Δημήτρης Γρηγορόπουλος
Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι στο πολεμικό περιβάλλον της περιόδου η απόλυτη πρόσδεση των ελληνικών κυβερνήσεων, της αστικής τάξης και των κομμάτων της στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, της ΕΕ και γενικά του δυτικού ιμπεριαλιστικού κέντρου.
Το πολύ επικίνδυνο επεισόδιο με την κατάληψη από Ιρανούς Φρουρούς της Επανάστασης δύο ελληνόκτητων πλοίων στον Περσικό κόλπο και η σύλληψη των πληρωμάτων τους, στα οποία περιλαμβάνονται και Έλληνες πολίτες, αποκαλύπτει που οδηγεί η άκριτη και απεριόριστη υποταγή της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης Μητσοτάκη στον ιμπεριαλισμό. Κι αυτό γιατί, καθώς «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον», μετά το γεγονός αυτό ήρθε στο φως και άλλο προγενέστερο αντίστοιχο επεισόδιο, στο οποίο είχε πρωταγωνιστήσει η ελληνική κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, ελληνικές δυνάμεις είχαν καταλάβει ρωσικό πλοίο υπό ιρανική σημαία που έπλεε στο Αιγαίο πέλαγος, έπειτα από απαίτηση των Αμερικανών. Οι ΗΠΑ μάλιστα άντλησαν το πετρέλαιο αυτού του σκάφους. Τα παπαγαλάκια προπαγάνδας της ελληνικής κυβέρνησης έσπευσαν να ψελλίσουν δικαιολογίες κατόπιν εορτής, υποστηρίζοντας ότι η επέμβαση των ελληνικών δυνάμεων έγινε στα πλαίσια των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί από διεθνή όργανα υπό το φως του διεθνούς δικαίου… Εδώ όμως ισχύει η παροιμία «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»… Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για ένα ακόμη επεισόδιο του ιμπεριαλιστικού πολέμου Δύσης-Ανατολής, στον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη κλιμακώνει επικίνδυνα τη συμμετοχή της χώρας.
Αυτή η ακραία φιλοαμερικανική στάση της κυβέρνησης στην ουσία επιδοκιμάζεται και απ’ τα άλλα συστημικά κόμματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ συμφωνούν στην ουσία της κυβερνητικής πολιτικής. Η κριτική τους περιορίζεται ουσιαστικά στη διεκδίκηση μεγαλύτερων ανταλλαγμάτων από τις ΗΠΑ, με μεγαλύτερη έμφαση από τον ΣΥΡΙΖΑ, απαίτηση, που κι αν ακόμη επιτευχθεί, δεν εξασφαλίζει τα πραγματικά συμφέροντα και την ασφάλεια της χώρας, που μόνο μια αντιιμπεριαλιστική πολιτική μαχόμενου λαού δύναται να περιφρουρήσει.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποδεικνύεται «βασιλικότερη του βασιλέως» στην υποτελή πολιτική απέναντι στις ΗΠΑ και άκρως επιθετική απέναντι στη Ρωσία, στάση που βλάπτει τα ελληνικά συμφέροντα, όπως επισημαίνουν και αστοί δημοσιολόγοι. Συγκεκριμένα: Έστειλε νέο φορτίο σύγχρονων και αναγκαίων για τις ένοπλες δυνάμεις όπλων στην Ουκρανία, ενώ στις πλάτες του λαού φορτώνονται κολοσσιαίες δαπάνες για αγορά όπλων από Αμερικανούς και Γάλλους. Δεν διατυπώνει την παραμικρή επιφύλαξη στην κλιμάκωση των κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας, όπως η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Σλοβακία, αλλά και η Βουλγαρία που απέτρεψαν το εμπάργκο του ρωσικού πετρελαίου από αγωγούς. Η κυβέρνηση έχει απελάσει 12 Ρώσους διπλωμάτες, ενώ η υπουργός Πολιτισμού έφτασε να απαγορεύσει την παρουσίαση καλλιτεχνικών έργων Ρώσων δημιουργών!
