Παναγιώτης Ξοπλίδης
Πώς και γιατί γνωστοί αντισημίτες, ακόμη και αρνητές του Ολοκαυτώματος και νοσταλγοί των ναζί, στέκονται σήμερα φανατικά στο πλευρό
του κράτους του Ισραήλ. Τα επιχειρήματα Λεπέν και Μελόνι, AfD και Vox, Ορμπάν και Τραμπ.
Δεν υπάρχει σήμερα πιο πιστός σύμμαχος για το κράτος του Ισραήλ από τα ακροδεξιά, νεοφασιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Το πολιτικό ρεύμα που ιστορικά βασίστηκε στον αντισημιτισμό και ευθύνεται για πλήθος εγκλημάτων σε βάρος των εβραϊκών κοινοτήτων, είναι πλέον ο πιο ενεργός εκφραστής της φιλοϊσραηλινής προπαγάνδας ενάντια στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού.
Ένας από τους πρώτους νόμους που κατέθεσε η ρατσιστική AfD στη Γερμανία, όταν μπήκε στη Βουλή, ήταν η πρόταση να απαγορευτεί το κίνημα BDS, η οποία υπερψηφίστηκε στη συνέχεια από όλα τα κόμματα. Επίσης, αντιπροσωπεία της AfD επισκέφτηκε την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, όπου συναντήθηκε με τις ακροδεξιές οργανώσεις των εποίκων. Η Μαρίν Λεπέν δήλωσε ότι «καθώς ένα τμήμα των Παλαιστινίων πιθανά στηρίζει την Χαμάς, η διεθνής κοινότητα πρέπει να ζητήσει από την Αίγυπτο να επιτρέψει την εκκένωση της Γάζας», να πραγματοποιηθεί δηλαδή το σχέδιο του Ισραήλ για ολοκληρωτική εθνοκάθαρση. Το ισπανικό νεοφασιστικό Vox αντέδρασε με σφοδρότητα στην απόφαση της κυβέρνησης να ψηφίσει στον ΟΗΕ υπέρ της ανθρωπιστικής εκεχειρίας. Υπενθυμίζεται πως το δεξιό κόμμα Λικούντ, του Νετανιάχου, που κυβερνά στο Ισραήλ, είχε εκφράσει δημόσια την υποστήριξή του προς το Vox στις πρόσφατες εκλογές, καθώς οι Ισπανοί φασίστες παραλληλίζουν τους πολέμους του Ισραήλ με την «reconquista», την ανάκτηση της ιβηρικής χερσονήσου και την εκδίωξη των Αράβων μουσουλμάνων. Απόλυτη στήριξη στο Ισραήλ εκφράζουν, ταυτόχρονα, Μελόνι και Σαλβίνι στην Ιταλία, καθώς και τα ακροδεξιά κόμματα της Σκανδιναβίας με ρίζες σε νεοναζιστικές οργανώσεις.
Ακόμα πιο στενή είναι η συνεργασία με το Ισραήλ των ακροδεξιών κομμάτων της ανατολικής Ευρώπης, ειδικά όπου κατέχουν και κυβερνητικές θέσεις.
Κι αυτό παρά το ότι φιλοϊσραηλινά ακροδεξιά κόμματα έχουν και σήμερα αναφορά στον νεοναζισμό. Η Ουγγαρία του Ορμπάν ήταν μια από τις πολύ λίγες χώρες που συντάχθηκαν πλήρως με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην ψηφοφορία του ΟΗΕ. Στη Ρουμανία, ο πρεσβευτής του Ισραήλ, συνοδευόμενος από εκπρόσωπο εποίκων της Δυτικής Όχθης, συναντήθηκε με τον ηγέτη του κόμματος AUR, το οποίο δηλώνει συνεχιστής του καθεστώτος Αντονέσκου, υπεύθυνου για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων Εβραίων στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όλα αυτά τα κόμματα δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναπαράγουν ταυτόχρονα θεωρίες συνωμοσίας με αντισημιτικό περιεχόμενο, όπως τη «δαιμονοποίηση» του εβραϊκής καταγωγής Τζορτζ Σόρος.
Αλλά και εκτός Ευρώπης, στις ΗΠΑ και στη Λατινική Αμερική, οι ακροδεξιοί ηγέτες είναι οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές του Ισραήλ. Η απόφαση του Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ έβαλε ταφόπλακα σε κάθε προοπτική δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους. Ο Μπολσονάρο είχε κάνει τη Βραζιλία, μια χώρα που έχει σημαντικό βάρος και ρόλο στον ΟΗΕ, σταθερό σύμμαχο του Ισραήλ, βάζοντας εμπόδια ακόμα και στις έρευνες του Διεθνούς Δικαστηρίου για εγκλήματα πολέμου σε προηγούμενες εισβολές στη Γάζα. Στην Κολομβία, ο φασίστας πρόεδρος Ουρίμπε, έχοντας κυβερνήσει με ακραία καταστολή, εξωδικαστικές εκτελέσεις και εξουσίες «εκτάκτου ανάγκης», ήταν υπερήφανος γιατί είχε μετατρέψει τη χώρα του σε «Ισραήλ της Λατινικής Αμερικής».
Στο πρόσωπο των Παλαιστίνιων βλέπουν τον εσωτερικό εχθρό, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες στα ευρωπαϊκά γκέτο
Η νεοφασιστική Δεξιά βλέπει στο ισραηλινό καθεστώς το πρότυπο της κοινωνίας που επιθυμεί. Θεσμοθετημένος ρατσισμός, εθνικισμός ως ιδεολογία του κράτους, μιλιταρισμός, θρησκευτική μισαλλοδοξία. Ταυτόχρονα, προπαγανδίζει το αφήγημα της θέσης του Ισραήλ ως μαχητή ενάντια στο Ισλάμ και την «εισβολή» του στη Δύση. Σε αυτό το σημείο, η ρητορική της ακροδεξιάς είναι κοινή με την κυρίαρχη των αστικών κομμάτων. Η θέση της Λεπέν για τους Παλαιστίνιους ταυτίζεται με αυτήν του Μακρόν, που δήλωσε ότι επιθυμεί μια νέα συμμαχία της «συλλογικής Δύσης» ενάντια στη Χαμάς. Στο πρόσωπο των Παλαιστίνιων βλέπουν τον εσωτερικό εχθρό, τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες, τους περιθωριοποιημένους μετανάστες στα ευρωπαϊκά γκέτο, τους ανυπότακτους που παλεύουν ενάντια στην εκμετάλλευση. Η ρητορική της ακροδεξιάς υιοθετείται και από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, όπως στην Ελλάδα, όπου οι Παλαιστίνιοι παρουσιάζονται συλλογικά ως βάρβαροι ισλαμιστές τρομοκράτες.
Το παλαιστινιακό ζήτημα φανερώνει, για μια ακόμη φορά, ότι η ακροδεξιά είναι το απαραίτητο συμπλήρωμα της αστικής πολιτικής και ο φασισμός το πιο πιστό σκυλί του συστήματος. Στη σύγχρονη «εποχή των τεράτων», παραδοσιακοί αντισημίτες λατρεύουν το Ισραήλ ως κράτος. Μαζί τους, χέρι-χέρι, βαδίζουν Χριστιανοδημοκράτες, Σοσιαλιστές, Φιλελεύθεροι, Πράσινοι, ακόμα και μεγάλο κομμάτι της ευρω-Αριστεράς. Γι’ αυτό και όλοι μαζί προσπαθούν να εμποδίσουν ακόμα και την αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό.
