Μιχάλης Παπαμακάριος
▸ Μεγάλη σημασία έχει η πολιτική και εκλογική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς μέσα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Η πολιτική αντιπαράθεση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στις εκλογές της 21ης Μάη κλιμακώνεται. Ποιο είναι, όμως, το επίδικο αυτής της αντιπαράθεσης; Για τον Μητσοτάκη, το ερώτημα είναι «κυβέρνηση με πρωθυπουργό Μητσοτάκη ή Τσίπρα;». Για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, το δίλημμα είναι «αλλαγή ή παρακμή;». Και για τους δύο, η έντονη προσωπική σύγκρουση είναι το πέπλο απόκρυψης αυτού που τους ενώνει: της λεγόμενης σταθερότητας. Δηλαδή τη χωρίς αναταράξεις προώθησης και εφαρμογής των αναγκών της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Απ’ αυτή την άποψη, κι όσο και αν φαίνεται σύνηθες και τετριμμένο, οι εκλογές της 21ης Μάη και τα αποτελέσματά τους θα παίξουν μεγάλο ρόλο στο αν θα γίνει πιο σταθερό το σύστημα της εκμετάλλευσης ή αν σε αυτό θα ανοίξουν ρωγμές. Το αποτέλεσμα της 21ης Μάη θα επιδράσει, όπως πάντα, στην ανάπτυξη, το βάθος και την προοπτική των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων της επόμενης ημέρας.
Αυτή η επόμενη ημέρα θα χρειαστεί μαχητική αντικαπιταλιστική αντιπολίτευση περισσότερο από κάθε φορά. Αυτό, γιατί τα «κανόνια» τραπεζών σε ΗΠΑ και Ευρώπη, παρά τα καθησυχαστικά λόγια του Στουρνάρα, περισσότερο θυμίζουν πρώτες σταγόνες μιας ακόμη καταιγίδας κρίσης που θα χρεωθούν οι λαοί παρά κάτι περαστικό. Αλλά και επειδή η περίοδος «χαλαρότητας» λόγω covid-19 τελείωσε και τα αιματηρά πλεονάσματα ζητούνται ξανά από το ελληνικό κράτος και ξέρουμε καλά από ποιον θα πάει να τα πάρει.
Για να τους βγει ο «λογαριασμός», χρειάζεται συμφωνία των βασικών παικτών του αστικού πολιτικού συστήματος και αυτή την έχουν.
Η μεν ΝΔ παίζει φανατικά τον ρόλο του καλύτερου προωθητή των καπιταλιστικών συμφερόντων — και όχι λίγων οικογενειών όπως λέει ο Τσίπρας. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, με την ουσία της πολιτικής του αλλά και με τις άκρως συμβολικές κινήσεις της υποψηφιότητας Αντώναρου και της υποστήριξης Παχατουρίδη στο Περιστέρι, στέλνει μήνυμα στο κεφάλαιο εντός και εκτός χώρας για τον προσανατολισμό της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσής του. Αλήθεια, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στην αριστερά που θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ για «να φύγει η δεξιά»; Βέβαια, όταν οι μονομάχοι μοιάζουν πολύ στα βασικά, πρέπει να βρεθεί κάτι για να τους χωρίσει. Το ότι αυτό είναι το ποιος έχει τους περισσότερους βιαστές και κακοποιητές είναι ένα ακόμη δείγμα της σαπίλας του αστικού πολιτικού συστήματος. Στο τσεπάκι τους έχουν και την ακροδεξιά και ας καμώνονται οι φορείς της τους αντισυστημικούς. Στις βασικές απαιτήσεις του κεφαλαίου στέκονται σούζα, ενώ διαγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα κάνει καλύτερα το μαντρόσκυλο του συστήματος.
