Ιάσονας Μαρκάτος
Έφτασε στην πρεσβεία του Ισραήλ, μαζικά μπλοκ ΝΑΡ-νΚΑ
Η φλόγα της εξέγερσης του ’73, σε πείσμα των καιρών, φαίνεται να καίει ακόμα. Αυτό τουλάχιστον έδειξαν τόσο οι τριήμεροι εορτασμοί σε όλη την Ελλάδα (από την Κρήτη μέχρι την Πάτρα, την Αθήνα, τα Γιάννενα, την Κομοτηνή, τον Βόλο, τη Θεσσαλονίκη κ.λπ.) όσο και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, όπου μόνο στην Αθήνα συγκεντρώθηκαν δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Πλούσιες εκδηλώσεις, πολιτιστικές και πολιτικές δράσεις, εκθέσεις και workshop σημάδεψαν τις ημέρες που μας πέρασαν — με τους φοιτητικούς συλλόγους και τους μαζικούς φορείς να πρωτοστατούν στα παραπάνω έπειτα από αποφάσεις των Γενικών τους Συνελεύσεων.
Το Πολυτεχνείο δεν αποτέλεσε απλά μια αντίδραση του «δημοκρατικού κόσμου» απέναντι στη δικτατορία, δεν αποτελεί απλά άλλη μια επέτειο, όπως θέλουν διαχρονικά να παρουσιάζουν οι κυβερνήσεις, η αστική τάξη και τα επιτελεία τους. Κάθε άλλο παρά «άχρωμο», «άοσμο» και «απολίτικο» ήταν. Και αυτό είναι που απ’ ότι φαίνεται ενοχλεί κάθε χρόνο. Διότι αποτέλεσε ένα σημείο της σύγχρονης ιστορίας, όπου συμπυκνώθηκαν οι ταξικές αντιθέσεις και δόθηκε μια νέα πνοή στις κοινωνικές αναμετρήσεις. Ξεπέρασε ακόμα και τις εκτιμήσεις και τα όρια διάφορων ηγεσιών της Αριστεράς και έσπασε τις αυταπάτες για τον όποιο «εκδημοκρατισμό» της χούντας Μαρκεζίνη (βλ. ΚΚΕ εσωτερικού). Το Πολυτεχνείο αποτελεί την απόδειξη πως η οργάνωση, η μαζική πάλη και η γραμμή της ρήξης δεν είναι απλά εφικτά αλλά και αποτελούν την μοναδική ρεαλιστική διέξοδο απέναντι σε μια πραγματικότητα όπου ο λαός και η νεολαία ασφυκτιούν.
Ακόμα και σήμερα το Πολυτεχνείο αντέχει και αντεπιτίθεται. Αυτό συνηγορούν ο παλμός και η μαζικότητα των κινητοποιήσεων, το έντονο αντιιμπεριαλιστικό και αντινατοϊκό στίγμα των συνθημάτων του που ηχούν σήμερα πιο δυνατά από ποτέ. Με τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν στη γειτονιά μας -από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο- το αίτημα για απεμπλοκή της χώρας μας από τα πολεμοκάπηλα σχέδια ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ειδικά φέτος η πορεία στην Αθήνα, έπειτα από την αμερικάνικη πρεσβεία συνέχισε με πρωτοβουλία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, προς την πρεσβεία του Ισραήλ. Έδειξε με αυτό τον τρόπο ότι το φως της εξέγερσης συνεχίζει να δείχνει το δρόμο σε όλους τους λαούς που αγωνίζονται. Από αυτούς επανανοηματοδοτείται άλλωστε και το Πολυτεχνείο στο σήμερα.
Ιδιαίτερα μαζικά ήταν και τα μπλοκ του ΝΑΡ και της νΚΑ, ειδικά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Η πρωτοβουλία για τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν αποτέλεσε μόνο μια προσπάθεια ιστορικής, πολιτικής και θεωρητικής συμβολής των οργανώσεων ΝΑΡ- νΚΑ στην εξαγωγή των αναγκαίων πολιτικών συμπερασμάτων της περιόδου, αλλά κυρίως έμπνευση και πρόταση για τον αναγκαίο πολιτικό επανεξοπλισμό του κινήματος στο σήμερα, έτσι ώστε να μπορέσει να βγει ξανά στο προσκήνιο. Μια δήλωση πως «σε αυτό τον τόπο, σε αυτή την κοινωνία- οι εξεγέρσεις και οι επαναστάσεις γίνονται, δεν είναι ουτοπία».
Ακριβώς λοιπόν επειδή το Πολυτεχνείο δεν αποτέλεσε κάποιο πυροτέχνημα και επειδή 50 χρόνια μετά δεν είναι μια γιορτή, το χρωστάμε σε αυτό να αγωνιστούμε για τα αδικαίωτα αιτήματά του. Για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, για τη συντριβή του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, για μια δίκαιη κοινωνία απαλλαγμένη από τα δεσμά της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Να ακούσουμε το κάλεσμά του.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (25.11.23)
