Υρώ Ροζάνα
▸ Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έμπνευση για να βρει η οργή τρόπο και μέσα να εκφραστεί
Φάκελος: Πολυτεχνείο
Σαράντα εννιά χρόνια μετά την λαϊκή εξέγερση του πολυτεχνείου ο λαός και η νεολαία βιώνουν στο πετσί τους τη βαθιά κρίση του συστήματος με αποτέλεσμα το αίτημα του τότε για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» να συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες για τα σύγχρονα εργατικά δικαιώματα. Η σημερινή ιδιαίτερα δυσμενή συνθήκη με την κατακόρυφη αύξηση του κόστους ζωής, με το ξέσπασμα του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και την ένταση των ελληνοτουρκικών ανταγωνισμών, καθώς και η όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής σε όλα τα επίπεδα συνθέτουν ένα ασφυκτικό τοπίο και μια λαϊκή οργή που σιγοβράζει χωρίς να μπορεί να βρει τον τρόπο και τα μέσα για να εκφραστεί.
Ζούμε στην εποχή της τεράστιας επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης και η κοινωνική πλειοψηφία αδυνατεί οικονομικά να περάσει τον μήνα. Στις καθημερινές συζητήσεις μονοπωλεί το ζήτημα της ακρίβειας και ο χειμώνας που έρχεται με τα τεράστια ενεργειακά κόστη φαντάζει δυσβάσταχτος. Ο κόσμος ψάχνει απαντήσεις για το πώς θα τα βγάλει πέρα, ενώ η κυβέρνηση αποποιείται κάθε ευθύνη, πετώντας μας ψίχουλα μέσω της επιδοματικής πολιτικής. Η αγανάκτηση μεγαλώνει όταν βλέπουμε να σπαταλιόνται χρήματα για την ενίσχυση της αστυνομίας και την αγορά πολεμικών εξοπλισμών αντί να δοθούν σε κοινωνικά αγαθά όπως η υγεία και η παιδεία. Η οργή φουντώνει όταν δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ και παίρνουμε ψίχουλα, ενώ οι μεγάλες εταιρείες θησαυρίζουν στις πλάτες μας.
Η δικιά μας απάντηση πρέπει να είναι η διεκδίκηση μιας ζωής με αξιοπρέπεια με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες της εποχής. Όταν η κοινωνική ψαλίδα ανοίγει σε βάρος των εργαζόμενων και προς όφελος των κερδών του κεφαλαίου, δεν μπορεί η απάντηση μας να μην βασίζεται στην αντιστροφή αυτής της κατάστασης μέσω της ανατροπής της αστικής επίθεσης, της κυβέρνησης και των άλλων επίδοξων διαχειριστών.
Ταυτόχρονα, το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, στο κέντρο της Ευρώπης, που αναμένεται να ενταθεί το επόμενο διάστημα, ανέδειξε τους θανάσιμους κινδύνους που εγκυμονεί ο καπιταλισμός για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η διεθνιστική πάλη για ειρήνη, φιλία και αλληλεγγύη των λαών, που δε διαλέγει στρατόπεδο σε πολέμους που γίνονται αποκλειστικά για τα κέρδη του κεφαλαίου, επανανοηματοδοτείται στο σήμερα. Τα βασικά συνθήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό συγκροτούν κεντρικά σύγχρονα αιτήματα που σε συνδυασμό με το αίτημα για λεφτά προς όφελος της κοινωνίας και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς και ασκήσεις είναι βασικές πλευρές της αντιπολεμικής πάλης του κινήματος.
Η αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ συμπληρώνεται από την αυταρχική θωράκιση του κράτους. Η τεράστια ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού σε όλα τα επίπεδα αποτελεί ανάγκη του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού να θωρακιστεί απέναντι σε μια κοινωνία που βράζει και να προλάβει την κοινωνική θύελλα που θα ξεσπάσει. Από την πλευρά μας, είναι αναγκαία η ανάδειξη της εργατικής δημοκρατίας και της πάλης για τα σύγχρονα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες ως απαραίτητους όρους για να αναπνεύσουμε και να ζήσουμε ελεύθερα.
Σήμερα απαιτείται να πάρει προβάδισμα μια αντικαπιταλιστική, επαναστατική, σύγχρονα κομμουνιστική απάντηση, που θα σηκώνει το γάντι στο κεφάλαιο και την πολιτική του
Η εμπειρία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι διδακτική και δείχνει τον δρόμο και στο σήμερα. Ο τριήμερος εορτασμός του Πολυτεχνείου χρειάζεται να αποτελέσει και φέτος σημείο συνάντησης του φοιτητικού, του μαθητικού και ευρύτερα του εργατικού κινήματος. Για να πετύχουν νίκες οι αγώνες, είναι επιτακτική η υπέρβαση του κατακερματισμού των επιμέρους κινημάτων αλλά και της εκλογικής αναμονής που καλλιεργεί η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση, που μαγικά θα φέρει καλύτερες μέρες. Σε μια συνθήκη που η λογική του μικρότερου κακού φαίνεται να επικαθορίζει μεγάλο μέρος από τις δυνάμεις του κινήματος αλλά και της αριστεράς, απαιτείται να πάρει προβάδισμα μια αντικαπιταλιστική, επαναστατική, σύγχρονα κομμουνιστική απάντηση που θα σηκώνει το γάντι στο κεφάλαιο και την πολιτική του, που θα μπορεί να ενώνει τις αντιστάσεις σε κατεύθυνση πραγματικά ανατρεπτική, που θα μπορεί να εμπνέει για έναν άλλο δρόμο, τον δρόμο της κοινωνικής χειραφέτησης.
Πέρα από τα όρια του «εφικτού»
Το Πολυτεχνείο αποτελεί πάντα για την επαναστατική αριστερά την αφορμή να αναδείξει πως το σύστημα της εκμετάλλευσης, του πολέμου και της καταπίεσης δεν είναι μονόδρομος. Αντίθετα, η ανάδειξη της εξέγερσης σαν βαθιά πολιτική πράξη που βλέπει πέρα από τα όρια του «εφικτού» και προβάλλει μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική είναι πιο αναγκαία από ποτέ.
Η αντιδικτατορική πάλη για την ανατροπή της χούντας των συνταγματαρχών και η προσπάθεια μετατροπής της σε έναν ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ μας διδάσκει μέχρι και σήμερα να μην προσαρμοστούμε στην «κανονικότητα» που μας επιβάλουν, να μην συμβιβαστούμε αναζητώντας ρεαλιστικές λύσεις. Μας διδάσκει ότι όταν όλα γύρω μας φαντάζουν δυσοίωνα, η πάλη του λαού και της νεολαίας για την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης αποτελεί την μοναδική εναλλακτική. Για να μπορέσει το πράγμα να πάει αλλιώς, απαιτείται το εργατικό-λαϊκό κίνημα να παλέψει για την συντριπτική ήττα της πολιτικής του κεφαλαίου και της ΕΕ, για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ και κόντρα στην συναίνεση των ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, με κεντρικό στόχο να προκληθούν ουσιαστικά ρήγματα στην αστική πολιτική που θα χαράξουν τον δρόμο για ευρύτερες αλλαγές σε αντικαπιταλιστική-επαναστατική κατεύθυνση.