Για όλους αυτούς τους λόγους, η πολιτική και εκλογική παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής αριστεράς μέσα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει μεγάλη σημασία. Προετοιμάζει, εξοπλίζει και επιδιώκει να συγκροτήσει τον μαχόμενο κόσμο της αριστεράς και του κινήματος, για να δοθεί η μάχη της επόμενης ημέρας με τα απαιτούμενα πολιτικά και προγραμματικά καύσιμα, αλλά και την αναγκαία συσπείρωση.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκφράζει σε αυτή την εκλογική μάχη τον ρόλο που μπορεί να παίξει στις εξελίξεις η ανάπτυξη του αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης και η αντίστοιχη πολιτική γραμμή, που είναι η μόνη που μπορεί να ενώσει δυνάμεις σε μια τέτοια προοπτική και να αλλάξει τους συσχετισμούς προς όφελος των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων. Ένα ισχυρό εκλογικό αποτέλεσμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παίξει προωθητικό ρόλο σε κάτι τέτοιο. Θα ενισχύσει και πολλαπλασιάσει τη δυναμική της ανεξάρτητης εργατικής και νεολαιίστικης πάλης, δίνοντάς της στόχο και προσανατολισμό.
Ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το «στρατόπεδο» που παλεύει για ψωμί, δουλειά, δημοκρατία, ειρήνη
Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η ενίσχυσή της είναι αναγκαία συνθήκη για να δημιουργηθεί το ευρύ μαχόμενο «στρατόπεδο» που θα κινείται ενάντια στον κόσμο του κεφαλαίου και θα παλέψει για «ψωμί, δουλειά, δημοκρατία και ειρήνη». Ενάντια στον κανιβαλισμό εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων από την καπιταλιστική επέλαση, για τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών, ώστε να μη γίνουν κρέας για τα κανόνια νέων πολέμων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλει μια σαφή, όχι εύκολη, αλλά τη μοναδική ρεαλιστική πολιτική πρόταση για το πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή μας και περιγράφει τι πρέπει να γίνει, πώς θα γίνει και ποιος θα το κάνει. Με ανεπάρκειες ακόμη, είναι γεγονός, αλλά δεν φοβάται να μιλήσει για την επανάσταση σαν την αναγκαία τομή για την απαιτούμενη ριζική κοινωνική αλλαγή. Προβάλλει την αντίληψη, ότι από το σήμερα ως την επανάσταση και την εργατική εξουσία, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι με το πολιτικό εργατικό κίνημά τους θα είναι το υποκείμενο αυτής της προσπάθειας.
Γι’ αυτό και οι στόχοι πάλης του αντικαπιταλιστικού προγράμματος συνοδεύονται και με το πώς ο οργανωμένος λαός θα τους διεκδικήσει και θα τους επιβάλλει. Έχει δώσει τα «διαπιστευτήριά» της με τη στάση της σε κρίσιμες πολιτικές στιγμές (δημοψήφισμα 2015, Μακεδονικό, ελληνοτουρκικά, πανδημία).
Έναν τέτοιο ρόλο δεν μπορεί να τον παίξει το ΚΚΕ παρά την όξυνση της ρητορικής του. Γιατί έχει δοκιμαστεί σε κρίσιμες στροφές της πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει δράσει τελικά σταθεροποιητικά, αποφεύγοντας κάθε φορά να θέσει τα επίδικα ζητήματα-κρίκους, πάνω στα οποία θα αναπτυχθεί η ταξική αντιπαράθεση. Όταν μάλιστα αυτό γίνεται στο όνομα της λαϊκής εξουσίας, που θα έρθει «όταν αποφασίσει ο λαός», μόνο μια σύγχρονη κομμουνιστική πολιτική αλλαγής των συσχετισμών δεν υπηρετεί. Γιατί οι λαοί βγάζουν συμπεράσματα και παίρνουν αποφάσεις όταν παλεύουν για νίκες και κατακτήσεις.Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να τον υπηρετήσει το ΜΕΡΑ25 και η «πρώτη φορά ρήξη» του, που μόνο ρήξη δεν είναι αλλά ξαναζεσταμένη εκδοχή των μπαγιάτικων αυταπατών του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ρήξη χωρίς σύγκρουση με τους βασικούς μηχανισμούς του συστήματος (ΕΕ, ΝΑΤΟ) και τις ιερές αγελάδες του συστήματος δεν γίνεται.
