Γιάννης Ελαφρός, Μπάμπης Συριόπουλος
Η στάση των καπιταλιστικών κρατών στη νέα σφαγή των Παλαιστινίων, από τις ΗΠΑ και την ΕΕ μέχρι την Ελλάδα και τις αραβικές χώρες, καθορίζεται από τα ταξικά συμφέροντα που υπηρετούν. Γιατί πρέπει να «καθαρίσει» η περιοχή από την ενοχλητική παλαιστινιακή αντίσταση και γιατί η ελληνική κυβέρνηση (και η αστική αντιπολίτευση) γίνονται συνένοχες στο έγκλημα.
Με τον λαό της Παλαιστίνης, με το δίκιο και τη λευτεριά
Είμαστε με τον παλαιστινιακό λαό στον αγώνα του για λευτεριά που δίνει δεκαετίες τώρα, γιατί είναι αγώνας δίκαιος και ηρωικός. Γιατί είμαστε με το μέρος των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου, ειδικά όταν υψώνουν το κεφάλι και τη γροθιά τους. Γιατί θεωρούμε πως «το πιο ωραίο χάρισμα κάθε επαναστάτη» είναι «να αισθάνεται όσο πιο βαθιά μπορεί, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ’ οποιονδήποτε, σ’ οποιαδήποτε χώρα του κόσμου» (Τσε Γκεβάρα).
Ένα συγκλονιστικό κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη αγκαλιάζει τον κόσμο, με ειδική έμφαση στις πιο ισχυρές πολεμικές μηχανές του ατλαντικού ιμπεριαλισμού, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Και στην Αθήνα έγινε μία ακόμα πολύ μεγάλη διαδήλωση την Κυριακή 29/10, ενώ και στις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη έγιναν παρεμβάσεις από αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης. Ανατριχιάζοντας από το βάρβαρο μακελειό του Ισραήλ στη Γάζα, οι εργαζόμενοι βλέπουν πως όλα αυτά εξελίσσονται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της γενικευμένης όξυνσης των καπιταλιστικών ανταγωνισμών και των πολέμων του κεφαλαίου, από την Ουκρανία μέχρι την Αφρική. Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, ο κίνδυνος επέκτασης είναι υπαρκτός και η ανάγκη ενός αντιπολεμικού, διεθνιστικού και αντικαπιταλιστικού κινήματος, ανεξάρτητου από όλους τους αστικούς πόλους, επιτακτική.
Ο Τζο Μπάιντεν, ζητώντας στις 20/10 100 δισ. δολάρια από το Κογκρέσο για Ουκρανία, Ισραήλ, Ταϊβάν και σύνορα με Μεξικό (ναι, όλα αυτά μαζί και σε συνδυασμό), τόνισε:. «Η Χαμάς και ο Πούτιν αντιπροσωπεύουν διαφορετικές απειλές, αλλά και οι δύο θέλουν να αφανίσουν πλήρως μια γειτονική δημοκρατία». Οι ΗΠΑ έστειλαν δύο αεροπλανοφόρα και μια τεράστια αρμάδα στη ΝΑ Μεσόγειο. Η απειλή είναι ξεκάθαρη.
Μέση Ανατολή – Νοτιοανατολική Μεσόγειος και τα κυνικά σχέδια του ελληνικού κεφαλαίου
Η νέα δραματική φάση του ολοκληρωτικού πολέμου του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων φωτίζεται καλύτερα από το σύνολο των εξελίξεων στην περιοχή. Απαντώντας και στην αυξανόμενη επιρροή της Κίνας, Ινδία, ΗΠΑ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και η ΕΕ συνολικά συμφώνησαν στις 10 Σεπτεμβρίου στην Ινδία στη δημιουργία του οικονομικού διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης (IMEC). Σε αυτόν εμπλέκεται και το Ισραήλ καθώς το χερσαίο σκέλος του IMEC θα φθάνει μέσω Ιορδανίας στο ισραηλινό λιμάνι της Χάιφα. Από την άλλη η Σαουδική Αραβία, μαζί με το Ιράν, τα ΗΑΕ και την Αίγυπτο (από την περιοχή) εντάσσονται στο BRICS, όπου πρωταγωνιστούν Κίνα και Ρωσία. Εν μέσω αυτών των πολύ σημαντικών και αντιφατικών ακόμα διεργασιών (πλευρά τους ήταν και η προσέγγιση Ισραήλ-Σ. Αραβίας, που πάγωσε), το Ισραήλ αλλά και άλλοι πολλοί θέλουν να καθαρίσουν το πεδίο από τους Παλαιστίνιους, τους «κολασμένους» της Μέσης Ανατολής και την πάντα ενοχλητική για τα ιμπεριαλιστικά σχέδια παλαιστινιακή αντίσταση. Το σχέδιο εθνοκάθαρσης που συστηματικά προωθεί το Ισραήλ προχωρά τώρα και στη Γάζα, μέσα σε ένα λουτρό αίματος και καταστροφής. Πίσω από την τραγωδία προβάλλουν τα καπιταλιστικά σχέδια για νέα κέρδη.
