Γιώργος Τσαντίκος
Το σύστημα εξουσίας είναι εδώ και καιρό έτοιμο να συμπράξει με την ακροδεξιά και τις αντιλήψεις της. Η Μελόνι ήταν νομιμοποιημένη εδώ και καιρό στην Ιταλία, καθώς, όπως φαίνεται, συνάδει με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής».
Τι σε κάνει ακροδεξιό και ακροδεξιά στις μέρες μας; Πώς είναι οι ακροδεξιοί, μισανθρωπικοί πολιτικοί φορείς και σχηματισμοί πλέον; Από τα gossip των ιταλικών εκλογών, που ανέδειξαν μια πούρα νεοφασίστρια στην πρώτη τους θέση, μαθαίνουμε ότι θεωρεί «ιερό κείμενο» τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών η κυρία Μελόνι. Ταυτόχρονα, στο πρόγραμμά του, το νεοφασιστικό κόμμα της αντιτίθεται στις εκτρώσεις, τους ομοφυλοφιλικούς γάμους, τους πρόσφυγες κ.λπ. κ.λπ.
Μια πιο προσεκτική ματιά, βέβαια, σε κυβερνήσεις και κυβερνητικούς εταίρους των τελευταίων 15 ετών ειδικά στην Ευρώπη και εντός ΕΕ, θα έδειχνε ότι ο νεοφασισμός, ο ρατσισμός και ο νεοναζισμός, μια χαρά στασίδι κρατούσανε. Είτε ως συμπαγή κόμματα που κυβερνούν, όπως στην Ουγγαρία, είτε ως εταίροι, όπως στην Αυστρία, είτε ως αντιλήψεις, όπως στην Πολωνία, είτε ως πρόσωπα, όπως στην Ελλάδα.
Ναι, και στην Ελλάδα. Πέρα από τις αναλυτικές διαπιστώσεις για το πότε είναι και πότε όχι ένα κυβερνητικό σχήμα προσανατολισμένο σε όλες εκείνες τις σταθερές που καθορίζουν ιδεολογικά και εννοιολογικά τον φασισμό, το γεγονός ότι τουλάχιστον τρεις υπουργοί και αρκετά στελέχη εκφράζονται υποστηρικτικά ως προς αυτές τις αντιλήψεις, καθορίζει πολλά πράγματα. Όπως καθόριζε πολλά πράγματα το γεγονός ότι η «πρώτη φορά αριστερά» συγκυβέρνησε με αντίστοιχους πολιτικούς εκφραστές τέτοιων θεωριών και πρακτικών.
Όπως, επίσης, καθορίζει πολλά πράγματα το γεγονός ότι η ίδια η ΕΕ, που ούτε υπήρξε ούτε θα γίνει ποτέ «σπίτι των λαών», έχει επιλέξει μερικές κομβικές δράσεις της να καθορίσει τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής» και να τον προωθήσει κιόλας. Μαντέψτε: ο αρμόδιος επίτροπος είναι Έλληνας, ο Μαργαρίτης Σχοινάς και μαντέψτε, επίσης, τίνος κόμματος το φεστιβάλ «χαιρέτιζε» πριν από ένα χρόνο: αυτού της Μελόνι, βεβαίως.
Το σύστημα εξουσίας είναι εδώ και καιρό έτοιμο να συμπράξει με την ακροδεξιά και τις αντιλήψεις της. Η Μελόνι ήταν νομιμοποιημένη εδώ και καιρό στην Ιταλία, καθώς, όπως φαίνεται, συνάδει με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», ακόμα και με την ιταλική σοσιαλδημοκρατία που χαιρέτισε επίσης το συγκεκριμένο φεστιβάλ.
Το 2012, το ίδιο σύστημα εξουσίας ήταν απόλυτα έτοιμο να δεχτεί τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής ως δεξιά μπακ, που θα απέκρουαν τα κεκτημένα του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής», όταν αυτά «απειλούνταν» από την πλέμπα που εκτιμούσε ότι το συμφέρον της ήταν στην τάξη της (ή τέλος πάντων, σε πράγματα που ορίζουν πια αυτό τον, υπαρκτότατο διαχωρισμό) και όχι στις μπούρδες περί «τέλους της πάλης των τάξεων». Η προεργασία είχε γίνει και όλοι-ες ήταν έτοιμοι, όπως ακριβώς ο Πόρσε και ο Κρουπ συνομίλησαν υπεράνετα με τον Χίτλερ, αφού πρώτα τον προετοίμασε η σοσιαλδημοκρατία της εποχής.
Η τσιριχτή φωνή του Μιχαλολιάκου, το απόγευμα της 17ης Ιουνίου 2012 –δέκα χρόνια πριν δηλαδή– τρόμαζε όντως, γιατί είχε διαβεί τα κοινοβουλευτικά όρια με τα οποία έχουμε μάθει στην Ελλάδα να ορίζουμε πολλών ειδών νομιμότητες και «φυσιολογικά για την εποχή» πολιτικά πράγματα. Δεν ήταν όμως, στην πραγματικότητα, έκπληξη. Ούτε τώρα είναι έκπληξη αυτός ο κυβερνητικός συνασπισμός στην Ιταλία. Αν επικεφαλής του δεν ήταν ένα νεοφασιστικό κόμμα, ο Άδωνις Γεωργιάδης θα είχε ήδη σπεύσει να συγχαρεί τον έτερο εταίρο, τον 86χρονο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Τίνος κόμματος το φεστιβάλ «χαιρέτιζε» πριν από ένα χρόνο ο έλληνας επίτροπος της ΕΕ; Της Μελόνι, βεβαίως
Το μέλλον, λοιπόν, δεν θα είναι απλά άνυδρο. Είναι ήδη εδώ και η meta εκδοχή του, με πολέμους στο όνομα του αντιφασισμού, ενώ ο αντιφασισμός φιμώνεται και κυνηγιέται στη Ρωσία, με διαφορετικότητες στο όνομα προγραμματικών χρηματοδοτήσεων, την ώρα που οι διακρίσεις βαθαίνουν όλο και περισσότερο, με νεοφασίστες που δηλώνουν απλά «συντηρητικοί-ες», γιατί δεν χαλάνε οι εξουσίες για ένα δικαίωμα στην έκτρωση. Και απέναντι σε όλα αυτά, η «προοδευτική Ευρώπη» κάνει αυτό που έκανε με τρομερή επιτυχία πάντα: την μπάντα σε γκαλά του ντον Φαμπρίτσιο, στον Γατόπαρδο του Βισκόντι, χωρίς να παίρνει καν τη σοφία του Λάνκαστερ ή τη γαριβαλδική επαναστατική φούρια του Ντελόν.
Ενώ λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά, επείγει άμεσα μια αντίδραση. Γιατί, στο τέλος, θα πάρουνε και τον «Άρχοντα» όλο για πάρτη τους…
