Για το ΕΣΥ που δικαιούται ο λαός!

Επιμέλεια: Κυριάκος Νασόπουλος

Μηνάς Καραγιάννης, ειδικευόμενος Νεφρολογίας στο Αττικό Νοσοκομείο

Η κυβέρνηση και το κεφάλαιο δεν κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, δεν κινούνται στην τύχη, τόσο στην Υγεία όσο και σε άλλους τομείς της κοινωνίας. Ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν και ακολουθούν συγκεκριμένο σχέδιο για να το εφαρμόσουν. Στον τομέα της Υγείας συγκεκριμένα το πλάνο είναι απλό. Τα δημόσια νοσοκομεία θα υπάρχουν για δυο λόγους: να κάνουν διαλογή εφημερεύοντας και να προσφέρουν στον κόσμο που δεν έχει καμία οικονομική δυνατότητα μια υποτυπώδη περίθαλψη. Όλες οι υπόλοιπες ιατρικές και νοσηλευτικές πράξεις θα πραγματοποιούνται από ιδιώτες, είτε άμεσα σε ιδιωτικές δομές είτε έμμεσα, μέσω της δράσης τους στα δημόσια νοσοκομεία. Για να το επιτύχουν αυτό, ακολουθούν την παλιά και δοκιμασμένη μεθοδολογία. Αφήνουν τα νοσοκομεία να ρημάξουν, με στόχο να πλασάρουν την ιδιωτικοποίηση ως μόνη λύση του προβλήματος που δημιούργησαν.

Στο Αττικό όπου εργάζομαι, αυτή η συνειδητή προσπάθεια υποβάθμισης εμφανίζεται με πολλές και διαφορετικές μορφές, αλλά όλη η υποβάθμιση συμπυκνώνεται στον μεγάλο αριθμό ασθενών που νοσηλεύονται στον διάδρομο. Ο αριθμός των ανθρώπων που είναι στον διάδρομο ποτέ δεν πέφτει κάτω από είκοσι, ενώ μετά τη γενική εφημερία προσεγγίζει τους εκατό. Αυτή η κατάσταση αναδεικνύει την έλλειψη κλινών και υποδομών, στο Αττικό ειδικά αλλά και στο ΕΣΥ γενικότερα. Αναδεικνύει την έλλειψη ιατρικού και, κυρίως, νοσηλευτικού προσωπικού.

Από εκεί που τρεις νοσηλεύτριες σε μία πτέρυγα ήταν για τριάντα τρεις ασθενείς (ήδη πολύ λίγες), πλέον είναι υπεύθυνες για έως και σαράντα πέντε. Αναδεικνύει την Υγεία που θέλει το κράτος να παρέχεται στους ασθενείς γιατί, πέρα από το τεράστιο ζήτημα της αξιοπρέπειας του ασθενούς, ανοίγει και το ζήτημα της παρεχόμενης φροντίδας, η οποία είναι de facto υποδεέστερη ενός ασθενούς που νοσηλεύεται σε θάλαμο, καθώς με άλλη άνεση γίνονται οι ιατρικές και νοσηλευτικές πράξεις. Ήδη πριν από έξι μήνες επιχείρησαν τη σύνδεση του Αττικού με το (ιδιωτικό) Ιατρικό Περιστερίου προκειμένου να «λυθεί» το πρόβλημα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Η αγωνιστική απάντηση από την πλευρά των υγειονομικών και του λαού, με αιτήματα που εκπορεύονται όχι από την υπεράσπιση του υπάρχοντος αλλά από το σύστημα Υγείας που χρειαζόμαστε και ονειρευόμαστε, είναι η μόνη λύση. Αγωνιζόμαστε για ένα σύστημα καθολικό, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν, κεντροβαρισμένο στην πρόληψη και την πρωτοβάθμια. Γι’ αυτόν λοιπόν τον λόγο, αντί να βγούμε να πούμε ούτε βήμα πίσω, βγαίνουμε με στόχο να προχωρήσουμε πολλά βήματα μπροστά. Ζητάμε να διπλασιαστούν τα πάντα! Οι κλίνες, γιατί οι ασθενείς μας είναι στους διαδρόμους και γιατί θέλουμε όλοι να νοσηλεύονται στο δημόσιο σύστημα Υγείας. Να διπλασιαστεί το προσωπικό, προκειμένου να μπορούμε να φροντίζουμε τους ασθενείς με ασφάλεια και να τους παρέχουμε αυτό που χρειάζονται. Να διπλασιαστούν οι μισθοί, προκειμένου οι υγειονομικοί να εργάζονται με αξιοπρέπεια και να μπορούν να αφοσιωθούν στην εργασία τους. Αυτά θα τα κατακτήσουμε στον δρόμο, πουθενά αλλού, όλοι και όλες στη διήμερη απεργία!

