Γιώργος Μιχαηλίδης
O πρόεδρος του Εκουαδόρ, Γκιγιέρμο Λάσο, αφού κέρδισε την ψήφο εμπιστοσύνης στη βουλή κάλεσε τους διαδηλωτές, που επί τρεις εβδομάδες στηρίζουν μια γενική απεργία, να ξανακαθίσουν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με μεσολαβητή την εκκλησία. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες να ανέλθει στην εξουσία, ο νεοφιλελεύθερος πολιτικός –πρώην τραπεζίτης και διευθυντής της Κόκα-Κόλα–
κατάφερε πέρυσι να χριστεί πρόεδρος του Εκουαδόρ. Μετά από ένα χρόνο, εν μέσω της ανόδου των τιμών στα τρόφιμα και τα καύσιμα, ήδη βλέπει τη δημοτικότητά του να κατρακυλάει και τον λαό να βρίσκεται στους δρόμους, παραλύοντας την οικονομία.
Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους απεργιακούς αγώνες στο Εκουαδόρ, που έχει καταφέρει να παγώσει ακόμα και τις εξαγωγές πετρελαίου, αφού απεργοί και διαδηλωτές καταλαμβάνουν διυλιστήρια και σταματούν κονβόι οχημάτων μεταφοράς καυσίμων. Ο Λάσο είχε προσπαθήσει νωρίτερα να κατευνάσει τα πνεύματα, υποσχόμενος μείωση στην τιμή των καυσίμων, όμως μάταια. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν ορμητικές και, παρά την αστυνομική βία που είχε ως αποτέλεσμα τέσσερις νεκρούς, οι απεργοί δεν τσίμπησαν τα ψίχουλα του προέδρου. Στις 29 Ιουνίου, διαδηλωτές στην επαρχία Μορόνα-Σαντιάγκο έπιασαν όμηρο τον διοικητή της περιφέρειας και ανάγκασαν τον περιφερειάρχη να παραιτηθεί, προκειμένου ο πρώτος να αφεθεί ελεύθερος. Ως απάντηση, η κυβέρνηση Λάσο έθεσε τέσσερις επαρχίες του Εκουαδόρ σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.
Ψυχή των διαδηλώσεων αποτελεί η Συνομοσπονδία των Κοινοτήτων των Ιθαγενών (CONAIE), δηλαδή του φτωχότερου και πιο καταπιεσμένου τμήματος της κοινωνίας του Εκουαδόρ. Ένα 25% του πληθυσμού της χώρας είναι ιθαγενείς, ενώ ένα άλλο 55-65% αποτελούν οι λεγόμενοι Μεστίζος, προσμίξεις δηλαδή λευκών και ιθαγενών. Όλα τα διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία αποδεικνύουν πως για έναν ιθαγενή είναι 4,5 φορές πιθανότερο να ζήσει κάτω από το όριο της φτώχειας σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Η CONAIE έχει θέσει δέκα αιτήματα προς την κυβέρνηση, που ξεκινούν από τη γενναία μείωση της τιμής σε καύσιμα και διατροφικά είδη και φτάνουν μέχρι το πάγωμα των χρεών των φτωχών οικογενειών και άλλα όπως η παύση των ιδιωτικοποιή
σεων δημόσιων επιχειρήσεων και ο έλεγχος της επέκτασης των εξορυκτικών επενδύσεων.
Είναι βέβαιο πως η νεοφιλελεύθερη πολιτική βρίσκει κινηματικό τείχος σχεδόν στο σύνολο της κεντρικής και νότιας Αμερικής. Θα καταφέρουν αυτή τη φορά οι λαοί της περιοχής να επιβάλλουν τις ανάγκες τους;
