«Έξι μήνες μετά τις πρώτες χορηγήσεις εμβολίων για την Covid-19, οι χώρες με υψηλό εισόδημα έχουν χορηγήσει σχεδόν το 44% των δόσεων παγκοσμίως. Οι χώρες με χαμηλό εισόδημα έχουν χορηγήσει μόλις το 0,4% των παγκοσμίων δόσεων. […] Η άνιση κατανομή εμβολίων επιτρέπει στον ιό να συνεχίσει να εξαπλώνεται, αυξάνοντας τις πιθανότητες εμφάνισης μιας παραλλαγής, που καθιστά τα εμβόλια λιγότερο αποτελεσματικά».
Δεν πρόκειται για κάποιον … προφήτη, αλλά για τον Γενικό Γραμματέα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, Τέντρος Αντάνομ Γκεμπρεγέσους, ο οποίος στις 7 Ιουνίου 2021 προειδοποιούσε για μία ακόμη φορά για το αυτονόητο: Ότι ο επιχειρηματικός ανταγωνισμός και ο «ιμπεριαλισμός των εμβολίων», που αφήνει ολόκληρες ηπείρους –όπως την Αφρική– χωρίς εμβόλια, δυναμιτίζει οποιαδήποτε προσπάθεια για το ξεπέρασμα της πανδημίας.
Σχεδόν έξι μήνες αργότερα, και ενώ η εμφάνιση της μετάλλαξης «Όμικρον» απειλεί να γυρίσει το ημερολόγιο πολλούς μήνες πίσω, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες εξακολουθούν να κινούνται ανάμεσα στις Συμπληγάδες των «αντιεμβολιαστικών τάσεων» από τη μία, της επιβολής και του αυταρχισμού από την άλλη. Ολοένα και περισσότερες χώρες της ΕΕ εφαρμόζουν ή εξετάζουν την υποχρεωτικότητα, κατεύθυνση προς την οποία κινείται και η Κομισιόν. Αντίφαση και υποκρισία: Η ΕΕ που εμφανίζεται πρόθυμη να καταπατήσει στοιχειώδεις ελευθερίες για να επιβάλει τον εμβολιασμό, αρνείται μετά βδελυγμίας να «σπάσει» τις πατέντες για να «τρέξει» το εμβολιαστικό πρόγραμμα σε όλη την υφήλιο. Από την άλλη, βεβαίως, ο «αντι-εμβολιασμός» συνιστά ένα ιδιότυπο «δυτικό προνόμιο», όπως θα μπορούσαν να βεβαιώσουν οι δεκάδες χιλιάδες Ινδοί που έβλεπαν τους οικείους τους να πεθαίνουν αβοήθητοι από τη μετάλλαξη Δέλτα την Άνοιξη, ενώ η χώρα τους παρήγαγε τεράστιες ποσότητες εμβολίων που εξάγονταν στη Δύση.
