Πρόσφατα κυκλοφόρησε στη φιλόδοξη ψηφιακή πλατφόρμα της Disney+ (ανταγωνιστικής του Netflix, διαθέσιμης και στην Ελλάδα από τις 14 Ιουνίου), το πολυσυζητημένο ντοκιμαντέρ του Πίτερ Τζάκσον για τους Beatles με τίτλο Get Back, σε παραγωγή και σκηνοθεσία του Πίτερ Τζάκσον (LOTR), το οποίο άνοιξε νέα συζήτηση για τα πολιτικά τους μηνύματα. Η σειρά αφιέρωμα καλύπτει την ηχογράφηση του περίφημου τελευταίου άλμπουμ του συγκροτήματος Let it Be (αρχικός τίτλος του οποίου ήταν το Get Back).
Τα τραγούδια που έχουν σημαδέψει τις ζωές μας παίρνουν το νόημα που τους δίνουμε εμείς, συνήθως ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δημιουργών τους. Ο Τζούλιαν Λένον, ξεχασμένος πια γιος του διάσημου τραγουδιστή, πρόσφατα τραγούδησε το θρυλικό τραγούδι του πατέρα του, «Imagine», για την Ουκρανία, κάτι που είχε υποσχεθεί ότι δεν θα το έκανε ποτέ, εκτός αν «ερχόταν το τέλος του κόσμου». Ο Τζούλιαν στην εισαγωγή του βέβαια αναφέρθηκε στην ανάγκη υποστήριξης όλων των προσφύγων, ωστόσο οι διοργανωτές της καμπάνιας «I Stand for Ukraine» θέλησαν να επανανοηματοδοτήσουν το τραγούδι στα μέτρα τους.
Το αυθεντικό τραγούδι «Imagine», άλλωστε, μας καλεί να φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς κράτη, χωρίς θρησκείες, χωρίς την ιδιοκτησία να χωρίζει τους ανθρώπους, κάτι που δεν έχει σχέση με τον αμφίσημο και προβληματικό χαρακτήρα της συγκεκριμένης καμπάνιας. Παρομοίως, στις 4 του φετινού Μάρτη περισσότεροι από 150 ευρωπαϊκοί δημόσιοι ραδιοσταθμοί μετέδωσαν ταυτόχρονα το επίσης εμβληματικό τραγούδι του Λένον «Give peace of chance» και το ίδιο έκαναν στις 8 Μάρτη 220 ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Το τραγούδι παίχτηκε και σε διαδηλώσεις υποστήριξης στον ουκρανικό λαό, ωστόσο ήταν κάπως αμήχανο να ακούγεται αυτός ο αντιπολεμικός ύμνος δίπλα σε πλακάτ που καλούσαν το ΝΑΤΟ να επέμβει και να επιβάλει «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» πάνω από την Ουκρανία, κάτι που ισοδυναμεί με άμεση στρατιωτική εμπλοκή. Ο πυρηνικός και ο στρατιωτικός αφοπλισμός, η ανάγκη για άμεσο τερματισμό όλων των εχθροπραξιών αποτελούν κατακτήσεις που βρίσκονται στον πυρήνα του αντιπολεμικού κινήματος και φυσικά δεν έχουν καμία σχέση με φιλοπολεμικές ιαχές.
Οι συγκεντρώσεις που σιγοντάρουν τη ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή δεν είναι άξιες να χρησιμοποιούν τα αντιπολεμικά τραγούδια των Beatles και του Λένον
Όταν ο Τζον και η Γιόκο Όνο ξεκινούσαν την ειρηνική «επανάσταση από το κρεβάτι τους» το 1969, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ζητούσαν ειρήνη των λαών, όχι την παρέμβαση της ΕΣΣΔ! Το Get Back, το νέο ντοκιμαντέρ του Πίτερ Τζάκσον (βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών), αν και εξαιρετικά ενδιαφέρον, έχει βασικές αδυναμίες. Αναφέρεται στην όψιμη περίοδο των Beatles, η οποία είναι η πιο φορτισμένη πολιτικά, ωστόσο δεν είναι η πιο δημιουργική ή ευχάριστη περίοδος τους. Δεύτερον, θα μπορούσε να είναι πιο σύντομο (αποτελείται από τρία επεισόδια διάρκειας το καθένα 2-3 ωρών). Επιπλέον, ανήκει στη λεγόμενη «αναθεωρητική» πλευρά της ιστορίας του μεγαλύτερου ροκ συγκροτήματος όλων των εποχών και κάποια σημεία ενδεχομένως να ξενίσουν τους οπαδούς του. Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό, στο οποίο αναφέρεται το ντοκιμαντέρ, είναι η γνωστή διαμάχη που άνοιξε ο Λένον με το πιο «ριζοσπαστικό» μαοϊκό τμήμα του κινήματος, που φλέρταρε με την ένοπλη πάλη και τις πιο δυναμικές μορφές διαμαρτυρίας. Στο τραγούδι «Revolution 1» οι στίχοι (με το in/out) εναλλάσσονται «Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά όταν μιλάς για καταστροφή, να –μην– με υπολογίζεις», (you can count me out-in) εκφράζοντας τα ανάμεικτά συναισθήματα του Λένον απέναντι σε αυτές τις μορφές διαμαρτυρίας και τη μαζική βία.
