Καθώς επίκειται η κατάθεση από την κυβέρνηση του νομοσχεδίου, που θα επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ η κυβέρνηση σκοντάφτει στο άρθρο 16 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει τη δωρεάν και αποκλειστικά δημόσια ανώτατη εκπαίδευση. Ο υπουργός Παιδείας Κ. Πιερρακάκης δήλωσε πως «το άρθρο 16 συνιστά αναχρονισμό» και ότι «το Σύνταγμα δεν μπορεί να είναι ένα απολιθωμένο σύνολο διατάξεων που ερμηνεύονται στατικά μέσα στο χρόνο». Περίεργη στάση εκ πρώτης όψεως για μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα «του νόμου και της τάξης», καθώς το Σύνταγμα είναι ο υπέρτατος νόμος.
Η κυβέρνηση κάνει μια νέα ερμηνεία όπου ανώτερη του άρθρου 16 είναι, βάσει του άρθρου 28, η ισχύς των «γενικά παραδεγμένων κανόνων τoυ διεθνoύς δικαίoυ» και πάνω απ’ όλα η «συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Η αστική πολιτική δεν έχει συνταγματικά αδιέξοδα. Η παραβίαση ή η ακύρωση μέσω «ερμηνείας» των συνταγματικών ορίων, μια διαρκής κατάσταση εξαίρεσης είναι πια καθεστώς στη «δημοκρατική» Ευρώπη. Το δρόμο δείχνει και η γαλλική 5η Δημοκρατία όπου όλο και πιο συχνά αξιοποιείται τα άρθρο 49 παρ. 3 του Συντάγματος που επιτρέπει σε μια κυβέρνηση να ψηφίζει ένα νόμο χωρίς την έγκριση του κοινοβουλίου, αρκεί να μην ανατραπεί με πρόταση μομφής. Έτσι ψηφίστηκε και ο τελευταίος νόμος γα το ασφαλιστικό, μεταξύ άλλων.
Αυτή η απαξίωση από τα ίδια τα αστικά κράτη των συνταγμάτων τους δείχνει και τα όρια του κινήματος και της αριστεράς που περιορίζεται στην υπεράσπιση των συνταγματικών κεκτημένων χωρίς την ανατροπή της αστικής πολιτικής που τα «ερμηνεύει».
Μπάμπης Συριόπουλο
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (23.12.23)
