Μπάμπης Συριόπουλος
▸ Ο Δ. Κουτσούμπας τονίζει τον στόχο να μην χάσει βουλευτή το ΚΚΕ, αλλά απουσιάζουν οι στόχοι ρήξης, όπως η έξοδος από ευρώ-ΕΕ
Σταθερά προσανατολισμένο στην κοινοβουλευτική αριθμητική παραμένει το ΚΚΕ στην προεκλογική του εκστρατεία, με στόχο τη διατήρηση των 26 βουλευτών «γιατί θα είναι στήριγμα για τον ελληνικό λαό, θα είναι στήριγμα στους καθημερινούς αγώνες του, μέσα στη Βουλή για να εμποδίσουμε αντιλαϊκά μέτρα από μία κυβέρνηση της ΝΔ», όπως είπε ο Δ. Κουτσούμπας στην ΕΡΤ (13/6). Τη σημασία και της παραμικρής διαφοράς στον αριθμό των εδρών τόνισε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ: «1% παραπάνω στο ΚΚΕ, να πάει από το 7% στο 8%, σημαίνει δύο έδρες παραπάνω, σημαίνει δύο βουλευτές οι οποίοι θα είναι πανταχού παρόντες και μέσα στη Βουλή να καταψηφίζουν, να εμποδίζουν αντιλαϊκά νομοσχέδια, μέτρα κ.λπ. και έξω από αυτή, στους αγώνες του λαού».
Εκτός από το να καταψηφίζουν στη Βουλή, ποιο είναι το πολιτικό πρόγραμμα, οι στόχοι που θα προβάλουν οι βουλευτές του ΚΚΕ; Σε συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Ελλάδα 94,3 (13/6), ο Γ. Λιονής, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, στην υπόθεση του δημοσιογράφου ότι το φορολογικό πρόγραμμα του ΚΚΕ βρίσκεται «προφανώς εκτός ΕΕ, εκτός ευρώ», απάντησε: «Είναι προφανές ότι οι εργαζόμενοι, όταν θα αποφασίσουν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους, θα κινηθούμε σε μια κατεύθυνση που θα ξεκινήσει ξεριζώνοντας το μικρόβιο του προβλήματος, […] οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής […]. Αυτό που κρίνεται όμως τώρα δεν είναι φυσικά αυτό. Αυτό που κρίνεται στις 25 Ιούνη είναι αν θα είναι εύκολη η επιβολή νέων φόρων στους εργαζόμενους το Σεπτέμβρη […]». Πολλά λόγια και μπόλικη αμηχανία (φανερή για όποιον ακούσει τη συνέντευξη) για να μην πάρει θέση το στέλεχος του ΚΚΕ υπέρ της εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ σήμερα. Χωρίς αυτές τις θέσεις στο πρόγραμμα, οποιαδήποτε αναφορά στον καπιταλισμό ως ρίζα του προβλήματος και στην εξουσία των εργαζομένων, όταν αυτοί θα αποφασίσουν να την πάρουν στα χέρια τους, καταντά αντικαπιταλιστική φιλολογία.
Ο Δ. Κουτσούμπας, σε άρθρο του στο alfavita.gr (14/6), καλεί στο «θετικό βήμα ενίσχυσης του ΚΚΕ» γιατί έτσι «δυναμώνει η πάλη που θα αναγκάζει τον όποιο επίδοξο υπουργό Παιδείας της κυβέρνησης της ΝΔ, να σκέφτεται δυο και τρεις φορές την επιβολή αντιδραστικών μέτρων». Κι όμως, ενώ το ΚΚΕ ψηφίζει την απεργία-αποχή ενάντια στην αξιολόγηση των σχολικών μονάδων, δέχεται την πραγματοποίησή της μόνο υπό την αιγίδα των δευτεροβάθμιων οργάνων (ΟΛΜΕ-ΔΟΕ) και όχι από τους πρωτοβάθμιους συλλόγους (ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ), υπονομεύοντας αυτόν το μεγάλο αγώνα και ενισχύοντας την υποταγή απέναντι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Απέναντι στις απειλές και τους εκβιασμούς της μειονότητας στη Θράκη εκ μέρους της ΝΔ, το ΚΚΕ καλεί σε αγώνα που «πρέπει να στραφεί ενάντια στα σχέδια και των δύο αστικών τάξεων, ελληνικής και τουρκικής», ωστόσο απέναντι στη γραμμή της ελληνικής αστικής τάξης και των κομμάτων της, που απαγορεύουν με απόλυτη ομοφωνία οποιοδήποτε αυτοπροσδιορισμό σε εθνοτική βάση, το ΚΚΕ συμφωνεί στον αναχρονιστικό και αντιδραστικό προσδιορισμό της μειονότητας αποκλειστικά ως μουσουλμανικής, γιατί έτσι λέει η συνθήκη της Λωζάνης 100 χρόνια πριν.
Τελικά η ενίσχυση του ΚΚΕ, «του μοναδικού κόμματος που…», ενισχύει την κοινοβουλευτική αλαζονεία του, την απουσία ανατρεπτικής αντιπολίτευσης στις μορφές πάλης και στους πολιτικούς στόχους και την υποταγή του στην αστική ομοφωνία στα «εθνικά» θέματα.
