Κική Βάσσου
Δεν πέρασε πολύς καιρός απ’ όταν γράφαμε στο Πριν για τον νέο νόμο διευκόλυνσης και εξαίρεσης των εγκαταστάσεων ΑΠΕ από την καταβαραθρωμένη περιβαλλοντική νομοθεσία, τονίζοντας πως καμιά νομοθετική παρέμβαση στον τομέα αυτό δεν αρκεί για πολύ. Τέτοια είναι τα όργια που πρέπει να κάνουν.
«Πριν αλέκτορα φωνήσαι», σε διάστημα μιας βδομάδας από την ψήφιση του νόμου 4951/2022, ο υπουργός ΠΕΝ Κώστας Σκρέκας κατέθεσε στις 6 Ιουλίου, για δήθεν «διαβούλευση», νομοσχέδιο που επιτρέπει μια σειρά δραστηριότητες, ακόμα και βαριές (όπως εξορύξεις) σε προστατευόμενες περιοχές του Δικτύου Natura 2000. Υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων και πλατιά κατακραυγή στο διαδίκτυο με ειδικό αίτημα την απόσυρση των διατάξεων για τις περιοχές Natura. Τελικά ο υπουργός υποχρεώθηκε σε απόσυρση ολόκληρου του Γ’ μέρους που αναφέρεται στις προστατευόμενες περιοχές, λέγοντας όμως πως θα το ξαναφέρει στα τέλη Αυγούστου, αφού διαβουλευθεί με τις ΜΚΟ.
Ο υπόλοιπος νόμος ψηφίστηκε με πλήθος άρθρων, που προχωρούν σε προκλητική τακτοποίηση κυβερνητικών εκκρεμοτήτων, όπως η διατήρηση στο Υπερταμείο των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ παρά τις ρητές αποφάσεις του ΣτΕ για ακύρωση της μεταβίβασης των μετοχών τους σε αυτό. Η κινητοποίηση περιβαλλοντικών συλλογικοτήτων και αριστερών αντικαπιταλιστικών κινήσεων περιφέρειας και δήμων την Πέμπτη έδωσε μια πρώτη απάντηση, αλλά θα χρειαστούν σκληρές μάχες. Η χρονική σύμπτωση του νομοσχεδίου με τις πυρκαγιές υπογραμμίζει πως δεν πρόκειται απλά για μια κυβερνητική πολιτική κυνισμού, αλλά για μια αδίστακτη πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου.
Μάχες για την υπεράσπιση της φύσης και της ζωής σε όλη τη χώρα — κινήσεις μιλούν στο Πριν
Απέναντι σε αυτή την πολιτική, το σύνθημα «μόνο ο λαός σώζει τον λαό και το περιβάλλον» αποκτά άλλη διάσταση — πραγματικής μάχης για την ίδια τη ζωή. Μια μάχη που θα γίνεται όλο και πιο αναγκαία, αλλά και όλο πιο σκληρή. Δεκάδες συλλογικότητες, όλη την τελευταία περίοδο, αναπτύσσουν δράσεις και αγώνες για την υπεράσπιση της φύσης του τόπου τους και της δυνατότητας οι άνθρωποι που κατοικούν εκεί να διατηρήσουν τις μορφές παραγωγής με τις οποίες είναι δεμένη η ζωή τους. Από την Κρήτη μέχρι τα Άγραφα, από τα Κυκλαδονήσια μέχρι τη Σκύρο, την Εύβοια, τη Στερεά, τη Θεσπρωτία. Το Πριν φιλοξενεί τις απόψεις (τις επόμενες μέρες θα ανέβουν όλες διαδικτυακά) ορισμένων τέτοιων κινήσεων.
Η όλο και πιο βαθιά αντιλαϊκή πολιτική απαιτεί όλο και πιο βίαιη καταστολή των κινημάτων. Πριν λίγο καιρό είδαμε την πρωτοφανή δικαστική απόφαση «προληπτικών» εξοντωτικών ποινών σε πλήθος κατοίκων της Τήνου για να μην αναπτύξουν νέους αγώνες εναντίωσης στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών. Την Κυριακή 24 Ιουλίου, στη συγκέντρωση συλλογικοτήτων στον Τύμπανο Αγράφων, εξελίχθηκε ένα όργιο καταστολής, με χημικά και κρότου λάμψης, αναίτιες συλλήψεις δύο αγωνιστών (δικάζονται τελικά στις 22 Νοεμβρίου 2022 με τις κατηγορίες της απλής σωματικής βλάβης, της βίας κατά δημόσιου λειτουργού και της εξύβρισης) και προσαγωγές άλλων τεσσάρων,
Το νέο αυταρχικό και επιχειρηματικό καθεστώτος εκμετάλλευσης της φύσης και των πόρων της θα αντιμετωπιστεί με νέα ένταση σταθερών και επίμονων αγώνων. Η απάντηση σε μια ενιαία και συνολική επίθεση επιχειρηματικών ομίλων και κυβέρνησης, απαιτεί εκτός από την ενεργή έκφραση αλληλεγγύης μεταξύ των κινημάτων και νέες προσπάθειες ενιαιοποίησης αγωνιστικού πλαισίου και αιτημάτων. Δίνοντας έμφαση στη συλλογική δράση και στη δύναμη των αγώνων, στο ριζοσπαστισμό της πράξης και στην πολιτική των «από κάτω» και όχι κυρίως στον εγκλωβισμό σε νομικές ή θεσμικές κινήσεις.
Οι αγωνιστές/στριες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, πρωτοστατώντας ήδη σε πολλές δράσεις των συλλογικοτήτων, εμβαθύνουν στην επεξεργασία ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης ενάντια στα όλο και πιο βαθιά σημάδια της περιβαλλοντικής καταστροφής, την ενεργειακή και επισιτιστική φτώχεια. Προβάλλουν και παλεύουν για μια αρμονική σχέση ανθρώπου-φύσης ενάντια στην καταστροφική εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος από το κεφάλαιο, στη λεηλασία από τους «επενδυτές» των δημόσιων χώρων, δασών, βουνών, θαλασσών, ενάντια στη μετατροπή της ενέργειας σε πανάκριβο εμπόρευμα, κόντρα στις εξορύξεις (και ιδιαίτερα τις θαλάσσιες στις ΑΟΖ), στη μόλυνση και στις πόλεις-τέρατα που επωάζουν τις αρρώστιες και τις πανδημίες.