Αντίστοιχα, η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης, με τη συναίνεση των ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ελληνικής Λύσης κ.α. να στηρίξει το Ισραήλ στην εγκληματική πολιτική του (και με τη ντροπιαστική αποχή της Ελλάδας από ψήφισμα του ΟΗΕ για ανθρωπιστική εκεχειρία!), καθώς και να συστρατευτεί πλήρως το ελληνικό κράτος στους επιθετικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ (από την Ουκρανία μέχρι τη Μ. Ανατολή) είναι έκφραση της επιλογής της ελληνικής αστικής τάξης να διεκδικήσει ένα διευρυμένο κομμάτι από την λεία των οικονομικών πόρων και των ενεργειακών δρόμων της Ν.Α. Μεσογείου μέσω των ΑΟΖ και άλλων συμφωνιών. Γι αυτό δημιουργήθηκε ο επιθετικός άξονας Ελλάδα-Ισραήλ-Αίγυπτος-Κύπρος (με πρωτοπόρο ρόλο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), γι’ αυτό έχει ρόλο «καλού στρατιώτη» των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και ΕΕ στην περιοχή.
«Η πολιτική αυτή, που οξύνει τον άδικο και από τις δύο πλευρές κι επικίνδυνο αστικό ανταγωνισμό με την Τουρκία, δεν διστάζει να στηρίξει εγκλήματα τόσο μεγάλα όσο του Ισραήλ», τονίζει σε ανακοίνωσή του το ΝΑΡ. Μάλιστα, το ελληνικό κατεστημένο προσπαθεί να δικαιολογήσει τη συμπαράταξή της με τους δολοφόνους του Ισραήλ, μέσω Ερνογάν! «Αφού ο Ερντογάν στηρίζει τη Χαμάς, τότε κι εμείς να πάμε με τη Δύση και το Ισραήλ» λένε, γεμάτοι κυνισμό.
«Γι’ αυτό ο αγώνας κατά της ελληνικής εμπλοκής και συνενοχής στο μακελειό στην Παλαιστίνη, υπέρ του αγώνα του παλαιστινιακού λαού, είναι κι αγώνας ενάντια στα καπιταλιστικά συμφέροντα κι ανταγωνισμούς, ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, υπέρ της φιλίας και συνεργασίας των λαών και όχι των εξοπλισμών και των πολέμων για ΑΟΖ και ενεργειακές μοιρασιές», υπογραμμίζει το ΝΑΡ. Είναι μια θέση που πρέπει να συζητηθεί ουσιαστικά, καθώς αποκαλύπτεται πόσο προβληματική είναι η συμπόρευση με την εθνική αστική αφήγηση για τις ΑΟΖ, όπως κάνει το ΚΚΕ.
Όταν «διδάσκουν» οι καταπιεστές
Ο αντισημιτισμός, ο σιωνισμός και η ισλαμοφοβία αποτελούν δημιουργήματα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού και εθνικισμού, της αστικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης
Το κράτος του Ισραήλ και οι υποστηρικτές του δικαιολογούν από την πλευρά τους την απάνθρωπη επιχείρηση εξόντωσης ή/και εκδίωξης του παλαιστινιακού πληθυσμού από τη Γάζα σαν «αυτοάμυνα απέναντι στην ισλαμιστική βαρβαρότητα», όπως αυτή εκφράστηκε στην καταδρομική επιχείρηση σε ισραηλινές θέσεις Παλαιστίνιων μαχητών στις 7 Οκτώβρη. Δεν είναι η πρώτη φορά που στρατιωτικές επιχειρήσεις κατάπνιξης εξεγέρσεων, ωμής αποικιοκρατικής βίας ή και εθνοκάθαρσης, εμφανίζονται σαν απάντηση σε υποτιθέμενες ή πραγματικές ωμότητες που διαπράττουν οι εξεγερμένοι. Από τους αποκεφαλισμούς των ευγενών στη Γαλλική Επανάσταση μέχρι την «πηγάδα του Μελιγαλά» στη Μεσσηνία το Σεπτέμβρη του 1944, μεταξύ άλλων…
