Γεράσιμος Λιβιτσάνος
▸ Οι υποψήφιοι «πουλάνε τρέλα» για το εάν και με ποιον θα συμπράξουν
Κορυφώνεται τις επόμενες εβδομάδες η πολιτική διαμάχη μηχανισμών και συμφερόντων στο εσωτερικό του ΚΙΝΑΛ, ώστε στις 5 και στις 12 Δεκεμβρίου να βγει άκρη για το ποιος θα ηγηθεί στο κόμμα-
συμπλήρωμα του πολιτικού συστήματος. Αυτήν τη στιγμή στην κούρσα της διαδοχής υπάρχουν δύο κατηγορίες υποψηφίων: Στην πρώτη εντάσσονται οι Γιώργος Παπανδρέου, Νίκος Ανδρουλάκης και Ανδρέας Λοβέρδoς. Αυτοί δηλαδή που διαθέτουν επιτελεία, εσωκομματικό μηχανισμό αλλά και οικονομικούς πόρους, προκειμένου να διεξάγουν εκστρατεία επιπέδου εθνικών εκλογών. Με πρόγραμμα τηλεοπτικών εμφανίσεων, οργανωμένες περιοδείες, συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις.
Επίσης, πρόκειται για υποψηφίους που στις άτυπες δημοσκοπήσεις φαίνεται πως διαθέτουν ποσοστά ικανά για να περάσουν στον «δεύτερο γύρο» των εσωκομματικών εκλογών. Στη δεύτερη κατηγορία βρίσκονται οι Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Καστανίδης και Παύλος Χρηστίδης. Οι οργανωτικές και οικονομικές τους δυνατότητες είναι περιορισμένες. Τα ποσοστά που φαίνεται να συγκεντρώνουν είναι μικρότερα του 10%, όχι όμως ασήμαντα και σε σημαντικό βαθμό θα καθορίσουν την πρωτιά στην επαναληπτική κάλπη της 12ης Δεκεμβρίου. Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι εξίσου καθοριστικό ρόλο για τη δεύτερη Κυριακή θα παίξει το πού θα πάνε οι ψήφοι του ενός από τους τρεις υποψήφιους της πρώτης κατηγορίας, μιας και μόνον δύο θα διεκδικήσουν την προεδρία. Αυτές οι συνθήκες είναι εμφανές ότι δημιουργούν ένα σκηνικό όπου οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, τα προσωπικά ανταλλάγματα ακόμη και η επιρροή επιχειρηματικών παραγόντων θα παίξουν ισάξιο, αν όχι μεγαλύτερο, ρόλο απ΄αυτόν των ψηφοφόρων.
Όλα αυτά, εφόσον τελικά οι εκλογές στο Κίνημα Αλλαγής…μπορέσουν να γίνουν. Γιατί η οργανωτική επιτροπή της διαδικασίας, η ΕΔΕΚΑΠ, δεν έχει εναλλακτική λύση σε περίπτωση που η πανδημία δεν επιτρέψει μία μαζική διαδικασία. Το ενδεχόμενο ηλεκτρονικής ψηφοφορίας είναι απαγορευτικό, γιατί δεν μπορεί να διοργανωθεί μέσα σε έναν μόλις μήνα και γιατί θεωρείται από πολλούς υποψηφίους ως διαβλητό σύστημα.
Στο πολιτικό πεδίο τώρα, οι επικρατέστεροι υποψήφιοι κρύβουν καλά τα χαρτιά των μετεκλογικών συνεργασιών. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν απαντά, όταν ερωτάται για το αν θα ήταν θετικός στην προοπτική διακυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρεί «μη πολιτικό» το να λάβει κανείς θέση για κάτι τέτοιο, επισημαίνοντας ότι σημασία έχουν τα προγράμματα και ο πολιτικός διάλογος. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, επίσης, «ξεφεύγει» από το ερώτημα του αν θα συγκυβερνούσε ή όχι με τη ΝΔ, λέγοντας ότι για οποιοδήποτε θέμα συγκυβέρνησης θα ψηφίσουν ηλεκτρονικά τα μέλη του ΚΙΝΑΛ σε εσωτερικό δημοψήφισμα ή με τη φράση «δεν θα χαρίσουμε στη Δεξιά την πατρίδα». Φράση που μπορεί να ερμηνευθεί ως συμμετοχή σε μια κυβέρνηση με την ΝΔ για να μην ακολουθήσει «τόσο δεξιά» πολιτική. Όσο για τον Νίκο Ανδρουλάκη, κρατάει τη γραμμή της «αυτόνομης πορείας», υποστηρίζοντας ότι δεν εξετάζει κανένα ενδεχόμενο σύμπραξης είτε με τη ΝΔ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η υποκριτική διάσταση των παραπάνω απαντήσεων τεκμηριώνεται τόσο από την πολιτική αριθμητική αλλά και από την έως τώρα πορεία του ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ). Ένα κόμμα που, μετά την κρίση, είναι μόνιμο συμπλήρωμα του αστικού πολιτικού σκηνικού. Όσο για τα σενάρια κάποιων υποψήφων, ότι θα πάνε το ΚΙΝΑΛ στο 25%-30% είναι προφανώς ψηφοθηρικά.
