Όαση μέσα σε μια έρημο κακογουστιάς ήταν για πολλούς το χθεσινοβραδινό «Μουσικό κουτί» στην ΕΤ1, με καλεσμένους τη Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Ιδίως όταν έχουν προηγηθεί οι φρικαλέες δήθεν γιορταστικές εκπομπές της Πρωτοχρονιάς στα ιδιωτικά κανάλια και οι αφάνταστα βαρετές στα κρατικά.
Αυτό που είδαμε στην εκπομπή του Νίκου Πορτοκάλογλου και της Ρένας Μόρφη δεν ήταν απλώς η «εκδίκηση της ποιότητας». Ήταν, μεταξύ των άλλων, η κραυγαλέα αντίθεση ανάμεσα σε δύο συνειδητοποιημένους καλλιτέχνες από τη μια και τη χαζοχαρούμενη ψυχαγωγία από την άλλη. Ήταν, από μια άποψη, και η εκδίκηση της Αριστεράς απέναντι στους κατά καιρούς αφορισμούς του Νίκου Πορτοκάλογλου τους οποίους δεν έχει νόημα να παραθέσουμε εδώ. Δηλαδή δύο αριστεροί, με την ευρεία έννοια, καλλιτέχνες έδωσαν την ευκαιρία στον σκεπτικιστή ως προς την Αριστερά (ας το πούμε ήπια) παρουσιαστή, να κάνει την καλύτερη εκπομπή στα χρονικά του «Μουσικού Κουτιού». Κι όταν λέμε «αριστεροί», δεν εννοούμε ταυτισμένους με ένα κόμμα ή ρεύμα της Αριστεράς, αλλά ανθρώπους με ιστορική συνείδηση, σε αντίθεση με φίρμες όπως π.χ. ο Ρουβάς και άλλοι παρόμοιοι που μοιάζουν να ζουν σε ένα ατέλειωτο παρόν.
Η φωνή δεν έχει σχέση μόνο με το ταλέντο, την πείρα, την άσκηση. Και η φωνή και ο λόγος της Μαρίας, όπως και η φωνή και ο λόγος του Αλκίνοου εξέφραζαν και το ήθος αυτών που τραγουδούσαν ή μιλούσαν. Και οι δύο καλεσμένοι δεν εμφανίστηκαν ως νοσταλγοί του παρελθόντος, αλλά εξέφρασαν τη λαχτάρα τους για το αύριο, για τα πράγματα που θα ήθελαν να κάνουν, τα οποία ούτε οι ίδιοι δεν καθόρισαν με ακρίβεια. Όμως με ακρίβεια τόνισαν την ανάγκη τους να γίνουν αυτά τα «καινούργια πράγματα», μια ανάγκη που δεν είναι μόνο δική τους.
Την εκπομπή μπορεί να την παρακολουθήσει κανείς ολόκληρη στην ERTFLIX
M. T.
