Παγωμάρα επικρατεί στην κοινωνική βάση του ΑΚΕΛ μετά την απόφαση της ΚΕ του κόμματος να προτείνει στις οργανώσεις τον Ανδρέα Μαυρογιάννη ως υποψήφιο για την προεδρία, μέχρι πρόσφατα διαπραγματευτή του νυν δεξιού προέδρου, Νίκου Αναστασιάδη, για το Κυπριακό. Ο Μαυρογιάννης ταυτίστηκε με τους χειρισμούς του Αναστασιάδη στις διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας το 2017, όπου ναυάγησε το ενδεχόμενο να λήξει το καθεστώς των «εγγυητριών δυνάμεων» για Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα και να συζητηθεί χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των τουρκικών δυνάμεων κατοχής.
Το ΑΚΕΛ είχε καταγγείλει τότε με έντονο τρόπο τη στάση του Κύπριου προέδρου, όμως τώρα παρουσιάζει τον Μαυρογιάννη ως υπερκομματική υποψηφιότητα που μπορεί να διεμβολίσει τη Δεξιά. Κι αυτό, την ίδια ώρα που κάνει μια επιλογή ταυτισμένη με τη γραμμή της, η οποία οδηγεί στη διαιώνιση του προβλήματος και τη «μη λύση» των δύο κρατών, ενώ έχει αφήσει σε δεύτερη μοίρα την κριτική στην αντιλαϊκή πολιτική Αναστασιάδη. Στο όνομα της προτεραιότητας του Κυπριακού, το ΑΚΕΛ κρατάει αποστάσεις και δεν επικοινωνεί με την κοινωνική δυσαρέσκεια, όπως αποτυπώθηκε στις κινητοποιήσεις του «Ως Δαμέ». Το καμπανάκι από το κακό αποτέλεσμα των περσινών βουλευτικών εκλογών δεν ακούστηκε στην ηγεσία του…
Αίσθηση προκάλεσε και το κλίμα εσωκομματικής ίντριγκας, καθώς φαίνεται πως η αρχική πρόταση του γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανου Στεφάνου, για τον δικηγόρο Αχιλλέα Δημητριάδη απορρίφτηκε από το ΠΓ. Έτσι, οι τρεις βασικοί υποψήφιοι για την προεδρία υπήρξαν βασικοί συνεργάτες του Αναστασιάδη, κάτι που σημαίνει πως η πολιτική του στο Κυπριακό και την κοινωνία αμφισβητείται μόνο στα σημεία. Το δε ΑΚΕΛ, που εμφανιζόταν σαν το ισχυρότερο κομμουνιστικό κόμμα στην Ευρώπη, δύσκολα θα δει τον υποψήφιό του στον δεύτερο γύρο. Παρά τα ποσοστά του, την «κυβερνησιμότητα» και την ισχυρή παρουσία στους θεσμούς, μια αριστερή πολιτική με αναφορά στους εργαζόμενους και την κοινωνική απελευθέρωση παραμένει ζητούμενο.
