Άννα Γαϊτανίδου
Αφιέρωμα: ∆έκα χρόνια χωρίς τον Κώστα Τζιαντζή
Πάνε δέκα χρόνια που πέθανε ο Κώστας και λείπει από κάθε μάχη, από κάθε νίκη και ήττα. Δέκα χρόνια που λείπει η ματιά του, που μας λείπει να ακούμε από τον ίδιο το «με την στρατηγική στο τιμόνι» και το «είμεθα εντός του μέλλοντος μας», που λείπει η φιγούρα του στις πορείες και τα συνέδρια μας.
Ήταν πριν από 20 χρόνια, που σε ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα για το Πολυτεχνείο μία από τις μεγαλόσχημες συμμετέχουσες είχε πει το αμίμητο: «Εμείς κάναμε το Πολυτεχνείο γιατί θέλαμε ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, δεν μας ενδιέφερε η χούντα, εμείς με τις εκλογές μας ασχολιόμασταν». Για δύο μήνες όπου τον πετύχαινα τον ζάλιζα να γράψει. Δε γίνεται, του έλεγα, να μιλάνε διάφοροι και να μην μιλάς εσύ για το Πολυτεχνείο, δεν επιτρέπεται. Κι αυτός, με το υπέροχα ειρωνικό του χαμόγελο, απάντησε: «Γιατί, θεωρείς ότι τέλειωσα; Πιστεύεις πως δεν θα κάνω κάτι άλλο επαναστατικό και πρέπει να μιλήσω γι’ αυτό;»
Εγώ συνέχιζα να μην τον αφήνω σε ησυχία. Ο Κώστας όμως δεν έγραφε, ίσως γιατί του ήταν πολύ δύσκολο να αναμετρηθεί με αυτό, όχι με τα πολιτικά λάθη του ΚΚΕ και τις παλινωδίες του, αυτό νομίζω ήταν το εύκολο, αλλά με την νιότη του και την νιότη των υπολοίπων συντρόφων και συνοδοιπόρων του, την πίστη του σε διάφορα πράγματα, τις χαμένες του προσδοκίες και τα λάθη μιας ολόκληρης γενιάς.
Κι όταν, με αφορμή τα 35άχρονα του Πολυτεχνείου, ο ιστορικός Πέτρος Πετράτος επιμελούνταν το βιβλίο Κεφαλονίτες και Ιθακήσιοι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ετέθη το ερώτημα αν θα έγραφε για τον πατέρα μου Χάρη Γαϊτανίδη, καθώς ήταν σύντροφοι από τα χρόνια της χούντας στην ΑντιΕΦΕΕ και το ΚΚΕ. Κι αποφάσισε ο Κώστας να γράψει, λίγο εξαιτίας της αγάπης του για τον πατέρα μου, ίσως πιο πολύ γιατί θα έγραφε για κάποιον άλλο. Αυτό τον απελευθέρωσε, δεν χρειαζόταν να μιλήσει για όσα δεν ήθελε. Κι εννοείται πως το έκανε με τον δικό του γνωστό τρόπο: έστειλε ένα τεράστιο κι εκπληκτικό κείμενο οκτώ μήνες μετά την λήξη της προθεσμίας.
Εκεί περιγράφει την πρώτη φάση της χούντας, με την ηττημένη λογική του δεν γίνονται και πολλά τώρα και κυρίως την δεύτερη φάση, την αγωνιστική, που κεφάλι παίρνουν οι φωνές που δεν συμβιβάζονται, που βρίσκουν τρόπο να οργανωθούν και να νικήσουν και το πως μετά επικρατούν πάλι οι ρεφορμιστικές/διαχειριστικές φωνές και το 1974 και καθ’ όλη την δεκαετία του ‘80, καταλήγοντας στο βρόμικο ‘89.
Κι αυτό είναι από τα βασικά πράγματα που κάνουν τον Κώστα τόσο σπουδαίο, πέρα από το γεγονός ότι ήταν πολιτική διάνοια, με τρομερές γνώσεις κι αντιληπτικές ικανότητες, το ότι παρέμεινε αταλάντευτα μέχρι το τέλος προδότης της τάξης του και κομμουνιστής επαναστάτης. Πρωτοπόρος αυτός, μαζί με τους άλλους συντρόφους του έστησαν μια ΚΝΕ σε επαναστατική γραμμή, που σε συνθήκες χούντας κατάφερε να οργανωθεί και να συμμετάσχει καθοριστικά στο Πολυτεχνείο, ξεπερνώντας την κομματική γραμμή, έστησαν μια ΚΝΕ που, σε πείσμα της διεθνούς συγκυρίας και της εγχώριας πολιτικής κατάστασης δεν συμβιβάστηκε σε εκλογικίστικες/ουρά του ΠΑΣΟΚ/αριστερή τσόντα του συστήματος λογικές, έστησαν μια οργάνωση που έφυγε κι έφτιαξε το ΝΑΡ. Ο Κώστας, που ήταν επαγγελματικό και καταξιωμένο στέλεχος του κόμματος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, δεν δίστασε να τα αφήσει όλα πίσω και να παραμείνει στυλοβάτης του αγώνα να κρατηθεί ζωντανή η επανασταστική οδός.
Εκεί που οι άλλοι λέρωναν την ιδέα του κομμουνισμού και της επανάστασης ο Κώστας κράτησε ψηλά την σημαία κι έγινε οδηγός και φάρος μας, ανοίγοντας τον δρόμο στις επόμενες γενιές, με την τεράστια συμβολή του και στην επαναστατική θεωρία, εκτός από την πράξη, με την θεωρία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού.
Γιατί ο Κώστας ήταν, είναι και θα είναι εντός του πολιτικού μας μέλλοντος! Εμπεριέχεται σε ότι κάνουμε και κάνουμε τόσα που τον εμπεριέχουν!
