«Μια πυκνότητα οραμάτων, ένας αριθμός ποιημάτων αρκούν. Μετά επιτρέπεται να πεθάνεις»
Ο Γιώργος Κακουλίδης που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών, αποτέλεσε μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση αριστερού Έλληνα ποιητή, ζωγράφου και διανοούμενου. Ήταν γιος του γνωστού κομμουνιστή ζωγράφου Δημήτρη Κακουλίδη, «του μεγαλύτερου μποέμ της Αθήνας», όπως τον έλεγε.
Με το έργο του και γενικότερα με τη στάση ζωής του, ο Γιώργος Κακουλίδης τίμησε και τη γενιά του αλλά και τον γενέθλιο τόπο του, την Καισαριανή, η οποία τον σημάδεψε. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα παιδικά του χρόνια το ίνδαλμά του ήταν ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Πλούσιο το λογοτεχνικό του έργο. Από το 1979 έχουν εκδοθεί 16 ποιητικές συλλογές του, 7 πεζογραφήματα, 2 θεατρικά έργα και 2 μαρτυρίες. Ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Νίκος Κυπουργός έχουν μελοποιήσει ποιήματά του. Επίσης ζωγράφιζε και έργα του έχουν εκτεθεί σε 8 ατομικές εκθέσεις.
Το 1994 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Στη δεκαετία του ’70 συνδέθηκε καλλιτεχνικά και φιλικά με τον κύκλο του Νίκου Καρούζου και του Μιχάλη Κατσαρού, ενός ρεύματος που χωρίς να είναι κοινωνικά αμέτοχο έβλεπε με κριτικό πνεύμα τη στρατευμένη τέχνη και την υπερ-πολιτικοποίηση της μεταπολίτευσης. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του αποζητούσε ιδιαίτερα την επαφή και την επικοινωνία όπως έλεγε με τους «συντρόφους που παλεύουν», με «τους ανθρώπους που καίγονται πραγματικά» και ήρθε κοντά στο ΚΚΕ, αρθρογραφώντας στον Ριζοσπάστη. Όπως έλεγε «ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για λόγους ορθοστασίας ενάντια στην άβυσσο που μας περιβάλλει».
