανκς και αεροπλάνα να πραγματοποιούν επιδρομές για να εκκαθαρίσουν «θύλακες τρομοκρατών». αυτό, χωρίς να υπολογίζονται οι εκατοντάδες διάσπαρτοι εβραϊκοί οικισμοί που πρακτικά μετατρέπουν σε παρωδία την έννοια ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους.
Σε αυτό το φόντο, η διεθνής αλληλεγγύη στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό είναι πιο κρίσιμη παρά ποτέ. Ειδικά καθώς ορισμένοι επιδιώκουν να διαπραγματευτούν και να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον ενός λαού ο οποίος κυριολεκτικά ματώνει στις «πλάτες» του και παρά τη βούλησή του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (23.12.23)
