Γιώργος Μιχαηλίδης
Δεύτερο κόμμα στη Γερμανία είναι πλέον το ακροδεξιό AfD, σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση που του δίνει 19%, όσο δηλαδή και στο κυβερνών SPD. Η πρόσφατη μέτρηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία, αν αναλογιστούμε πως στις εκλογές του 2021 το AfD συγκέντρωσε λίγο πάνω από 10%, παρουσιάζοντας πτώση πάνω από δύο μονάδες σε σχέση με τις προηγούμενες. Επιπλέον, δεν έχουν περάσει παρά λίγες εβδομάδες από τη στιγμή που το Ομοσπονδιακό Γραφείο για την Προστασία του Συντάγματος βασιζόμενο σε μια τετραετή έρευνα, χαρακτήρισε επίσημα τη νεολαία του AfD ως «εξτρεμιστική» λόγω των ξενοφοβικών και ρατσιστικών της θέσεων.
Πού βασίζεται, λοιπόν, η διαφαινόμενη άνοδος της γερμανικής ακροδεξιάς; Οι περισσότεροι αναλυτές υπογραμμίζουν τα αποτελέσματα του πολέμου στην Ουκρανία: Εισδοχή ενός εκατομμυρίου προσφύγων από τη χώρα αυτή, επιτάχυνση της ακριβής «πράσινης μετάβασης» για την επίτευξη ενεργειακής αυτονομίας της Γερμανίας και πληθωρισμός. Ιεραρχώντας ψηλά την αντιπροσφυγική-αντιμεταναστευτική ρητορική, την άρνηση της ανθρωπογενούς ευθύνης για την κλιματική αλλαγή και προπαγανδίζοντας τη μη-ανάμειξη της Γερμανίας στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο, το AfD επιτυγχάνει να παρουσιάσει μια φόρμουλα που υπόσχεται άμεση βελτίωση της οικονομικής κατάστασης του μέσου Γερμανού.
Την ίδια στιγμή, ο «σοσιαλδημοκράτης» καγκελάριος Σολτς επενδύει στον μιλιταρισμό, την αντι-ρωσική ρητορική και υποστηρίζει την αύξηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, ενώ οι συνέταιροί του στον κυβερνητικό συνασπισμό Πράσινοι ντύνουν με οικολογικό μανδύα τη γεωπολιτική κατά βάση επιλογή τους για «πράσινη μετάβαση», που φέρνει νέα οικονομικά βάρη στον γερμανικό λαό. Ενώ, λοιπόν, συντρέχουν διάφοροι ιστορικοί λόγοι, δεν είναι τυχαίο που το AfD δημοσκοπικά αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στη φτωχότερη Ανατολική Γερμανία, ξεπερνώντας και τους Χριστιανοδημοκράτες.
Στο περιθώριο των εξελίξεων, αντιθέτως, παραμένει η Αριστερά, που μαστίζεται από εσωτερικές διαμάχες με την τάση της πρώην ηγεσίας (Λαφοντέν-Βάγκενκνεχτ) σε ρόλο ισχυρής εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Παραμένοντας απόλυτα διχασμένο στο ζήτημα του πολέμου στην Ουκρανία και κατά συνέπεια στο ενεργειακό και το προσφυγικό, το κόμμα έχει παράλληλα επιλέξει την τακτική του «προοδευτικού μετώπου» με τους Σοσιαλδημοκράτες, συγκυβερνώντας μαζί τους σε μια σειρά κρατίδια, όπως αυτό του Βερολίνου. Καθόλου τυχαία, αδυνατεί να εκφράσει τις αντιπολεμικές διαθέσεις μεγάλης μερίδας του γερμανικού λαού, αλλά και τη δυσαρέσκεια από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 10-06-2023