Στέλλα Σουνδουλουνάκη, εντατικολόγος στο Ιπποκράτειο Θεσσαλονίκης

Εδώ και καιρό οι γιατροί των δημόσιων νοσοκομείων της Βόρειας Ελλάδος είναι έρμαια της καταστροφικής πολιτικής που ακολουθείται διαχρονικά στο ΕΣΥ. Η χρόνια απαξίωση του κλάδου της Υγείας έχει κάνει τις συνθήκες εργασίας στα περιφερειακά νοσοκομεία αλλά και σε τμήματα των νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης αβάστακτες, με αποτέλεσμα τις μαζικές παραιτήσεις ιατρών.

Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει τα δημόσια ιδρύματα στο όριο της κατάρρευσης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: η νεοσυσταθείσα Πνευμονολογική Κλινική του Ιπποκρατείου λειτουργεί εδώ και πάνω από ένα χρόνο με «δανεικούς» ιατρούς από άλλες κλινικές, το Ακτινολογικό Τμήμα είναι τόσο υποστελεχωμένο που μετά βίας εξυπηρετεί τις επείγουσες εξετάσεις, ενώ τα Αναισθησιολογικά Τμήματα του Ιπποκρατείου και του Παπανικολάου εδώ και μήνες λειτουργούν με «εντέλλεσθε» υπερεφημέρευσης και μετακινήσεις ιατρών από άλλα νοσοκομεία.

Σε ακόμα χειρότερη κατάσταση βρίσκονται οι Παθολογικές –και όχι μόνο– Κλινικές της επαρχίας, όπως της Δράμας, του Κιλκίς, των Γιαννιτσών και της Ξάνθης, όπου οι εναπομένοντες ιατροί (αν υπάρχουν) δουλεύουν σε συνθήκες σκλαβιάς. Η απάντηση των ΥΠΕ σε αυτήν την κατάσταση, είναι οι μετακινήσεις παθολόγων κυρίως από νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι καλούνται να εφημερεύσουν ακόμα και 150 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα τους. Η απάντηση η δική μας δεν μπορεί να είναι άλλη από μαζικό ξεσηκωμό όλου του υγειονομικού κινήματος, κόντρα σε μια πολιτική που βάζει πάνω από όλα το ιδιωτικό κέρδος και την υποβάθμιση του ΕΣΥ. Για να ικανοποιούνται οι ανάγκες της κοινωνίας, μέσω μιας Υγείας απολύτως δωρεάν, δημόσιας και υψηλού επιπέδου. Για να έχουν οι υγειονομικοί αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, με άμεση προκήρυξη όλων των κενών θέσεων των νοσοκομείων και μονιμοποίηση όλων των επικουρικών. Με διπλασιασμό των μισθών και των αποζημιώσεων των εφημεριών.

Ας είναι εφαλτήριο η πανελλαδική απεργία 29-30 Νοέμβρη για την ανάπτυξη ενός μαζικού λαϊκού κινήματος που θα διεκδικήσει και θα κερδίσει το σύστημα Υγείας που δικαιούται.

