Αντώνης Δραγανίγος
▸ «Ευρωπαϊκό προσανατολισμό» και «μεταρρυθμίσεις» θέλει η Ομπρέλα
Την ώρα που η προεδρία Κασσελάκη προχωρά σε εκκαθαρίσεις διαφωνούντων, αναδεικνύοντας το αυταρχικό της πρόσωπο, με ένα κείμενο πλατφόρμα η «Ομπρέλα» πυροδοτεί τη διαδικασία της αποχώρησής της από τον ΣΥΡΙΖΑ και της προετοιμασίας για την ίδρυση ενός νέου σχηματισμού της «ριζοσπαστικής οικολογικής Αριστεράς». «Πεπεισμένοι/ες για την ιστορική σημασία της ιδρυτικής σύμβασης του ΣΥΡΙΖΑ ως συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων της ευρύτατης Αριστεράς, από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία ως τη ριζοσπαστική Αριστερά, δεν θα μπορέσουμε να συνυπάρχουμε αρμονικά στο ίδιο κόμμα και να εκπροσωπούμαστε από μια ηγεσία που υποβάλλει αίτηση διαζυγίου από κάθε πολιτικό σκεπτικό που σχετίζεται με την Αριστερά, τις αξίες, τις ιδέες, το ήθος και το ύφος της».
Και πράγματι η ηγεσία Κασσελάκη και ό,τι αυτή εκπροσωπεί εντός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με την Αριστερά. Όμως για να μπορέσει να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ στον βαθμό του εκφυλισμού που ένας ουρανοκατέβατος σαλτιμπάγκος ήρθε μαυρισμένος από τις ΗΠΑ και μέσα σε δύο βδομάδες «πήρε το κόμμα» και έφυγε (πίσω στις ΗΠΑ), υπήρξε μια πολύ βαθιά πορεία εκφυλισμού, αποπολιτικοποίησης, διαζυγίου από καθετί που εκπροσωπεί την Αριστερά. Ο Κασσελάκης ήρθε να το επικυρώσει, να το εμφανίσει γυμνό με τον υπεροπτικό κυνισμό του μπροστά στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας, να πει «φωναχτά» αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε πιο σεμνά και έτσι να κερδίσει. Ο Κασσελάκης είπε πως η ταξική πάλη και όλα αυτά τα παλιομοδίτικα ανήκουν στο παρελθόν, τώρα προέχει η υγιής επιχειρηματικότητα. Αν θέλουμε να κερδίσουμε τον Μητσοτάκη, πρέπει να πετάξουμε αυτά τα «βαρίδια» και με μια παρόμοια πολιτική και μια αρχηγική φιγούρα με την ίδια και μεγαλύτερη μεγαλοαστική «λάμψη» να «κερδίσουμε».
Κείμενο πλατφόρμα για μια «ευρύτατη Αριστερά», από την αριστερή σοσιαλδημοκρατία ως τη ριζοσπαστική Αριστερά
Όμως το θέμα δεν είναι τι λέει ο Κασσελάκης και ο Πολάκης. Το θέμα είναι ότι οι διαφωνούντες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να αναπαράγουν τον προηγούμενο εαυτό τους, αυτόν δηλαδή που οδήγησε στον Κασσελάκη. Στις θέσεις που προδιέγραψαν για την πλατφόρμα τους η κατεύθυνση είναι τόσο φιλολαϊκή που χωράει να γραφτεί ότι επιδιώκουν μια «σαφή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική ενάντια στις ανισότητες» (την ώρα που έρχεται το νέο δημοσιονομικό σύμφωνο λιτότητας και επιτήρησης της ΕΕ), ότι θέτουν ως «στρατηγικό στόχο τις δομικές μεταρρυθμίσεις που αλλάζουν την υπάρχουσα οργάνωση της κοινωνίας» (όταν η ΝΔ ορκίζεται στην προώθηση των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων), «με τολμηρή ριζοσπαστική πολιτική για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής με επίκεντρο πολιτικές δίκαιης μετάβασης στην πράσινη οικονομία» (που αποτελεί την καρδιά της πολιτικής της ΕΕ), «με ένα σαφές στρατηγικό όραμα για την Ευρώπη των λαών, με σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό σε οργανική σχέση και συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Αριστερά» (την ώρα που η ΕΕ κατρακυλάει στον πόλεμο, την κρίση και την κατάσταση εξαίρεσης).
Η αναπαλαίωση του ΣΥΡΙΖΑ, η προβολή της ανάγκης ενός μετώπου ενάντια στην «δεξιά-ακροδεξιά», είναι μια ιστορία καταδικασμένη να συνθλιβεί μέσα στις τραγικές επιλογές που τον έφεραν μέχρι εδώ. Ο κόσμος που αναζητά μια πραγματικά ριζοσπαστική αριστερή πολιτική θα βαδίσει τον δρόμο του αντικαπιταλιστικού αγώνα, του μετώπου της αριστεράς εκείνης που έδωσε και δίνει τη μάχη από τα μνημόνια μέχρι τη σύγχρονη επιδρομή του κεφαλαίου. Για μια Αριστερά αντικαπιταλιστική και κομμουνιστική, που θα εμπνέει και θα ενώνει τους εργαζόμενους, πάντα σε ολική ρήξη με την αστική πολιτική και τον κόσμο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
