«Εμείς καλούμε τη νεολαία και τους εργαζόμενους να μην διαλέξουν “το μικρότερο κακό” αλλά να συστρατευτούν μαζί μας, γιατί “τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς”», τονίζει μιλώντας στο Πριν η Ιωάννα Ρίζου, δικηγόρος και μέλος του ΚΣ της νΚΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όπως τονίζει, είναι κομβικής σημασίας για την επόμενη μέρα του κινήματος, ο λαός να μην ψηφίσει με γνώμονα τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, αλλά με κριτήριο το τι εκφράζει κάθε πολιτική δύναμη στα σωματεία, τους συλλόγους και τις γειτονιές. Εκεί, δηλαδή, που ζει και αναπνέει η κοινωνική πλειοψηφία.
Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη
▶ Μετά τις εκλογές της 21ης Μάη, η ΝΔ και τα φιλικά της ΜΜΕ οργιάζουν, διατυμπανίζοντας πως όπως φάνηκε «ο κόσμος περνάει καλά» και «είναι ευτυχισμένος». Είναι όντως αυτό το συμπέρασμα των εκλογών;
Τόσο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου όσο και μετά τα εκλογικά αποτελέσματα, η ΝΔ προσπαθεί να παρουσιάσει ένα «success story». Όσοι/ες, όμως, ζούμε και δουλεύουμε στον πραγματικό κόσμο –και όχι σ΄ αυτόν που περιγράφει ο Μητσοτάκης– ξέρουμε πως η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας. Ο μισθός δεν φτάνει για να βγει ο μήνας, τα ενοίκια είναι απλησίαστα (ειδικά για τη νέα γενιά) και διαρκώς υποβαθμίζονται τα δικαιώματά μας σε ασφάλιση, υγεία, παιδεία, πολιτισμό, δημόσιους χώρους, υπέρ των κερδών. Ο μόνος κόσμος που «περνάει καλά» είναι αυτός του κεφαλαίου, δηλαδή οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι εφοπλιστές, τα μεγάλα ονόματα της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού κ.ο.κ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ψεύτικης εικόνας που (μάταια) προσπαθούν να περιγράψουν τα αστικά επιτελεία συνιστά το πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, μόλις λίγες ημέρες αφού ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωνε σε συνεντεύξεις ότι κατά την περιοδεία του στο Πέραμα είδε… «χαμογελαστούς εργάτες». Αν ταυτόχρονα προσθέσουμε πως για το έτος 2022 θρηνήσαμε 104 νεκρούς σε εργατικά δυστυχήματα, τότε καταλαβαίνουμε ποιος επωφελείται πραγματικά από την περιβόητη «ανάπτυξη» στη χώρα.
▶ Παρ όλα αυτά δεν εκφράστηκαν –στον βαθμό που τους αναλογούσε– οι μεγαλειώδεις αγώνες του προηγούμενου διαστήματος (Τέμπη, καλλιτέχνες κ.α.). Τι πρέπει να αλλάξει;
Αναμφισβήτητα, το εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνει έναν αρνητικό πολιτικό συσχετισμό για την πλειοψηφία των εργαζομένων και της νεολαίας. Τα μεγαλειώδη κινήματα του προηγούμενου διαστήματος, είτε αυτά που ξεκινούσαν από κλαδικές διεκδικήσεις, (βλ. καλλιτέχνες ενάντια στο ΠΔ 85/2022 και φοιτητές/τριες ενάντια στην πανεπιστημιακή ΟΠΠΙ) είτε εκείνα που συσπείρωσαν ένα ευρύτερο δυναμικό (βλ. Τέμπη και απεργίες), δεν κατάφεραν να εκφραστούν –ενιαία τουλάχιστον– στην κάλπη. Σίγουρα σε αυτό, έπαιξε ρόλο πληθώρα παραγόντων. Ωστόσο, είναι σημαντικό να μην παραβλέψουμε ότι ο κόσμος αντιλήφθηκε τη σύμπλευσή σχεδόν όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων σε στρατηγικά ζητήματα, όπως η ΕΕ, ο αστικός ανταγωνισμός Ελλάδας- Τουρκίας κ.α. Αυτή η συνθήκη αποτέλεσε πρόσφορο έδαφος για τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας και στάθηκε εμπόδιο στο να εκφραστούν οι πραγματικές διαθέσεις του λαού. Ταυτόχρονα, σε έναν κόσμο κυριάρχησε η λογική μιας αντιπολίτευσης των «ρεαλιστικών λύσεων», η οποία όμως μόνο χρήσιμη δεν είναι για το παρόν και μέλλον της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Άλλωστε, η λογική αυτή έχει δοκιμαστεί και αποτύχει πολλές φορές. Εμείς ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην πορεία και προς τις δεύτερες εκλογές, αντιλαμβανόμενοι το δυσμενές σκηνικό και αναλαμβάνοντας το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, δεν μπορούμε να δώσουμε «μεγάλες υποσχέσεις», παρά μόνο ότι θα δώσουμε τη μάχη και θα είμαστε ενεργοί/ες σε σωματεία, γειτονιές και συλλόγους, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών.
