Μηνάς Καραγιάννης, ειδικευόμενος γιατρός, υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον Νότιο Τομέα Αθηνών
Στην αστική πολιτική σκηνή οι εκλογές φέρονται πολλές φορές να έχουν το ρόλο της «τομής», του «σημείου καμπής» μεταξύ δύο κύκλων, δύο περιόδων της αστικής πολιτικής. Έχει ένα ενδιαφέρον, σαν ένας άλλος Ιανός της περιόδου να κοιτάζουμε ταυτόχρονα τις δύο περιόδους, τι εφαρμόστηκε την τετραετία που πέρασε και τι προτείνεται για αυτή που έρχεται. Παρόλα αυτά ο κόσμος της αριστεράς και των κινημάτων γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτό δεν ισχύει, ότι η πολιτική του κεφαλαίου έχει συνέχεια, ότι οι διαφορετικοί διαχειριστές στην πραγματικότητα διαφέρουν στα επουσιώδη και τελικά θα εφαρμόσουν την ίδια πολιτική. Έτσι λοιπόν, έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τι πολιτικές ακολούθησε στην υγεία η κυβέρνηση και ποιο πρόγραμμα εμφανίζει για την τετραετία που έρχεται.
Αν θέλουμε λοιπόν να συζητήσουμε για την πολιτική της κυβέρνησης στην υγεία την τετραετία που πέρασε θα πρέπει να ξεκινήσουμε συζητώντας για τη διαχείριση της πανδημίας. Οι αριθμοί σε αυτή την περίπτωση είναι αμείλικτοι. Ο αριθμός των νεκρών στην Ελλάδα την τετραετία 2019 – 2023 ήταν κατά 45.000 μεγαλύτερος του αντίστοιχου αριθμού της τετραετίας 2015 – 2019. Από αυτούς οι 35.000 αποδόθηκαν στο covid-19 και οι υπόλοιποι στην αύξησης της λοιπής νοσηρότητας. Έτσι αναδεικνύεται η αποτυχία της κρατικής αντιμετώπισης του κορονοϊού στη χώρα μας. Αυτή η αντιμετώπιση βασίστηκε στη μηδαμινή ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, σε μια περίοδο που ο ιδιωτικός τομέας λιποτάκτησε της μάχης, στη λήψη αστυνομικών μέτρων προκειμένου να περιοριστεί η διασπορά του ιού και στην παρουσίαση των εμβολίων σαν το μαγικό φάρμακο που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα. Την ίδια στιγμή όλες οι λειτουργίες των νοσοκομείων που δε σχετίζονταν άμεσα με τον covid (χειρουργεία, θεραπείες, κλπ) υπολειτουργούσαν. Αυτό είχε ως συνέπεια τα καταστροφικά αποτελέσματα για την επιβίωση του λαού που περιγράψαμε παραπάνω, την ενίσχυση του αντιεμβολιαστικού σκοταδιστικού ρεύματος αλλά και την ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος ναι μεν δε συμμετείχε στην αντιμετώπιση του covid-19 αλλά πρόσφερε κανονικά (επί πληρωμή) όλες τις υπηρεσίες από τις οποίες είχε αποσυρθεί ο δημόσιος τομέας.
Η κόκκινη γραμμή λοιπόν που ενώνει και προσανατολίζει την πολιτική της κυβέρνησης στην Υγεία είναι η ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα, η εμπορευματικοποίηση της Υγείας, το άνοιγμα και η παραχώρηση νέων πεδίων κερδοφορίας προς τον ιδιωτικό τομέα, η μείωση του κόστους εργασίας και τελικά η σύμφυση του με το δημόσιο. Προκειμένου να υπηρετήσει αυτό το σχεδιασμό πέρασε μια σειρά νομοσχέδια και μια σειρά από αποφάσεις. Για να σταχυολογήσουμε τα πιο σημαντικά από αυτά τα νομοσχέδια θα πρέπει να μιλήσουμε για το νομοσχέδιο που καθιερώνει τα απογευματινά χειρουργεία, το νομοσχέδιο για τον προσωπικό γιατρό και κυρίως το νόμο 4999/22 με τον οποίο καταργείται η αποκλειστική απασχόληση γιατρών στο ΕΣΥ και εισάγονται, σε ανώτερο βαθμό, οι ιδιώτες γιατροί στο δημόσιο με μπλοκάκι. Την ίδια στιγμή αυξάνονται γεωμετρικά οι συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με τέσσερα νοσοκομεία να έχουν «ανατεθεί», για παράδειγμα, στο «Σταύρος Νιάρχος», με το παιδοογκολογικό του Παίδων να χαρίζεται στους Βαρδινογιανναίους.
Την ίδια στιγμή διαβάζουμε τώρα το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για την υγεία. Αν μας κάνει ένα πράγμα εντύπωση είναι ότι πουθενά δεν αναφέρεται η φράση «ιδιωτικός τομέας», «ιδιωτική πρωτοβουλία». Προφανώς και ξέρουμε ότι η πολιτική έχει συνέχεια, ότι το κεφάλαιο και οι εκφραστές του θα προσπαθήσουν να ενισχύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τον ιδιωτικό τομέα. Η φοβία τους όμως να το αναφέρουν αναδεικνύει ότι ο λαός δε συμφωνεί με την ιδιωτικοποίηση της Υγείας.
Αυτή η άποψη είναι συνέπεια του χαρακτήρα που ανέδειξε το δημόσιο σύστημα υγείας κατά τη διάρκεια της πανδημίας και του αγώνα των υγειονομικών κατά της ιδιωτικοποίησης του ΕΣΥ σε όλη την περίοδο που πέρασε. Με αποκορύφωμα την τριήμερη απεργία που προκήρυξε η ΕΙΝΑΠ για το νόμο 4999/22, το νικηφόρο αγώνα ενάντια στο κλείσιμο του Παίδων Πεντέλης, τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του παιδοογκολογικού, αυτό που προκύπτει είναι ότι μόνο μέσω μαζικών ανυποχώρητων αγώνων λαού και υγειονομικών μπορούμε να αντιστρέψουμε την πορεία της ιδιωτικοποίησης.
Το Πριν, δίνει τον λόγο σε υγειονομικούς που πρωτοστάτησαν στους αγώνες τους προηγούμενου διαστήματος, οι οποίοι με την σειρά τους μιλούν για τις μάχες που δόθηκαν και πρέπει να δοθούν ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές για Δημόσια και Δωρεάν Υγεία για όλο τον λαό και δίνουν το σύνθημα για να σημάνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Νικόλας Σκούφογλου: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτοπόρα στους αγώνες για Υγεία
Μαρία Καραμπέλη: Yψώνουμε ανάστημα, κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ για δημόσια περίθαλψη
