Κίμων Ρηγόπουλος
Ενα ακλόνητο σημάδι της ωρίμανσης ενός νέου ανθρώπου είναι το ακόνισμα των κριτηρίων του. Όταν αρχίζει δηλαδή να διακρίνει τη χαώδη διαφορά μεταξύ της ενθαρρυντικής παραίνεσης και της άκριτης κολακείας. Η παραίνεση μπορεί να αξιολογηθεί βάσει ενός κώδικα αξιών που αρχίζει να διαμορφώνει η νεότητα και μπορεί να την συγκινήσει ή να την αφήσει παγερά αδιάφορη. Η κολακεία όμως, αν η νεότητα δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να την αποκρυπτογραφήσει, την καθιστά υποχείριο του κόλακα και την καθηλώνει στη βρεφική ανάγκη της καθολικής και άνευ όρων αποδοχής μας από το περιβάλλον μας.
Σε μια κοινωνία ανθρώπων που την συνέχουν αρμοί και κανόνες, η κολακεία της νεότητας θα ισοδυναμούσε με ποινικό αδίκημα. Ο εκμαυλισμός των νέων σε μια ηλικιακή περίοδο που αυτοί ανιχνεύουν ακόμα με αστάθεια τον βηματισμό τους, θα έπρεπε να επιφέρει τον εξοστρακισμό των κολάκων -επίδοξων προαγωγών τους- από την πολιτεία.
Το ανυπότακτο στοιχείο αποτελεί για τη νεότητα το φυσικό όπλο της στην αναπόφευκτη σύγκρουσή της με την «πραγματική» πραγματικότητα. Αυτό το στοιχείο όμως, που γεννάει τη φυσική δυσφορία του νέου και της νέας προς τον παγερά τακτοποιημένο κόσμο των ενηλίκων, πρέπει να βρει οπωσδήποτε την έναρθρη έκφρασή του. Όσο αυτή η δυσφορία αργεί να εκβάλει σε λόγο, λόγο ύπαρξης, λόγο ενάντιο στον κληροδοτημένο, λόγο κατευθυντήριο της πράξης, θα αποτελεί ένα προνομιακό πεδίο άσκησης καιροσκοπισμού των «ενήλικων βλέψεων» και χειραγώγησης των νέων. Ας θυμηθούμε εδώ ότι ο χρυσαυγητισμός ξεδιπλώθηκε μαζικά όχι μόνο ως ανάθεμα των μεταναστών, αλλά και ενάντια -γενικά και αόριστα- στη γενιά του Πολυτεχνείου.
Η κολακεία της φυσικής ρώμης, απροίκιστης από το έρμα της γνώσης, είναι τόσο εύκολη όσο και το να κλέβεις ένα ερημοκλήσι. Σε αυτή την άκοπη κλοπή εις βάρος της νεότητας επιδίδονται μεθοδικά τα αστικά κόμματα, διαπαιδαγωγώντας στρατιές νέων στην αποδοχή μιας αρυτίδωτης εικόνας τους, ορφανής από την αγωνία του «μετά λόγου γνώσεως». Ένα κόμμα που δεν μπορεί να εγγυηθεί τους όρους αρμονικής ωρίμανσης των νέων, πουλάει απλώς… νιάτα. Αφίσες υποψηφίων με απαστράπτοντα χαμόγελα, φάτσες ανοξείδωτες από την όποια δυσκολία του βίου, υπερώριμα πρόσωπα πεισματικά νεάζοντα, χάρη στην προσθετική μαλλιών και σε κάθε λογής ψιμύθια, ζητούν την ψήφο μας σε μια γκροτέσκ πασαρέλα.
Ένας άνθρωπος που αρνείται να γεράσει είναι ήδη σε αποδρομή. Όταν κρύβει τις αυλακωμένες παρειές του για να ποζάρει ως διαφημιστική απομίμηση προϊόντος αντιγήρανσης, είναι ανάξιος της πείρας του. Η μίμηση της νιότης καταργεί τη φυσική ροή των πραγμάτων και ενθρονίζει το πλασματικό και το απατηλό στη θέση του αυθεντικού.
Έχουμε την ανάγκη από μια κοινωνία αληθεύουσα. Μια κοινωνία που, ακριβώς επειδή σέβεται τη νεότητα, δεν αντιλαμβάνεται το γήρας ως αμάρτημα
Έχουμε την ανάγκη από μια κοινωνία αληθεύουσα. Μια κοινωνία που ακριβώς επειδή σέβεται τη νεότητα δεν αντιλαμβάνεται το γήρας ως αμάρτημα. Μια κοινωνία που δεν είναι διατεθειμένη να βραχυκυκλώσει τον κύκλο της ζωής επειδή ακριβώς καταφάσκει τη ζωή. Και έχουμε ανάγκη από μια πολιτεία που μετράει τη νεότητά της με τη γενναιοδωρία της προς όλες τις ηλικίες χωρίς ρατσιστικούς αποκλεισμούς.
«Κάτι χειρότερο από γηρατειά, η χώρα τούτη κατοικείται από νιάτα αμεταχείριστα […]», έχει γράψει η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ. Αυτό είναι και το πρόβλημα: Νέοι και νέες αμεταχείριστοι αλλά πρώιμα χρησιμοποιημένοι και κακοποιημένοι από την ανάλγητη χειραγώγηση εκείνων που ομνύουν στη νιότη για να την ευνουχίσουν.