Νεφέλη Μηνακάκη, ειδικευόμενη ψυχιατρικής στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Πειραιά

Στο φόντο των συνολικών αναδιαρθρώσεων που ετοιμάζει η κυβέρνηση για την Υγεία και το ΕΣΥ, εμείς, οι εργαζόμενοι/ες στον τομέα της Ψυχικής Υγείας, ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες και με τις επιμέρους αναδιαρθρώσεις στον χώρο μας, όπως αυτές παρουσιάστηκαν τόσο με το νέο νομοσχέδιο όσο και δια στόματος του υφυπουργού Υγείας. Το νομοσχέδιο αυτό –με συνολικές διοικητικές και νομικές αναμορφώσεις– έρχεται να εμπεδώσει την πλήρη υποτίμηση και συρρίκνωση του δημόσιου τομέα Ψυχικής Υγείας και να ενισχύσει και διοικητικά τη σύμπραξη των δομών και φορέων του με τον ιδιωτικό τομέα, αφενός με τη δημιουργία ενός ΝΠΙΔ- υπεροργάνου (του Εθνικού Δικτύου Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας) και αφετέρου με τη μεταφορά των εργαζομένων οργανικά και διοικητικά στις ΥΠΕ.

Παρόμοια διαχείριση επιφυλάσσουν και για τον τομέα των εξαρτήσεων, με τους εργαζόμενους εκεί να έχουν ήδη αντιδράσει (βλ. καταγγελία του Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας). Δεν τους έφτασε η χρόνια υποχρηματοδότηση των πρωτοβάθμιων υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, η έλλειψη μόνιμου και σταθερού προσωπικού, η απουσία μέριμνας για την κοινοτική ψυχιατρική και την κοινωνική επανένταξη των ασθενών! Τώρα, η κυβέρνηση επιδιώκει μια ακόμα πιο βαθιά αντιδραστική ανασυγκρότηση και ιδιωτικοποίηση της Ψυχικής Υγείας και Απεξάρτησης, όπως και συνολικά του ΕΣΥ, περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, αλλά και υποτίμηση της φροντίδας των ψυχικά πασχόντων και μετακύλιση του κόστους της περίθαλψης σε αυτούς και τις οικογένειές τους.

Η διήμερη πανελλαδική απεργία της ΟΕΝΓΕ στις 29-30 Νοέμβρη πρέπει να μας βρει σε θέσεις μάχης απέναντι στις επιμέρους αυτές, αλλά και τις συνολικές καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην Υγεία. Αντί να τροφοδοτούν τις ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές – μικρά άσυλα, να ενισχύσουν τώρα τις δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες ψυχικής υγείας και απεξάρτησης. Αντί να δίνουν λεφτά σε βάσεις του ΝΑΤΟ και σε πολέμους που βομβαρδίζουν νοσοκομεία στη Γάζα με εκατομμύρια νεκρούς, να δώσουν τώρα λεφτά στη δημόσια Υγεία. Αντί να προσλαμβάνουν δολοφόνους της αστυνομίας και περιπολικά, να προσλάβουν ιατρονοσηλευτικό προσωπικό και ασθενοφόρα. Απαιτούμε να εργαζόμαστε σε ανθρώπινες συνθήκες και ωράρια εργασίας, να έχουμε αύξηση του μισθού στο διπλάσιο και όχι τα ψίχουλα που τάζει η κυβέρνηση, να περιθάλπουμε τους ασθενείς μας με βάση τις ανάγκες τους, και όχι τις ανάγκες των ιδιωτών και της αγοράς. Παλεύουμε συνολικά για μια δημόσια, δωρεάν, ποιοτική και καθολική Υγεία, χωρίς ταξικούς, έμφυλους και φυλετικούςαποκλεισμούς.