Γιάννης Ελαφρός
▸ Νέες δυνατότητες διαμορφώνονται για αγώνες που θα εκτροχιάσουν το τρένο των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων
Κάτι αλλάζει στην κοινωνία. Σε ευρεία τμήματα, κυρίως των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, έχει συσσωρευτεί μπόλικη δυσαρέσκεια και οργή, εύφλεκτη κοινωνικά ύλη. Υπάρχουν και τμήματα, κυρίως στα μεσαία και ανώτερα στρώματα, που ακουμπούν στα ευνοϊκά για τους έχοντες μέτρα της κυβέρνησης. Η κοινωνική πόλωση όμως βαθαίνει ξανά. Είμαστε πολύ μακριά από την εποχή του… «Μητσοτάκη Μωυσή»!
Καθώς ο κόσμος της εργασίας βλέπει με δέος να έρχεται ένας παγωμένος νεοσυντηρητικός χειμώνας (με τις τιμές ενέργειας στα ύψη) και τα κυβερνητικά επιδοματικά μέτρα να συρρικνώνονται καθώς το ευρω-σφαγείο της «δημοσιονομικής πειθαρχίας» προετοιμάζεται ξανά, η αντιπαράθεση ανάβει ξανά. Το αστικό πολιτικό σύστημα απαντά με επιστροφή στο παρελθόν, με την ανάσυρση του χρεοκοπημένου μνημονιακού Γιώργου Παπανδρέου, τα σύμβολα του ΠΑΣΟΚ και μια διπολική αντιπαράθεση από τα παλιά με Μητσοτάκηδες, Παπανδρέου και Τσίπρα (σε ρόλο ώριμου φρούτου). Πόσο ξεπερασμένα και άχρηστα για τους εργαζόμενους και τους νέους είναι όλα αυτά.
Το πραγματικά καινούργιο είναι η τάση της διεκδίκησης και του συλλογικού αγώνα, που εισβάλλει στο κοινωνικό και πολιτικό προσκήνιο με κάθε ευκαιρία: Η συγκλονιστική απεργία και οι διαδηλώσεις των εκπαιδευτικών στις 11 Οκτώβρη, συνέχεια της μαζικής συμμετοχής στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση της υποταγής. Η έκρηξη των διανομέων και η νίκη στην efood. Ο διαρκής αγώνας στα νοσοκομεία. Οι κινητοποιήσεις και η οργάνωση των πυροπαθών της Εύβοιας. Οι μαζικές αντιφασιστικές διαδηλώσεις.
Όλα αυτά αναδεικνύουν τις καινούργιες δυνατότητες για να υπάρξει αποφασιστικό κίνημα εργατικών και λαϊκών διεκδικήσεων που θα εκτροχιάσει το τρένο των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων της κυβέρνησης της ΝΔ, θα ανατρέψει την πολιτική της και την επίθεση του κεφαλαίου, και την ίδια την κυβέρνηση από τα κάτω και τα αριστερά, ενάντια σε συναινετικές λογικές διαχείρισης, που πρεσβεύει ανοικτά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοιοι αποφασιστικοί αγώνες μπορούν όχι μόνο να ακυρώσουν σήμερα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνησης, όχι μόνο να αποσπάσουν κατακτήσεις, αλλά και να διαμορφώνουν ένα νικηφόρο πολιτικό κίνημα και μια ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά της εργατικής αντεπίθεσης, που θα βρεθούν απέναντι στην επιδρομή κεφαλαίου και ΕΕ και κάθε κυβέρνηση που την υλοποιεί.
Οι νέες αυτές αγωνιστικές τάσεις έχουν απέναντί τους όχι μόνο την κυβερνητική και κρατική αντίδραση και καταστολή, αλλά όλο το πλέγμα του αστικοποιημένου συνδικαλισμού, της κατεστημένης πολιτικής, με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτό που έγινε στην εκπαίδευση, με το αντιαπεργιακό πραξικόπημα στην ΟΛΜΕ και το αντίστοιχο καπέλο στη ΔΟΕ (βλέπε και σελίδα 15) είναι όχι μόνο εξοργιστικό, αλλά και αποκαλυπτικό. Εν μέσω αγωνιστικής έκρηξης, οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν μαζί με αυτούς της ΝΔ (που δήθεν αντιμάχονται σκληρά!) την λύση της απεργίας-αποχής, ανακουφίζοντας την κυβέρνηση.
