Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Αντιπολεμικό, αντικυβερνητικό και αντικαπιταλιστικό χρώμα στις φετινές εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973. Κάθε επέτειος της 17ης Νοέμβρη είναι μια υπόμνηση της δύναμης της εργατικής τάξης και της νεολαίας να ανατρέπουν σχέδια του αστικού κόσμου και της ρεφορμιστικής αριστεράς, εισβάλλοντας μαζικά στο προσκήνιο, υπερβαίνοντας τα εκκολαπτόμενα σενάρια φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος και ομαλής διαδοχής. Η εξέγερση δεν νίκησε, αλλά σφράγισε τις μεταπολιτευτικές εξελίξεις με ένα ισχυρό ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό αποτύπωμα που κρατάει μέχρι σήμερα, παρά τις επιθέσεις εχθρών και «φίλων». Προκαλεί το μίσος της αστικής τάξης και για έναν ακόμα λόγο, επειδή αμφισβήτησε με ανεξίτηλο κόκκινο χρώμα την ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, το αστικό δόγμα του «ανήκομεν εις την Δύσιν».
Φέτος, με τη συνεχιζόμενη επιχείρηση «τελικής λύσης» του παλαιστινιακού ζητήματος, με την εξόντωση και την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τη γη τους, έγκλημα που διαπράττεται από το Ισραήλ με τη στήριξη όλου του παγκόσμιου δυτικού μπλοκ, ο αντιαμερικανικός αντινατοϊκός χαρακτήρας του Νοέμβρη είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. Η πορεία στις 17 Νοέμβρη δεν μπορεί παρά να πλημμυρίσει τους δρόμους προς την πρεσβεία των ΗΠΑ και –
ειδικά φέτος– προς την πρεσβεία του Ισραήλ, όπως ήδη συζητιέται σε σωματεία, μαζικούς φορείς και πολιτικές οργανώσεις. Είχε συμβεί και το 2012, όταν και τότε το Ισραήλ έκανε επίθεση στον παλαιστινιακό λαό.
Παρά την απροκάλυπτη στήριξη την κυβερνήσεων στο Ισραήλ, ένα μεγάλο κίνημα καταδίκης των εγκλημάτων του στη Γάζα αναπτύσσεται στον αραβικό κόσμο και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις σπάζοντας τα τείχη των «πολιτισμών» και των θρησκειών. Αυτό το μεγάλο παγκόσμιο κίνημα και η συνεχιζόμενη απροκάλυπτη ανθρωποσφαγή στην Παλαιστίνη αναγκάζουν δυτικές κυβερνήσεις να κρατούν κάποια προσχήματα και αποστάσεις από την ισραηλινή πολιτική εθνοκάθαρσης. Οι τεράστιες διαδηλώσεις ραγίζουν τη βιτρίνα της ομοφωνίας, μπορούν να υπονομεύσουν τη στήριξη και να φρενάρουν την πολεμική μηχανή του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση της ΝΔ από την πρώτη στιγμή υποστήριξε το «δικαίωμα αυτοάμυνας» του Ισραήλ –εξάλλου η συμμαχία μαζί του είναι στρατηγική επιλογή του συνόλου των αστικών κομμάτων από το ΣΥΡΙΖΑ
μέχρι την ακροδεξιά– όχι μόνο με την αποχή στην ψηφοφορία στον ΟΗΕ, αλλά με την αποστολή φρεγατών σε ιμπεριαλιστικές αποστολές στην Ανατ. Μεσόγειο, την αξιοποίηση της Σούδας, την παράδοση της 112 ΠΜ στην Ελευσίνα στις ΗΠΑ για τις ανάγκες της πολεμικής εμπλοκής τους, με το Διεθνές Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης στην Καλαμάτα, όπου έχουν εκπαιδευθεί και ισραηλινοί πιλότοι… Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό και η Ελλάδα έχει μετατραπεί –πάντα στο όνομα της ειρήνης και της σταθερότητας– σε απέραντο στρατόπεδο «που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι», ενώ ο υπουργός άμυνας Νίκος
Δένδιας τόνισε πως «τα ελληνικά φτερά δηλώνουν παρουσία, όπου απαιτηθεί, τόσο στην επικράτεια όσο και εκτός αυτής».