Η πολιτική του «αγκιστρωμένου ψαριού» δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιο πολιτικό DNA της αστικής τάξης, αλλά κυρίως στο στόχο της να διασφαλίσει την ταξική της κυριαρχία
Αυτή η πολιτική του «αγκιστρωμένου ψαριού» δεν είναι νέα για την ελληνική αστική τάξη και τα κόμματά της. Έλκει την καταγωγή της ήδη από τον αγώνα του 1821. Στοιχεία χαρακτηριστικά της υποταγής στις μεγάλες δυνάμεις στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα ήταν η σύναψη δανείων με ληστρικούς όρους υπέρ της Αγγλίας και η ονομασία και υποτέλεια στις μεγάλες δυνάμεις των τριών βασικών κομμάτων, Αγγλικού, Γαλλικού, Ρωσικού. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η φανατική υποστήριξη από τη βασιλική και βενιζελική παράταξη των κεντρικών δυνάμεων και της Αντάντ, αντίστοιχα, οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και στο διχασμό της χώρας σε δυο κράτη. Επιπλέον, ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις συμμετείχαν μαζί με άλλες 16 χώρες στην εισβολή στη Ρωσία, για να καταπνίξουν τη Ρωσική Επανάσταση. Η ανάθεση της διοίκησης της Σμύρνης από τη συνθήκη των Σεβρών στην Ελλάδα οδήγησε στη Μικρασιατική καταστροφή εξαιτίας του επεκτατικού ελληνικού αστισμού, που ονειρευόταν διεύρυνση των ορίων της χώρας ως την «Κόκκινη Μηλιά».
Μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, παρότι το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ κυριαρχούσαν στη χώρα και είχαν επιδείξει συμβιβαστική διάθεση, υιοθετώντας την αστικοδημοκρατική «εξομάλυνση του πολιτικού βίου», οι αστοί πολιτικοί με την παρότρυνση και στρατιωτική επέμβαση των Άγγλων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών οδήγησαν τη χώρα σε καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο και στην επιβολή ενός αυταρχικού αντικομμουνιστικού καθεστώτος. Μεταπολεμικά η χώρα εντάχθηκε στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ακολουθώντας με συνέπεια την προσφιλή επιλογή της συμμόρφωσης στις επιταγές των ιμπεριαλιστών, ιδίως των Αμερικανών, παρά τη στήριξη της χούντας από τις ΗΠΑ και την ανεμπόδιστη εισβολή και κατοχή του ενός τρίτου της Κύπρου από τους Τούρκους.
Αυτή η στάση της ελληνικής αστικής πολιτικής δεν μπορεί να αποδοθεί σε κάποιο πολιτικό DNA, σε μια παραδοσιακή κουλτούρα ταύτισης του ελληνικού συμφέροντος με τα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού. Γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρξαν και αστικές αντιδράσεις στον ιμπεριαλισμό, οι οποίες τελικά απεμπολήθηκαν από τους αστούς πολιτικούς. Όπως η προσωρινή αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ επί Κ. Καραμανλή, η συνθηματολογία του Α. Παπανδρέου για απομάκρυνση των «βάσεων του θανάτου», το δημοψήφισμα κατά της μνημονιακής πολιτικής της ΕΕ από τον Τσίπρα, που μετέτρεψε το Όχι σε Ναι…
Επίσης, δεν ευσταθεί ως επιχείρημα εκλογίκευσης της υποταγής του ελληνικού αστικού κόσμου στον ιμπεριαλισμό η αδυναμία της «μικράς και πτωχής Ελλάδος» να εξασφαλίσει τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της χωρίς την ομπρέλα κάποιου ισχυρού προστάτη.
Σε αρκετές περιστάσεις ο ελληνικός λαός έχει δείξει την ικανότητά του να επιτυγχάνει υψηλούς στόχους χωρίς την κηδεμονία προστατών, όπως σε μεγάλο βαθμό στον αγώνα του 1821, στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, στην Εθνική Αντίσταση που προωθούσε μάλιστα και την προοδευτική αναμόρφωση της χώρας.
Η πραγματική αιτία πρόσδεσης της αστικής τάξης και των κομμάτων της, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, στους ιμπεριαλιστές απορρέει από τα ταξικά συμφέροντά της. Από την ανάγκη ιμπεριαλιστικής συνδρομής, για να διασφαλίσει την ταξική κυριαρχία της στις διάφορες συνθήκες, ιδίως όταν οξύνονται οι κοινωνικές αντιθέσεις και η ταξική πάλη. Οι μεγαλειώδεις αγώνες κατά καιρούς του ελληνικού λαού για δικαιοσύνη, ελευθερία και πρόοδο, όπως η Εθνική Αντίσταση, το Κίνημα των 70 ημερών του 1965, η αντίσταση κατά της Χούντας με κορύφωση το Πολυτεχνείο, οι αγώνες των αγανακτισμένων στις πλατείες, είναι από τα δείγματα που ερμηνεύουν το φόβο της άρχουσας τάξης απέναντι στο λαϊκό κίνημα και την προσφυγή της, με καταστρεπτικές συνέπειες για τον λαό, στις αγκάλες των ιμπεριαλιστών κηδεμόνων της.
