Μαρία Καραμπέλη, Παθολόγος-Επιμελήτρια Β΄ στο ΤΕΠ του ΓΝΑ «Γ. Γεννηματάς»
Από την πρώτη κιόλας μέρα ανακοίνωσης του πρώτου κρούσματος της covid-19 στη χώρα μας, οι μαχόμενοι υγειονομικοί πρωτοστατήσαμε τόσο σε μια τιτάνια προσπάθεια να παρέχουμε με αυταπάρνηση υπηρεσίες υγείας στον πληθυσμό μέσα από ένα διαλυμένο (με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων) εθνικό σύστημα υγείας όσο και σε μια χωρίς σταματημό προσπάθεια ανάδειξης όλων των ελλείψεων που υπήρχαν και αφορούσαν είτε στα μέτρα ατομικής προστασίας απέναντι στον κορονοϊό, είτε τις ελλείψεις σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, είτε τις ανεπάρκειες σε υποδομές. Ας μην ξεχνάμε πως είχε περάσει ήδη μια δεκαετία, που όλοι όσοι κυβέρνησαν μείωναν συνεχώς το μόνιμο προσωπικό των νοσοκομείων, υποβαθμίζοντας τις υπηρεσίες περίθαλψης και βάζοντας λουκέτο σε μια ντουζίνα σχεδόν νοσοκομείων.
Τι συνέβη όμως στα νοσοκομεία της χώρας μία τριετία πριν; Οι μαχόμενοι υγειονομικοί, με την πρωτοπόρα δράση των μελών του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή αλλά και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είτε μέσα από την καθημερινή δράση στα σωματεία, είτε μέσα από τις παρεμβάσεις στην ΟΕΝΓΕ, δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια, ούτε φυσικά ενσωμάτωσαν μία λογική που έλεγε πως «τώρα το κεφάλι κάτω, τυφλή υπακοή στις γνώμες των “ειδικών”, «θα λογαριαστούμε μετά». Ίσα-ίσα βγήκαν μπροστά και πρωτοστάτησαν σε όλες τις δράσεις του υγειονομικού κινήματος εκείνης της περιόδου. Πρώτος και σημαντικός σταθμός της αντίδρασης του κινήματος ήταν η 7η Απρίλη του 2020, που χιλιάδες υγειονομικοί, παρά τις απαγορεύσεις των κυβερνόντων, στάθηκαν στις πύλες των νοσοκομείων όλης της χώρας και διεμήνυσαν σε όλους τους τόνους το εξής: Την πανδημία δεν τη βιώνουμε όλοι το ίδιο. Από τη μια είμαστε οι μαχόμενοι υγειονομικοί που παλεύουμε σε μια παρατημένη από τις κυβερνήσεις δημόσια υγεία κι από την άλλη κυβέρνηση, ιδιοκτήτες κλινικών και μεγαλοεπιχειρηματίες που κοιτούν να σώσουν τα δικά τους συμφέροντα, πάντα με γνώμονα το κέρδος.
Την ώρα που η κυβέρνηση συνέχιζε την εγκληματική της πολιτική στο χώρο της Υγείας, διατηρώντας υποστελεχωμένα τα νοσοκομεία της χώρας, χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές και χωρίς επαρκή αριθμό κλινών εντατικής θεραπείας, οι μαχόμενοι υγειονομικοί που ξημεροβραδιαζόμασταν πάνω από τους ασθενείς μας, αποκαλύπταμε την κυβερνητική προπαγάνδα και φωνάζαμε σε όλους τους τόνους: Τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί ούτε με προεκλογική αποχαύνωση κυβερνητικής εναλλαγής ούτε με συμβολικές διαμαρτυρίες. Ο μόνος δρόμος για να σταματήσει αυτή η δολοφονική πολιτική που ενορχηστρωνόταν καθημερινά τόσο στην περίθαλψη όσο και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, ήταν ο διαρκής ανυποχώρητος αγώνας υγειονομικών και λαού για την ανατροπή της. Με λίγα λόγια, διατυμπανίζαμε σε όλους τους τόνους ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας και της δημόσιας υγείας πρέπει να γίνει υπόθεση του λαϊκού κινήματος.
Παράλληλα, από την πρώτη στιγμή αποκαλύψαμε τον «μη υγειονομικό» χαρακτήρα των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση. Σταθήκαμε απέναντι στις απαγορεύσεις συναθροίσεων και διαδηλώσεων (συμμετέχοντας σε όλες τις κινητοποιήσεις του λαού εκείνης της περιόδου), απέναντι στα κυβερνητικά μέτρα όλης της περιόδου της πανδημίας, που άφηναν την εργοδοσία να αλωνίζει στους χώρους εργασίας, άφηναν στην ίδια κατάσταση τις συγκοινωνίες, με δεκάδες εργαζόμενους να στοιβάζονται σε λεωφορεία και μετρό, και έκλειναν σχολεία και πανεπιστήμια δήθεν για την προστασία της δημόσιας υγείας, αντί να εξασφαλιστούν οι όροι για ασφαλή συνέχιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Επίσης, από την πρώτη στιγμή που η κυβέρνηση προχώρησε σε εφαρμογή του μέτρου της αναστολής εργασίας για χιλιάδες υγειονομικούς, αναδείξαμε ότι το επιχείρημα περί προστασίας των ασθενών και των ευπαθών ομάδων των νοσοκομείων από τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς δε στηρίζεται σε καμία υγειονομική ή επιστημονική λογική. Το ισχυρότατο όπλο του εμβολιασμού που αποτέλεσε μέσο συλλογικής και ατομικής προστασίας και αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιμο στη βαριά νόσηση και στο θάνατο, χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση σαν μέσο τιμωρίας και εκφοβισμού.
Φυσικά αυτές είναι μερικές από τις στιγμές που το μαχόμενο υγειονομικό κίνημα με τη συμβολή και των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς βγήκε μπροστά στο μακρύ δρόμο του αγώνα και της ανατροπής. Ένα δρόμο που έχει συνέχεια και μας βρίσκει όλο και πιο αποφασισμένους να μην κάνουμε βήμα πίσω, από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ζωής μας, της εργασιακής μας αξιοπρέπειας και του δικαιώματος του λαού σε αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία.
Το Πριν, δίνει τον λόγο σε υγειονομικούς που πρωτοστάτησαν στους αγώνες τους προηγούμενου διαστήματος, οι οποίοι με την σειρά τους μιλούν για τις μάχες που δόθηκαν και πρέπει να δοθούν ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές για Δημόσια και Δωρεάν Υγεία για όλο τον λαό και δίνουν το σύνθημα για να σημάνει ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Νικόλας Σκούφογλου: Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρωτοπόρα στους αγώνες για Υγεία
Μηνάς Καραγιάννης: Αγώνας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ
