Διάλογος: Αντικαπιταλιστική Αριστερά-δράση και συνεργασία
Η παρέμβαση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς — οργανώσεις τοποθετούνται πάνω στην πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ
Επιδιώκοντας να δώσει μεγαλύτερη ώθηση στον διάλογο και λόγω του ενδιαφέροντος που έχει δημιουργηθεί, το Πριν ζήτησε από τις πολιτικές οργανώσεις που συμμετείχαν στη συζήτηση στο φεστιβάλ Αναιρέσεις 2022 με θέμα «Η αντικαπιταλιστική αριστερά στην εποχή της κρίσης και του πολέμου» να τοποθετηθούν πάνω στην πρόταση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της νΚΑ για την ανασυγκρότηση και συσπείρωση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Η πρόταση ΝΑΡ-νΚΑ παρουσιάστηκε στο προηγούμενο Πριν (έντευπη έκδοση) και είναι αναρτημένη στο prin.gr.
ΟΚΔΕ: Για ένα συνολικό σχέδιο επέμβασης
Για την Πολιτική Πρόταση του ΝΑΡ, πέρα από τα σωστά σημεία της, πρέπει να επισημανθούν επιπλέον τα εξής (συμπληρώσεις ή κενά):
- Η οικονομική κρίση είναι τεράστια, πολύ βαθύτερη από ό,τι χωράει σε οποιαδήποτε «εισαγωγική» αναφορά. Μετά τη δεκαετία του 1990, τέτοιες κρίσεις είναι όλο πιο συχνές και ισχυρές. Δεν έχουμε μόνο μια ακόμα έκρηξη των καπιταλιστικών αντιφάσεων, έστω ανώτερη ποιοτικά — για την οποία, άλλωστε, μαρτυρούν οι ανισότητες, η αντιδημοκρατική αναδίπλωση, ο πόλεμος, η περιβαλλοντική καταστροφή. Αλλά την παρακμή και σήψη του συστήματος, που απειλεί την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας. Αυτό επιβάλλει τον καθολικό, στρατηγικό προσανατολισμό της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, οικοδόμησης της μόνης εναλλακτικής, μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας σε διεθνή κλίμακα.
- Κοσμοϊστορικές αλλαγές και ανατροπές εξελίσσονται. Οι παραδοσιακοί ιμπεριαλιστές υποβαθμίζονται, το οικονομικό κέντρο μετατοπίζεται, μεγαλώνει η βαρύτητα «αναδυόμενων» παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία, Ν. Κορέα, Νιγηρία, Τουρκία κ.ά.). Για πρώτη φορά από την εποχή της επικράτησης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της δημιουργίας του ιμπεριαλιστικού συστήματος, αυτό κλονίζεται όχι μόνο στην κορυφή αλλά σε όλη την ιεραρχία του. Αυτός ο «πολυπολικός» κόσμος παροξύνει τον οικονομικό κατακερματισμό και εθνικισμό (κυρώσεις, δασμοί κ.λπ.), την κρίση στρατηγικής και την πολιτική κρίση των αστικών/ιμπεριαλιστικών επιτελείων, την εξάπλωση και γενίκευση του πολέμου.
- Το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε σύνθετη φάση, κρίσης και μετάβασης. Το παλιότερο οργανωμένο πλαίσιο έχει καταρρεύσει ή αδυνατίσει πολύ, χωρίς να έχει συγκροτηθεί ένα καινούριο, όπου οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές (προλεταριοποίηση κ.λπ.) να εκφράζονται και να ολοκληρώνονται πολιτικά. Αυτό δεν μειώνει την τεράστια σημασία των μεγάλων αγώνων, κινημάτων, εκρήξεων, εξεγέρσεων και πολιτικών ανατροπών ανά τον κόσμο. Υπογραμμίζει όμως την ανάγκη μιας νέας αγωνιστικής πρωτοπορίας και επαναστατικής ηγεσίας.