▶ Σημαντικό τμήμα της νέας γενιάς μοιάζει να καθορίζει την ψήφο του με βάση το να «κόψει έδρες» από τη Νέα Δημοκρατία. Ποια η δικιά σου θέση;
Στην πορεία προς τις δεύτερες εκλογές, έχούν τεθεί πολλά εκβιαστικά διλήμματα. Το πιο γνωστό είναι το «να κόψουμε έδρες από τη ΝΔ, δηλαδή να ψηφίσουμε εντελώς αποκομμένα από το τι εκφράζει ο κάθε συνδυασμός πολιτικά, κοινωνικά και ιδεολογικά. Αντιλαμβάνομαι πλήρως το «μούδιασμα» της κοινωνίας από την άνοδο της Δεξιάς/ακροδεξιάς. Όμως χρειάζεται μια πιο ψύχραιμη μελέτη του ρόλου των αστικών κοινοβουλίων –ανεξαιρέτως σύνθεσης– ιδίως σε περιόδους δομικής κρίσης του καπιταλισμού, όπως η σημερινή, και σε συνθήκες πλήρους κατάρρευσης του αφηγήματος της διάκρισης των εξουσιών.
Ας δούμε το παράδειγμα της Γαλλίας: Ο Μακρόν δεν μπόρεσε να πάρει πλειοψηφία στο κοινοβούλιο για να θεσμοθετήσει τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, βρήκε όμως τη λύση του προεδρικού διατάγματος, παρακάμπτοντάς την ίδια τη βουλή! Ανάλογες νομικές δικλείδες υπέρ του συστήματος υπάρχουν φυσικά σε όλα τα αστικά συντάγματα. Συνεπώς, γίνεται κατανοητό πως μόνο τα κινήματα που αποκτούν συγκρουσιακά χαρακτηριστικά δύναται να μπλοκάρουν τα σχέδια της μιας ή της άλλης κυβέρνησης. Αυτό διδάσκει, άλλωστε, και το πανεκπαιδευτικό κίνημα του ’06-07 που μπλόκαρε την αναθεώρηση του άρθρου 16, την οποία πρόσφατα ξαναθυμήθηκε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Εμείς καλούμε τη νεολαία και τους εργαζόμενους να μην διαλέξουν «το μικρότερο κακό» αλλά να συστρατευτούν μαζί μας, γιατί «τα βρίσκουν δεν τα βρίσκουν στο κτίριο της Βουλής, η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς».
▶ Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημείωσε εκλογική άνοδο, παρότι αναντίστοιχη των τάσεων συντηρητικής μετατόπισης. Στις εκλογές της 25ης Ιούνη ποιος είναι ο βασικός πολιτικός στόχος του μετώπου;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημείωσε άνοδο μέσα σε ένα δυσμενές πολιτικό σκηνικό. Τα προηγούμενα χρόνια, παρά τις αδυναμίες και αντιφάσεις της, κατάφερε να είναι παρούσα σε κάθε μάχη που ανοιγόταν για τον κόσμο της εργασίας, διατηρώντας την ανεξαρτησία της από την αστική πολιτική. Η ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς είναι κρίσιμη για την περίοδο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βάζει στόχο να πετύχει ένα ακόμα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα σε αυτές τις εκλογές, για να ενισχυθεί μια πραγματική φωνή αριστερής-ανατρεπτικής αντιπολίτευσης σε κεφάλαιο, κυβέρνηση, ΕΕ και ΝΑΤΟ και να προαχθεί στην κοινωνία το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης και προοπτικής, σε αντίθεση με όσες δυνάμεις μιλάνε για «ρεα-
λιστική προσαρμογή της Αριστεράς» ή περιμένουν τη «Δευτέρα Παρουσία». Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει με βάση ένα σύγχρονο πρόγραμμα της εποχής μας, το οποίο θα το παλέψει ο λαός στον δρόμο, ώστε να βελτιώσει –στο εδώ και τώρα– τη ζωή του σε όλα τα επίπεδα.
Το φεστιβάλ Αναιρέσεις κλείνει φέτος 30 χρόνια. Καθώς διεξάγεται εν μέσω εκλογών, αποκτά έναν αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο
▶ Το φεστιβάλ Αναιρέσεις αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός για τη νεολαία σε διάφορες πόλεις της χώρας. Φέτος, που θα διεξαχθεί ανάμεσα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, τι αλλάζει και ποιο πολιτικό ρόλο σκοπεύει να επιτελέσει;
Το φεστιβάλ Αναιρέσεις κλείνει φέτος 30 χρόνια. Καθώς διεξάγεται εν μέσω εκλογών, αποκτά έναν αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο και θα αποτελέσει πεδίο διάχυσης των θέσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε μεγάλο κομμάτι της νεολαίας. Το φεστιβάλ, ειδικά εφέτος, θα δώσει τον αναγκαίο «χώρο» στις δυνάμεις του κινήματος και τον κόσμο που συσπειρώνουν να ανταλλάξουν ιδέες, ώστε –κόντρα στην απογοήτευση– το κίνημα να βρει τον τρόπο να βγει πιο δυνατό την επόμενη ημέρα!
