Επιμέλεια: Κυριάκος Νασόπουλος
Σχεδόν μισό αιώνα μετά και παρά τις διαχρονικές προσπάθειες της εξουσίας να μετατρέψει την επέτειο του Πολυτεχνείου σε μνημόσυνο, οι αγώνες των φοιτητών και του λαού τον Νοέμβρη του 1973 επιμένουν να «μιλούν» στην καρδιά της νεολαίας. Μια μαθήτρια και δύο πρωτοετείς φοιτητές μιλούν στο Πριν, τονίζουν το επίκαιρο μήνυμα του συνθήματος για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία» και εξηγούν γιατί το Πολυτεχνείο συνεχίζει να τους συγκινεί και να αποτελεί έμπνευση για τους αγώνες του σήμερα.
Γιάννης Ανδρεαδάκης, πρωτοετής στο Βιολογικό Αθήνας
Η «αργία» του Πολυτεχνείου
Σχεδόν μισός αιώνας έχει περάσει από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και όσο η φετινή της επέτειος πλησιάζει, η δημοφιλέστερη ερώτηση μεταξύ των πρωτοετών φοιτητών φαίνεται να είναι: «Για πόσες μέρες θα κλείσει η σχολή;». Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου στο σχολείο, με τον τρόπο που γίνεται, έχει πλέον αφαιρέσει από αυτό κάθε πολιτικό χαρακτήρα, υποτάσσοντάς το σε μια λογική αργίας, μιας αφορμής για ξεκούραση και απραγία, και οι (πλέον) φοιτητές έχουν συμμορφωθεί πλήρως στη λογική αυτή. Παράλληλα, είναι εύκολα αντιληπτό, πως το Πολυτεχνείο –κάθε χρονιά και περισσότερο– είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Η αδιαμφισβήτητη ακρίβεια, η διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και η βάναυση καταστολή φαίνεται να βγάζουν προκλητικά τη γλώσσα στα συνθήματα γραμμένα στους τοίχους του Πολυτεχνείου το ’73, και ο αγώνας για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία δεν τελειώνει. Οι παραπάνω συνθήκες, σε συνδυασμό με την πλήρη απογύμνωση του Πολυτεχνείου από τον αγωνιστικό νεολαιίστικο χαρακτήρα του –τόσο από τη ρητορική της κυβέρνησης για αυτό όσο και από τον τρόπο που εμφανίζεται στην εκπαίδευση– κόντρα στον απολυταρχισμό, τον ιμπεριαλισμό, τους ταξικούς φραγμούς και την εξαθλίωση του λαού, είναι που τοποθετούν το Πολυτεχνείο ανησυχητικά κοντά στο σήμερα. Στοίχημα της αγωνιστικής Αριστεράς είναι η αναζωπύρωση της φλόγας του Πολυτεχνείου στη νεολαία, με όρους απαίτησης και ανατροπής, με ακέραια αντίληψη του πολιτικού του περιεχομένου και ενάντια στην υποταγή του στην απολιτίκ φύση της παιδείας που η κυβέρνηση –και τόσες άλλες πριν από αυτήν– ονειρεύεται.
Αγγελική Χρόνη, μαθήτρια στο Μουσικό ΓΕΛ Πειραιά
Παραμένουμε ανυπότακτοι στα σχέδιά τους
Μπορεί να έχουν περάσει 49 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, να έχουν χαθεί τόσες ζωές και να έχει χυθεί τόσο αίμα στον αγώνα του δρόμου, παρ’ όλα αυτά παρατηρούμε έναν φαύλο κύκλο στο εκπαιδευτικό σύστημα. Μπορεί να μην έχουμε χούντα, αλλά η κυβέρνηση αγνοεί τα αιτήματα και τα δικαιώματα των μαθητών, ψηφίζοντας νομοσχέδια τα οποία έχουν μοναδικό στόχο την προώθηση των μαθητών στην ιδιωτική εκπαίδευση και την κερδοσκοπία του κεφαλαίου. Οι φοιτητές και οι μαθητές συνεχίζουν να αγωνίζονται καθημερινά με πορείες, συγκεντρώσεις, δράσεις και ενημερώσεις ενάντια στην αστική εξουσία, η οποία από το 1973 μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να καταπιέζει και να σαπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν ξεχνάμε το παρελθόν αλλά μορφωνόμαστε από αυτό. Παίρνουμε δύναμη από τους παλιούς και ξεκινάμε έναν νέο αγώνα, πιο δυναμικό ,με στόχο την ανατροπή και διάλυση της ζωής που θέλουν για εμάς. Μένουμε ανυπότακτοι και ανυπότακτες και δεν δεχόμαστε κανένα νέο νομοσχέδιο και κανένα νέο μέτρο το οποίο υποβιβάζει τη μόρφωσή μας και καταστρέφει τα όνειρά μας.
Στάθης Σπυρόπουλος, πρωτοετής φοιτητής στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών Αθήνας
Αγώνας με τα αιτήματα του Νοέμβρη
Το φετινό τριήμερο του Πολυτεχνείου έχει ξεχωριστή σημασία, καθώς οι αγώνες των φοιτητών το 1973 είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Οι σημερινοί φοιτητές βγαίνουν στους δρόμους και αγωνίζονται για έναν κόσμο στο ύψος των αναγκών τους. Το σύνθημα «Ψωμί-Παιδεία- Ελευθερία», που στιγμάτισε τους αγώνες του 1973, στιγματίζει και τους αγώνες του σήμερα. Οι φοιτητές βιώνουν καθημερινά τις επιπτώσεις της ακρίβειας. Έχουν επίσης να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές στην εκπαίδευση από τον νέο νόμο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη και τον νόμο πλαίσιο. Παράλληλα, η κυβέρνηση προχωρά στην κατάργηση του ασύλου και στην είσοδο της αστυνομίας στα πανεπιστήμια, με στόχο την πλήρη αδρανοποίηση του φοιτητικού κινήματος. Η νεολαία, ζώντας στον αυταρχικό καπιταλισμό του σήμερα, που σε πολλές περιπτώσεις θυμίζει καταστάσεις χούντας, καλείται να ξεσηκωθεί και, με τους αγώνες του Νοέμβρη στη μνήμη της, να παλέψει για τη ζωή που δικαιούται, να παλέψει για Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία.
