▸«Ντρέπομαι να μιλήσω για τα Τέμπη». Αυτή ακριβώς η φράση του Μίλτου Τεντόγλου, λίγα λεπτά μετά την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Κλειστού Στίβου, είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν να διαβάσουμε…
Ενσυναίσθηση και ταπεινότητα — όχι, κανένα από τα δύο χαρακτηριστικά δεν θεωρείται αυτονόητο!
«Για τα Τέμπη δεν υπάρχει κάτι που μπορώ να πω. Είναι ένα τραγικό γεγονός, τα μετάλλια που φέρνουμε εγώ και οι άλλοι αθλητές καμία σημασία δεν έχουν μπροστά σε αυτό», είπε από την πλευρά του ο αθλητής του στίβου Γιάννης Νυφαντόπουλος, καταθέτοντας μια μεγάλη αλήθεια…
Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο που οι νέοι αθλητές και αθλήτριες δεν χρησιμοποιούν στον λόγο τους τα γνωστά κλισέ του τύπου «για την Ελλάδα», αλλά μιλούν μέσα από την ψυχή τους χωρίς φτιασίδωμα στα λόγια. Ακόμη πιο ελπιδοφόρο, βέβαια, είναι όταν αθλητές παίρνουν θέση και με έργα, όπως συνέβη στην περίπτωση του μπασκετμπολίστα Λουκά Μαυροκεφαλίδη. Στο παιχνίδι του Ιωνικού Νίκαιας με την ΑΕΚ, οι οπαδοί των Νικαιωτών σήκωσαν πανό που έγραφε «Δεν ήταν ανθρώπινο λάθος, ούτε και ατύχημα, την κρατική δολοφονία βαφτίσατε δυστύχημα». Οι διαιτητές του αγώνα απαίτησαν να κατέβει για να ξεκινήσει το παιχνίδι, όμως ο Μαυροκεφαλίδης ζήτησε από τους οπαδούς να μην υπακούσουν, γιατί κάτι τέτοιο «θα ήταν ασέβεια στη μνήμη των νεκρών». Το πανό έμεινε στη θέση του, ο αγώνας έγινε και η κίνηση του παίκτη αποθεώθηκε από τους πάντες.
Στα γήπεδα της Ελλάδας, στο μεταξύ, ο θρήνος και το πένθος έδωσαν τη θέση τους στην οργή και τον θυμό, που εκφράστηκαν με διάφορους τρόπους. Πανό και συνθήματα, άλλοτε πολιτικοποιημένα και άλλοτε απλώς υβριστικά. Και αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε, αυτό είναι το γεγονός ότι τα συνθήματα δεν περιορίστηκαν στα συλλυπητήρια. «Παίζουν τις ζωές μας πέτρα-ψαλίδι-μολύβι-χαρτί, εξάλλου για το σύστημα είμαστε αριθμοί», έγραφε ένα τεράστιο πανό που άπλωσαν οι οπαδοί του ΟΦΗ στο μισό γήπεδο στην αναμέτρηση με την ΑΕΚ, ενώ στο ίδιο ματς υπήρχε ακόμη ένα πανό με επίσης πολιτικό μήνυμα: «Είστε δολοφόνοι, είστε υποκριτές, το σύστημα που φτιάξατε μας παίρνει τις ζωές».
Σε πολλά γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ σηκώθηκαν επίσης πανό με ανάλογο περιεχόμενο. Στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», το σύνθημα έγραφε «Λαός που χάνει τη λαλιά του, κλαίει τα παιδιά του», ενώ στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τον Παναιτωλικό, οι οπαδοί άναψαν μαύρα καπνογόνα και σήκωσαν πανό που έγραφαν «Κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν» και «Πολίτες Γ΄ Κατηγορίας με Α΄ Θέση στον θάνατο».
Η κερκίδα, με αρκετές αφορμές τα τελευταία χρόνια, έχει αποδειχθεί πιο πολιτικοποιημένη από την εικόνα που έχει η κοινή γνώμη γι’ αυτήν. Στην περίπτωση των Τεμπών αντέδρασε άμεσα, γνωρίζοντας από παλιά τους τρόπους. Εδώ, όμως, η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι η δράση των οπαδών δεν σταμάτησε εντός κερκίδας, αλλά επεκτάθηκε και στην κοινότητα, καθώς υπήρξαν Θύρες που απηύθυναν με κείμενά τους κάλεσμα για συμμετοχή στις απεργιακές κινητοποιήσεις «των οπαδών όλων των ομάδων για να σταθούμε δίπλα στον λαό, τους φοιτητές και τους εργαζόμενους», όπως έκαναν οι οπαδοί του Ατρόμητου. Εντέλει, μπορούμε ξεκάθαρα να κρατήσουμε ακριβώς αυτή τη στάση και σίγουρα να… πετάξουμε τα σεξιστικά, ομοφοβικά και no politica συνθήματα, έστω κι αν κρίνονται ως αντικυβερνητικά.
Α.Ζ.
