Χάρης Μαντάς
▸Με τις φετινές φοιτητικές εκλογές την Τετάρτη 18 Μάη, που αποτελούν μια κορυφαία συλλογική διαδικασία για το φοιτητικό κίνημα ύστερα μάλιστα από δύο χρόνια κατά τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν λόγων της πανδημίας, η νεολαία καλείται να δώσει μια πολιτική μάχη μέσα στις σχολές, να στείλει ηχηρό μήνυμα ανατροπής και αντίστασης, ενάντια στην πολιτική που στερεί την προοπτική και αμαυρώνει το μέλλον της,
Μια πολιτική που υπόσχεται στην νεολαία ένα μέλλον γεμάτο πολέμους για τα συμφέροντα μιας χούφτας ολιγαρχών, σαν αυτόν που εκτυλίσσεται στην Ουκρανία ως αποτέλεσμα του άδικου ανταγωνισμού ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ρωσίας. Μπροστά σε αυτήν εξέλιξη η κυβέρνηση της ΝΔ δεν δίστασε να εμπλέξει ενεργά την χώρα στην εν εξελίξει διαμάχη στέλνοντας πολεμικό εξοπλισμό στην Ουκρανία. Μια πολιτική που υπόσχεται «μισή ζωή» για έναν νέο άνθρωπο αφού οι χαμηλοί μισθοί, η ανεργία σε συνδυασμό με το ευρύτερο κύμα ακρίβειας σε όλα τα αγαθά (ρεύμα, πετρέλαιο, ενοίκια κλπ.) φτωχοποιούν ακόμη περισσότερο την μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.
Μια πολιτική που δεν διστάζει να θυσιάζει ακόμη και την υγεία των ανθρώπων μπροστά στην εξασφάλιση του κέρδους. Η κυβέρνηση της ΝΔ εν μέσω πανδημίας δεν έλαβε κανένα ουσιαστικό μέτρο ενίσχυσης του ΕΣΥ, δεν πήρε κανένα μέτρο προστασίας σε χώρους εργασίας, ΜΜΜ, σχολεία και σχολές. Και όλα αυτά ενώ καθημερινά έχαναν την ζωή τους εκατοντάδες άνθρωποι.
Ήρθε η ώρα «στον πόλεμο που μας κήρυξαν, να διαλέξουμε πλευρά»
Αντίστοιχα στον χώρο της παιδείας η πολιτική της κυβέρνησης τα τελευταία χρόνια συγκλίνει σε ένα και μοναδικό σημείο! Απαξίωση και υποχρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης και επιπλέον φραγμοί στην πρόσβαση σ’ αυτήν. Εκεί κλείνει το μάτι το πλούσιο νομοθετικό έργο της κυβέρνησης για σχολεία και πανεπιστήμια αυτά τα χρόνια (διαγραφές φοιτητών, Τράπεζα Θεμάτων, Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής).
Τέλος ο τρόπος επιβολής αυτής της σύγχρονης δυστοπίας δε θα μπορούσε να είναι άλλος από την ωμή καταστολή. Ο ψηφισμένος νόμος για τις απαγορεύσεις των διαδηλώσεων, οι μαζικές συλλήψεις φοιτητών και εργαζομένων όλο το προηγούμενο διάστημα, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και η είσοδος της πολυσυζητημένης πανεπιστημιακής αστυνομίας μέσα στις σχολές είναι μόνο μερικές όψεις μιας πραγματικότητας που δεν αφήνει περιθώριο στην αντίσταση και τον συλλογικό αγώνα.
Οι φετινές φοιτητικές εκλογές είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποτυπωθεί ένα μαχητικό ρεύμα αντίστασης και ανυπακοής που θα πει το «δεν πάει άλλο» απέναντι σε μια πραγματικότητα που συνθλίβει το παρόν και το μέλλον μας. Όπως εύστοχα αναφέρουν σχήματα της ΕΑΑΚ ήρθε η ώρα «στον πόλεμο που μας κήρυξαν να διαλέξουμε πλευρά» και να περάσουμε στην αντεπίθεση!
Στις φετινές φοιτητικές εκλογές πρέπει να αποτυπωθεί ένα μαχητικό ρεύμα αντίστασης και ανυπακοής
Όχι την πλευρά της απάθειας, της αποχής, της μοιρολατρίας, γιατί μόνο μέσα από συλλογικούς αγώνες, τα σωματεία και τους συλλόγους μας μπορούμε να πετύχουμε νίκες. Από τους νικηφόρους εργατικούς αγώνες στα κάτεργα της efood και της COSCO μέχρι την μαχητική στάση του φοιτητικού κινήματος όλο το προηγούμενο διάστημα που «πάγωσε» την εφαρμογή των ψηφισμένων νομοσχεδίων, ένα πράγμα έγινε σαφές. Πως οι αγώνες και μπορούν να υπάρχουν και μπορούν να νικάνε!
Ούτε προφανώς την πλευρά των καθεστωτικών παρατάξεων που παίζουν ενεργητικό ρόλο στην προώθηση όλων των παραπάνω αντιλαϊκών πολιτικών και έχουν ευθύνη για την κατάσταση αδράνειας που επικρατεί σε αρκετούς φοιτητικούς συλλόγους. Στις 18 Μάη θα διαλέξουμε την πλευρά του ανυποχώρητου συλλογικού αγώνα κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης και της ΕΕ και την ευρύτερη συναίνεση ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ σε αυτήν, για δουλειά και σπουδές με αξιοπρέπεια, για ειρήνη και δημοκρατικές ελευθερίες.
Γιατί όλα αυτά μπορούμε να τα πετύχουμε μόνο μέσα από τους συλλογικούς μας αγώνες και ξέρουμε πως αν δεν παλέψουμε τίποτα δεν θα μας χαριστεί. Γιατί τα όνειρά και την προοπτική που μας κλέβουνε θα τα πάρουμε πίσω.