«Αποτελεί κανόνα της ιστορικής ανταπόδοσης ότι τα όπλα της δεν χαλκεύονται από τον καταπιεσμένο αλλά από τον ίδιο τον καταπιεστή», Καρλ Μαρξ
Κατά την εξέγερση του 1857 στην Ινδία ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία οι εξεγερμένοι σπαχήδες (ινδοί μισθοφόροι πεζικάριοι στον αγγλικό αποικιακό στρατό) διέπραξαν απεχθείς βαρβαρότητες, ακρωτηριασμούς κτλ. Αυτή η απάνθρωπη βία προκάλεσε ρίγη φρίκης στον «πολιτισμένο» αγγλοσαξονικό κόσμο. Ο Μαρξ έγραψε σε μια εφημερίδα της Ν. Υόρκης: «Όσο απεχθής και αν είναι η συμπεριφορά των σπαχήδων, εντούτοις αποτελεί μόνο τη συμπυκνωμένη αντανάκλαση της συμπεριφοράς της ίδιας της Αγγλίας στην Ινδία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της θεμελίωσης της αυτοκρατορίας της στην Ανατολή, αλλά και κατά τη διάρκεια των τελευταίων δέκα ετών μιας προ πολλού εγκαθιδρυμένης κυριαρχίας. Προς χαρακτηρισμό αυτής της κυριαρχίας αρκεί να σημειώσουμε ότι τα βασανιστήρια αποτελούσαν οργανικό θεσμό της δημοσιονομικής πολιτικής της. Στην ανθρώπινη ιστορία υπάρχει κάτι σαν ανταπόδοση: και αποτελεί κανόνα της ιστορικής ανταπόδοσης ότι τα όπλα της δεν χαλκεύονται από τον καταπιεσμένο αλλά από τον ίδιο τον καταπιεστή». Το Ισραήλ παρέδωσε μαθήματα κτηνωδίας στον παλαιστινιακό λαό εδώ και δεκαετίες.
Εκτός από τα μαθήματα μίσους οι καταπιεστές παραδίδουν και μαθήματα ιδεολογίας που δικαιολογούν την καταπίεση και προετοιμάζουν τα εγκλήματα. Αν στην τσαρική Ρωσία ο κρατικός αντισημιτισμός των πογκρόμ εξέφραζε την θρησκευτική μισαλλοδοξία και καθυστέρηση μιας αυτοκρατορίας με ισχυρά φεουδαρχικά στοιχεία, στην καπιταλιστικά αναπτυγμένη Γερμανία του τέλους του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα με το υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ο αντισημιτισμός ήταν ο αναγκαίος πολιτισμικός κώδικας με βάση τον οποίο οριζόταν αρνητικά η γερμανική ταυτότητα του σύγχρονου εθνικού κράτους σε αντίθεση με την «εβραϊκότητα». Όπως γράφει ο Έντσο Τραβέρσο στο Τέλος της εβραϊκής νεοτερικότητας, «ο εβραίος ενσάρκωνε την κινητικότητα του χρήματος και του κεφαλαίου, τον κοσμοπολιτισμό και την αφηρημένη οικουμενικότητα […] και την “εκφυλισμένη” κουλτούρα των πόλεων. Ο γερμανός, απεναντίας, ήταν ριζωμένος στο έδαφός του […], κατείχε μια κουλτούρα που αποτελούσε έκφραση εθνικού πνεύματος, δεν έβλεπε τα σύνορα του κράτους του σαν αφηρημένα νομικά κατασκευάσματα αλλά σαν σημάδια ενός “ζωτικού χώρου”». Η συγκρότηση του σύγχρονου γερμανικού κράτους, όχι μόνο πάνω στην ιδιότητα του πολίτη, αλλά -όπως σε κάθε αστικό εθνικό κράτος- με το μεταφυσικό συμπλήρωμα ενός έθνους με προαιώνιες ρίζες στο παρελθόν και ένα κοινό πεπρωμένο στο μέλλον, προετοίμασε δεδομένων και των συνθηκών μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο το Ολοκαύτωμα.
Ένα μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής εβραϊκής διασποράς εντάχθηκε στο εργατικό και επαναστατικό κίνημα σε όλες του τις εκδοχές, ωστόσο υπήρξε και μια άλλη απάντηση κατοπτρική απέναντι στους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς που είχαν απαραίτητο συστατικό τους τον αντισημιτισμό. Αυτή η απάντηση ήταν ο σιωνισμός με ιδρυτή τον Τέοντορ Χερτσλ στα τέλη του 19ου αιώνα. Αν τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη, ορισμένα σε μεγάλο βαθμό σε εθνοθρησκευτική βάση (πχ. το «χριστιανογερμανικό κράτος» όπως το χαρακτήριζε ο Μαρξ στο Για το εβραϊκό ζήτημα) υποβίβαζαν με διάφορους τρόπους τους εβραϊκούς πληθυσμούς, οι εβραίοι από θρησκευτική μειονότητα έπρεπε να μετασχηματιστούν σε έθνος και να συγκροτηθούν σε κράτος. Το νέο κράτος θα έχει κι αυτό εθνοθρησκευτική βάση, θα διεκδικήσει και θα καταλάβει την Παλαιστίνη με τα δικαιώματα που απορρέουν υποτίθεται από τη Βίβλο. Θα ενταχθεί στην αποικιοκρατική ευρωπαϊκή κουλτούρα του 19ου αιώνα, θα στηριχτεί στο βρετανικό ιμπεριαλισμό και θα γίνει προγεφύρωμα του δυτικού μπλοκ και στο ψυχρό πόλεμο και στους τωρινούς ανταγωνισμούς. Θα υποβιβάσει τον ντόπιο παλαιστινιακό πληθυσμό σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας ή θα τους περικλείσει στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη, όπως το ρατσιστικό κράτος της Ν. Αφρικής έκλεινε τους μαύρους πληθυσμούς στα «μπαντουστάν» του απαρτχάιντ, θα προχωρήσει με τη σειρά του στα δικά του πογκρόμ, με πολεμικά αεροσκάφη και τεθωρακισμένα. Το σιωνιστικό ρεύμα και το δημιούργημά του, το ισραηλινό κράτος, διδάχτηκαν από και αντέγραψαν τους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς και τον αντισημιτισμό.
Με τη σειρά τους το «εβραϊκό» κράτος του Ισραήλ με τη θρησκευτική του νομιμοποίηση και η ΕΕ που έχει αντικαταστήσει τον αντισημιτισμό στον ορισμό της σύγχρονης ευρωπαϊκής ταυτότητας με την ισλαμοφοβία, διδάσκουν στους περιθωριοποιημένους αραβομουσουλμανικούς πληθυσμούς της Ευρώπης καθώς και τους αραβικούς λαούς της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής την εθνοθρησκευτική μισαλλοδοξία. Μια μερίδα αυτών των καταπιεσμένων πληθυσμών υιοθετεί την εχθρότητα απέναντι στους «δυτικούς» γενικά, τη δημιουργία περίκλειστων και επίσης καταπιεστικών κοινοτήτων και ταυτοτήτων και αναθέτει την απελευθέρωσή της σε μοναρχίες, καταπιεστικά καθεστώτα και διεφθαρμένες αστικές τάξεις απαντώντας επίσης κατοπτρικά αντιγράφοντας τους καταπιεστές της.
Ο παλαιστινιακός αγώνας και η εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας
Είναι αυτονόητη για την επαναστατική αριστερά η στήριξη του αγώνα του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, για την ύπαρξη ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Ωστόσο η αριστερά της κομμουνιστικής απελευθέρωσης δεν μπορεί να αρκείται στα αυτονόητα. «Βλέπει» τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού σαν ένα βήμα με «στόχο να ζήσουν όλοι οι λαοί της περιοχής μαζί, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και θρήσκευμα, ελεύθερα και δημοκρατικά χωρίς διακρίσεις, πετώντας έξω τον ρατσισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό, τη μισαλλοδοξία, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό» (ανακοίνωση ΝΑΡ). Οι κινητοποιήσεις Εβραίων στις ΗΠΑ και στο ίδιο το Ισραήλ δείχνουν το δρόμο του διεθνισμού και της αλληλεγγύης των λαών, σε αντίθεση με κάθε χαρακτήρα θρησκευτικής διαμάχης ή «πολέμου πολιτισμών». Οι καταπιεσμένοι δεν μπορούν να ακολουθούν και να αντιγράφουν τους καταπιεστές τους.
Ένα εμβληματικό παράδειγμα αυτής της αντίληψης είναι η εξέγερση στο εβραϊκό γκέτο στη Βαρσοβία τον Απρίλιο του 1943. Η πιο σημαντική οργάνωση των εξεγερμένων ήταν η «Εβραϊκή Οργάνωση Μάχης» (ZOB) με σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Οι εβραίοι επαναστάτες έδιναν μια απελπισμένη μάχη όχι για να νικήσουν αλλά για να πεθάνουν με το όπλο στο χέρι σαν μαχητές κι όχι σε στρατόπεδο εξόντωσης. Στην αφίσα της ZOB το τελικό σύνθημα ήταν: «Οι κουβέντες για λαούς, χρώματα και ράτσες / είναι όλες επινοημένη ιστορία». Ο Μάρεκ Έντελμαν από τους ηγέτες της εξέγερσης, επέζησε, δεν μετανάστευσε στο Ισραήλ και δήλωσε χρόνια μετά σε συνέντευξη σε ισραηλινή εφημερίδα: «Σε μας, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα περιούσιο λαό ούτε για μια Γη της Επαγγελίας».