Δεν είναι η μόνη περίπτωση. Ο ΣΥΡΙΖΑ συστηματικά εδώ και δύο χρόνια εξασκεί ένα συναινετικό προφίλ, αρνούμενος να συμβάλλει σε αγωνιστικές απαντήσεις, περιοριζόμενος το πολύ σε κομματικές επιδείξεις σε μετρημένες διαδηλώσεις. Αμέτρητα τα παραδείγματα που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Α. Τσίπρας προσωπικά έβαλαν πλάτη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη: Στα lockdown και τις απαράδεκτες απαγορεύσεις στο όνομα της πανδημίας. Στην πρόταση για κοινό υπουργό Υγείας, την ώρα που η κυβέρνηση εφάρμοζε μια εξαιρετικά ανθυγιεινή πολιτική. Με το «θα λογαριαστούμε μετά». «Στρατιωτάκια αμίλητα ακούνητα» απέναντι στην τρομερή αστυνομοκρατία, από το Πολυτεχνείο και την 6η Δεκέμβρη μέχρι τις γειτονιές, Απέναντι στον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη μεγάλα λόγια, αλλά στην πράξη ηττοπάθεια και απεργιακή αναδίπλωση. Για να φτάσουν τώρα τα ΣΥΝΕΚ (παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στους καθηγητές) να «αντιστέκονται στο νόμο Χατζηδάκη» αρνούμενα να προκηρύξουν απεργία όσο αυτός υπάρχει, γιατί δήθεν έτσι θα τον… νομιμοποιούσαν! Η γελοιότητα κορυφώνεται όταν πρέπει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα… Κι ακόμα, «δεν βγήκαμε στα κεραμίδια όταν καιγόταν η χώρα», είπε πρόσφατα ο Τσίπρας στην τηλεόραση. Όσο για τη νέα επικίνδυνη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τις βάσεις τους κάρφωσε ο Πάιατ για να απαντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ πως κι εμείς τη θέλαμε, αλλά όχι… αορίστου χρόνου.
Η μόνιμη επωδός του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως «μην ανησυχείτε, όταν βγούμε κυβέρνηση θα…» Τίποτα πιο ψεύτικο απ’ αυτό. Καταρχάς, όσο εφαρμόζεται η κυβερνητική πολιτική χειροτερεύει στο σήμερα η ζωή των εργαζομένων, ενώ διαμορφώνονται ασφυκτικοί όροι για το μέλλον. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο νόμος Χατζηδάκη που κτυπά το κίνημα τώρα, η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής που πέταξε φέτος εκτός πανεπιστημίων χιλιάδες παιδιά κλπ. Δεύτερο, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση έχει αυτή τη στάση, καταλαβαίνουμε πως θα είναι σαν κυβέρνηση, και μάλιστα «προοδευτική» όπως προτείνει, μαζί με το φουλ συστημικό ΠΑΣΟΚ. Η γραμμή ΣΥΡΙΖΑ είναι γραμμή ήττας για τους εργαζόμενους και τον λαό και σήμερα και αύριο.
Από την άλλη, η λογική για αγώνες «χαμηλής έντασης» και διαμαρτυρίας σε συνδυασμό με ένα κάλεσμα για «συμπόρευση με το ΚΚΕ» χωρίς να τίθενται σε προτεραιότητα η ενωτική ταξική ανασυγκρότηση για την αντεπίθεση ενός κινήματος ανατροπής της κυβέρνησης και της πολιτικής της, παρότι καταδικάζει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να διαμορφώσει στην πράξη ένα διαφορετικό νικηφόρο παράδειγμα, με αποτέλεσμα να φαίνεται σε κάποιο κόσμο ως μοναδική διέξοδος, έστω και μίζερη, η επιλογή κυβερνητικής εναλλαγής.
Η γραμμή ΣΥΡΙΖΑ είναι γραμμή ήττας για τον λαό και σήμερα και αύριο
Το κρίσιμο δεν είναι οι διακηρύξεις, αλλά οι πράξεις. Κι αυτό ισχύει για όλους. Θα υπάρξει τώρα ενίσχυση του συντονισμού των πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων για αντεπίθεση του κινήματος; Με λογική αγωνιστικής ταξικής ενότητας θα συντονιστούν δημοκρατικά τα αγωνιζόμενα σωματεία, ενοποιώντας τους αγωνιζόμενους κλάδους και διαμορφώνοντας σχέδιο αντεπίθεσης με πανεργατική απεργία από τα κάτω (κόντρα στη ΓΣΕΕ) για αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, μείωση ωρών εργασίας, μέτρα για την ακρίβεια και για ανυπακοή και κατάργηση του νόμου Χατζηδάκη;
Οι εξελίξεις φέρνουν ξανά στο προσκήνιο εκρηκτικά την ανάγκη ενός αντικαπιταλιστικού προγράμματος πάλης και μιας ισχυρής ανατρεπτικής Αριστεράς, που θα το εκφράζει. Οι αγωνιστές/στριες της ταξικής πτέρυγας, της μαχόμενης αριστεράς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορούν να ανοίξουν δρόμους στις νέες συνθήκες.