Την ίδια στιγμή στο παγκόσμιο στρατόπεδο της δημοκρατίας, όπως αυτοπαρουσιάζεται η καπιταλιστική Δύση, επιχειρείται η κατάπνιξη των απόψεων και των δράσεων αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Στην Ελλάδα ο Θάνος Πλεύρης, κοινοβουλευτικός
εκπρόσωπος της ΝΔ, μετά τη σύλληψη του παλαιστίνιου που ανάρτησε παλαιστινιακή και ελληνική σημαία στο Σύνταγμα, τον κάλεσε «να πάει να πολεμήσει για τον λαό του, όχι να μου μεταφέρει τον πόλεμο της Γάζας στην Ευρώπη», ξεχνώντας βέβαια ο «πόλεμος της Γάζας» γίνεται και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Ο Κ. Πιερρακάκης μετά τη συνάντησή του με εκπροσώπους του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδας με αφορμή την ανακοίνωση αλληλεγγύης της ΟΛΜΕ στον παλαιστινιακό λαό, θυμήθηκε την «ελεύθερη σκέψη των μαθητών», τον αντισημιτισμό και την αντίθεση στο να ξεχωρίζει κανείς τους ανθρώπους «ανάλογα με το φύλο, την καταγωγή, το θρήσκευμα ή όποιο άλλο στοιχείο ταυτότητας». Αυτά τα είπε για την… ΟΛΜΕ την ίδια στιγμή που η Άννα Διαμαντοπούλου προερχόμενη από το ΠΑΣΟΚ, πρώην επίτροπος στην ΕΕ, εύχεται «να μην γίνει δια της βίας η Ευρώπη σκουρόχρωμη»!
Ακόμα όμως και ο Κ. Μητσοτάκης, κάτω από την πίεση του λαϊκού κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, αναγκάζεται να δηλώσει στο Politico ότι αν και μιλάει «ως φίλος του Ισραήλ», ότι «όσο περνάει ο καιρός και όσο το Ισραήλ συνεχίζει αυτή την πολύ επιθετική στρατιωτική επιχείρηση, ναι, θα υπάρχει αυξημένη ανησυχία αναφορικά με την αναλογικότητα αυτής της ισραηλινής απάντησης». Ο Μητσοτάκης δεν ανησυχεί φυσικά για τους Παλαιστίνιους που σφαγιάζονται, αλλά μήπως το δολοφονικό αμόκ του κράτους του Ισραήλ κάνει ζημιά στην εικόνα της κυβέρνησης.
Η καλύτερη αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη είναι η πάλη κατά της εμπλοκής της Ελλάδας στο έγκλημα
Η διεθνιστική αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό είναι πρώτα απ’ όλα πάλη ενάντια στη δική μας αστική τάξη και κυβέρνηση, ενάντια στην κλιμακούμενη πολεμική εμπλοκή της χώρας στο πλευρό των δολοφόνων. Σε όλο τον κόσμο από τη Βοστόνη στις ΗΠΑ μέχρι το Λέστερ στη Βρετανία διαδηλώσεις στρέφονται ενάντια σε πολεμικές βιομηχανίες, ενώ στο Βέλγιο συνδικάτα μεταφορών κάλεσαν σε άρνηση μεταφοράς στρατιωτικού εξοπλισμού προς το Ισραήλ. Στην Ελλάδα τα κέντρα εμπλοκής στον πόλεμο πρέπει το επόμενο διάστημα να μπουν στο στόχαστρο πολύμορφων λαϊκών αντιπολεμικών κινητοποιήσεων. Ήδη υπάρχει παγκρήτια κινητοποίηση αύριο Κυριακή 12/11 στα Χανιά με ενδεχόμενο προορισμό τη Σούδα. Το εργατικό και λαϊκό κίνημα, συνδέοντας την πολεμική εμπλοκή της χώρας με το κοινωνικό ζήτημα, τις πολεμικές δαπάνες, την ακρίβεια, τη δημοκρατία και τις ελευθερίες λόγου και διαμαρτυρίας που τίθενται υπό αίρεση, αν «εκθέτουν σε κίνδυνο διατάραξης τις φιλικές σχέσεις του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του με ξένο κράτος» (άρθρο 141 Ποινικού Κώδικα), είναι ανάγκη να μπουν μπροστά με τις δικές τους μορφές πάλης. Υπάρχει η πρόταση η 17 Νοέμβρη φέτος να συνδυαστεί με απεργία ή στάσεις εργασίας, για να προκληθούν ρήγματα στην υποστήριξη στο Ισραήλ.
