Γιώργος Παυλόπουλος
Ορόσημο θεωρείται η 14η Απριλίου, καθώς το Συνταγματικό Συμβούλιο θα αποφανθεί αναφορικά με το επίμαχο νομοσχέδιο για το συνταξιοδοτικό, με πολλούς να ετοιμάζονται να «σφυρίξουν λήξη» των κινητοποιήσεων εάν το εγκρίνει.
Ο Μακρόν έδωσε μια «πληρωμένη απάντηση» στους υπέρμαχους του αποκαλούμενου «δημοκρατικού μετώπου», με τις ψήφους του οποίου εξελέγη πρόεδρος της Γαλλίας τόσο το 2017 όσο και το 2022, για να μην βγει η Λεπέν. «Το γεγονός ότι ένας εκλεγμένος πρόεδρος, με μια πλειοψηφία από τον λαό, έστω και σχετική, επιδιώκει να υλοποιήσει μια μεταρρύθμιση η οποία προωθήθηκε δημοκρατικά δεν
είναι κάτι που συνιστά κρίση της δημοκρατίας. Εάν ο λαός ήθελε να παίρνει σύνταξη στα 60, δεν έπρεπε να εκλέξει εμένα ως πρόεδρο της δημοκρατίας», είπε από την Κίνα την Πέμπτη. την ίδια ώρα, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι πλημμύριζαν εκ νέου τους δρόμους του Παρισιού και άλλων πόλεων, στην 11η ημέρα πανεθνικής δράσης από την αρχή του έτους, δίνοντας τη δική του απάντηση στον ίδιο και όσους αμφισβητούν την αντοχή και την αποφασιστικότητά τους.
Η αλήθεια, βεβαίως, είναι πως τα βέλη του Μακρόν δεν στόχευαν, αυτή τη φορά, την Αριστερά, έστω και αν ο Μελανσόν και οι συνοδοιπόροι του πρέπει να… δαγκώθηκαν μαθαίνοντας τα λόγια του προέδρου. Αυτόν που επεδίωκαν να πετύχουν, στη συγκεκριμένη συγκυρία, ήταν ο Λοράν Μπερζέρ, ο οποίος είναι επικεφαλής του πιο καθεστωτικού συνδικάτου της Γαλλίας, της χριστιανοδημοκρατικής προέλευσης CFDT και είχε κάνει λόγο για «σοβαρή κρίση της δημοκρατίας». Από ό,τι φαίνεται, δε, το κατάφεραν, μιας και ο Μπερζέρ, λίγο αργότερα, έδινε εχέγγυα νομιμότητας και επιχειρούσε να χαράξει δρόμο συνθηκολόγησης, αποδεικνύοντας ότι είναι ο πιο αδύναμος κρίκος.
«Εάν με ρωτάτε κατά πόσο θα συνεχίσει να υπάρχει μία τέτοια διαμαρτυρία κάθε εβδομάδα για τους επόμενους έξι μήνες, η απάντηση είναι όχι», είπε χαρακτηριστικά, διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι στην περίπτωση που το Συνταγματικό Συμβούλιο αποφανθεί, την ερχόμενη Παρασκευή 14 Απριλίου, ότι το επίμαχο νομοσχέδιο είναι έγκυρο, «εμείς θα αποδεχτούμε την απόφασή του, είτε μας αρέσει είτε όχι». Ο ίδιος, μάλιστα, άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι το μέτωπο της αντιπαράθεσης θα μεταφερθεί πλέον στην προσπάθεια να διεξαχθεί δημοψήφισμα —
διαδικασία που θα απαιτήσει, στην καλύτερη περίπτωση 9 με 12 μήνες. κάτι στο οποίο φαίνεται να συγκλίνουν και άλλες πολιτικές και συνδικαλιστικές συνιστώσες.
Εκτός από τον ηγέτη της Nupes, ο οποίος έχει με σαφήνεια υποστηρίξει αυτή την προοπτική, στην ίδια κατεύθυνση είναι πολύ πιθανό ότι θα προσανατολιστεί σταδιακά και η CGT, υπό τη νέα της ηγεσία — έστω κι αν για κάποιο διάστημα συνεχίσει τη δυναμική δράση.
Σημειώνεται πως στο συνέδριο της περασμένης εβδομάδας το τιμόνι της συνομοσπονδίας ανέλαβε η Σοφί Μπινέ, η οποία υποστηρίχθηκε ως ενδιάμεση λύση, ώστε να μην επικρατήσει κατά κράτος η πιο ριζοσπαστική πτέρυγα, καθώς ήταν εξαρχής φανερό ότι η επιλογή που είχε κάνει ο προκάτοχός της, Φιλίπ Μαρτίνεζ, θα «μαυριζόταν».
Συγκλονιστική, αν και λίγο πιο μικρή, ήταν για μια ακόμη φορά η συμμετοχή των Γάλλων στις απεργιακές συγκεντρώσεις της Πέμπτης
Το σίγουρο πάντως είναι ότι μετά και τις νέες μαζικές απεργίες και διαδηλώσεις της Πέμπτης, τα πάντα θα κριθούν όχι κυρίως πίσω από τις κλειστές πόρτες, όπου πότε διαπραγματεύονται μεταξύ τους οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και πότε παζαρεύουν με την κυβέρνηση (όπως στη συνάντηση της περασμένης Δευτέρας με την πρωθυπουργό Ελιζαμπέτ Μπορν), αλλά στους δρόμους, τους χώρους δουλειάς και τις σχολές. Πλέον, τα διλήμματα και τα ερωτήματα αποκτούν ξεκάθαρα πολιτικό χαρακτήρα και η απάντησή τους θέτει αντικειμενικά στο στόχαστρο το σύστημα εξουσίας και παραγωγής. Κάτι που μοιάζουν να συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, όπως φαίνεται και από την επιλογή των διαδηλωτών-απεργών να θέσουν στο στόχαστρό τους όχι μόνο τη βουλή, το προεδρικό μέγαρο και τα κυβερνητικά κτίρια, αλλά και σύμβολα του κεφαλαίου όπως ο επενδυτικός όμιλος της Blackrock και η τράπεζα Credit Agricole.
Απέναντι στη γραμμή του δημοψηφίσματος, ήδη τα πιο μαχητικά και πρωτοπόρα τμήματα του κινήματος θέτουν ένα άλλο στόχο: Αυτόν της κήρυξης γενικής απεργίας σε όλη τη χώρα, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, που θα είναι σε θέση να απαιτήσει όχι μόνο την απόσυρση του εκτρώματος για το συνταξιοδοτικό, αλλά και πολύ περισσότερα και σημαντικά πράγματα. Άλλωστε, όπως δήλωνε μια ομάδα απεργών στο Μπορντό, εκφράζοντας και χιλιάδες άλλους, «προτιμάμε να ματώνουμε κάθε μήνα απεργώντας, παρά να δουλεύουμε ως τα 67». Αν αυτό γίνει συνείδηση και γραμμή μάχης, τότε όλα μπορούν να πάνε διαφορετικά και αλλιώς — στη Γαλλία και παντού.
Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ στις 08-04-2023