- Το τοπίο στις ρεφορμιστικές δυνάμεις, συνολικά στην αριστερά επιβάλλει συμπεράσματα και τομές στην τακτική. Τα δύο μεγάλα ρεφορμιστικά ρεύματα, σοσιαλδημοκρατία και σταλινισμός, που οδήγησαν σε ιστορικές ήττες, σήμερα δεν υπάρχουν. Ενώ μετριούνται διεθνώς στα δάχτυλα οι σχηματισμοί που θα χαρακτηρίζονταν «ρεφορμιστικοί» με αυστηρά κριτήρια (ιδεολογία, πρόγραμμα, σχέσεις με τις μάζες κ.λπ.). Με ιδιομορφίες, σε τέτοια τροχιά αποδυνάμωσης βρίσκεται και το ΚΚΕ. Οι «προοδευτικοί» που εμφανίστηκαν στα απόνερα του κλασικού ρεφορμισμού (Κόρμπιν, Ποδέμος… ΣΥΡΙΖΑ ή και ΜεΡΑ25) ενσωματώθηκαν, συχνά ελεεινά, στο αστικό σκηνικό. Το «μικρότερο κακό» οδηγεί πάντα στο μεγαλύτερο… Πόσο αυτά θα συμπαρασύρουν την άκρα και επαναστατική αριστερά, που ιδιαίτερα στην Ευρώπη βρίσκεται σήμερα εξαιρετικά αποδυναμωμένη; Δημοσιογραφικές, όψιμες καταγραφές του κενού σε Γαλλία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία κ.ά. είναι ανεπαρκείς. Πρέπει να κατονομαστούν οι αιτίες των εγκληματικών λαθών και επιλογών, αρχικά οι θολές «αντικαπιταλιστικές ανασυνθέσεις» και αργότερα τα πλαδαρά «πλατιά» κόμματα ή «αντιδεξιά» μέτωπα.
- Ο ελληνικός καπιταλισμός βρίσκεται σε πορεία κάθετης υποβάθμισης, κρίσης αναπαραγωγής, παρακμής — ποιοτικά χειρότερη από π.χ. «χρόνια αντεργατικών αναδιαρθρώσεων». Μόνο έτσι θα εκτιμηθεί σωστά το μέγεθος της φτωχοποίησης και κοινωνικής καταστροφής που σαρώνει την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα – και, αντίστοιχα, η λεγόμενη «εμμονή» των αστικών δυνάμεων και ελίτ στην στρατηγική του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, ενός κτηνώδους Κράτους Έκτακτης Ανάγκης. Η αστική τάξη και τα επιτελεία της δεν έχουν καμία εναλλακτική, μετατρεπόμενα έτσι ολοένα και περισσότερο σε μια αρπακτική, τυχοδιωκτική ελίτ. Αυτό προοιωνίζεται κοινωνικές εκρήξεις, όπως αποτυπώνεται στην απομόνωση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, αλλά και μεγάλους κινδύνους, όπως δείχνει ο ρόλος «σημαιοφόρου» των ΗΠΑ (γενικότερα των «δυτικών») στον οποίο γαντζώνεται ο ελληνικός καπιταλισμός. Τέλος, αυτός ο τυχοδιωκτισμός ανεβάζει σε κρίσιμα επίπεδα την ένταση στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό — όπου απαιτείται ύψιστη εγρήγορση και προετοιμασία για μια απάντηση από θέσεις διεθνιστικές και ταξικής ανεξαρτησίας.
- Κάθε απόπειρα εκλογικίστικων συγκολλήσεων, συνδικαλιστικά ή πολιτικά, βρίσκεται πίσω από τα θετικά σημάδια της αρχής μιας νέας ριζοσπαστικοποίησης και ανόδου των αγώνων. Είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Σε αναπαραγωγή των λογικών που οδήγησαν σε υποταγή στον ΣΥΡΙΖΑ. Ή, λίγο παρακάτω, σε αλλαγή του «αντικαπιταλισμού» για μια αριστερά, έναν «χώρο», ένα «μέτωπο» κ.λπ. γενικόλογα «λαϊκό», «ριζοσπαστικό», «ανταγωνιστικό» (ευδοκιμεί πληθώρα προσδιορισμών και «προσήμων»). Σε νέα αδιέξοδα και αποδυνάμωση της επαναστατικής πολιτικής.
- Ένα συνολικό σχέδιο επέμβασης απαιτεί: α) Ακλόνητη ταξική αναφορά, οργάνωση της τάξης, ακόμα και στα στοιχειώδη. β) Επίμονη πάλη για τη δημιουργία σύγχρονων εμπειριών σε όλα τα επίπεδα, από τους αγώνες και την ανάπτυξη δομών αυτοοργάνωσης μέχρι τη συμβολή στον εμπλουτισμό της μαρξιστικής θεωρίας. γ) Οικοδόμηση στέρεων κομμουνιστικών οργανώσεων. δ) Μέτωπο ενάντια στην αστική ιδεολογική-ηθική επίθεση διαίρεσης και αποσύνθεσης των «από κάτω» (αντικομμουνισμός, ναρκωκουλτούρα, «ταυτοτικές» πολιτικές κ.ά.). ε) Πραγματικά ενωτική πολιτική, σεβασμό της εργατικής δημοκρατίας, κοινή δράση με ειλικρινή δέσμευση δυνάμεων.
