Θοδωρής Μαγκλάρας
Το φοιτητικό κίνημα ανέδειξε δυνατότητες αλλά και όρια
Το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις. Η όξυνση της επίθεσης σε όλα τα επίπεδα, η διάχυτη αγανάκτηση και η συσσωρευμένη οργή, κάνουν τη νεολαία ένα καζάνι που βράζει. Μετά τη σημαντική υποχώρηση που γνώρισε το νεολαιίστικο, λαϊκό και εργατικό κίνημα την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ, η έκρηξη του φοιτητικού κινήματος τα δύο τελευταία χρόνια δεν ήταν καθόλου δεδομένη.
Ο αγώνας των φοιτητών, που συγκροτήθηκε μέσα από τις οργανωμένες δομές των φοιτητικών συλλόγων, μετά από χρόνια απονομιμοποίησής τους και υποχώρησης της δράσης τους, απέδειξε ότι το φοιτητικό κίνημα όχι μόνο δεν έχει ξοφλήσει, κόντρα σε όσους το ήθελαν πεθαμένο, αλλά μπορεί να γίνει η σπίθα για ευρύτερες κοινωνικές εξελίξεις και να δημιουργήσει τριγμούς στην κυβερνητική πολιτική. Η έξαρση του φοιτητικού κινήματος το φθινόπωρο του ‘19, με αφορμή τη θεσμική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και τις τότε εξαγγελίες του υπουργείου Παιδείας, υπήρξε το πρώτο πλήγμα σε μια κυβέρνηση που μέχρι τότε φαινόταν παντοδύναμη, ενώ η εκρηκτική του εμφάνιση πέρσι, εν μέσω lockdown και απαγορεύσεων, «έσπασε» την τρομοκρατία στην πράξη και συνέβαλε καθοριστικά στο κίνημα συνολικά. Στην αρχή αυτής της ακαδημαϊκής χρονιάς βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο κύκλο αγώνων, που θα φέρει στο προσκήνιο αναβαθμισμένα ερωτήματα.
Το φοιτητικό κίνημα αυτά τα χρόνια ανέδειξε δυνατότητες και όρια, όρια που αντανακλούν και τα όρια των πρωτοποριών του. Δεν καταφέραμε να υπερβούμε τη μονοστοχία, την υιοθέτηση μόνο αμυντικών αιτημάτων, και, άρα, τη συσπείρωση και την ανάπτυξη αγώνων μόνο ενάντια σε «τρανταχτές» διατάξεις και όχι στο σύνολο της εκπαιδευτικής πολιτικής. Ούτε επιτύχαμε να θέσουμε επιθετικά αιτήματα, ώστε να υπερβούμε την απλή εναντίωση σε επιμέρους αναδιαρθρώσεις και να καταφέρουμε να διαμορφώσουμε ένα θετικό αντιπρόταγμα, διεκδικώντας παιδεία στο ύψος των σύγχρονων αναγκών της νεολαίας.
Έγινε σαφής με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο η αναγκαιότητα βαθέματος του πολιτικού περιεχομένου του αγώνα και η διαμόρφωση ενός πλαισίου πάλης που θα απαντά συνολικά στην αστική επίθεση και όχι αποσπασματικά σε αιχμές της. Για να καταφέρει το κίνημα να έχει διάρκεια και να μην υποχωρεί στην πρώτη αναδίπλωση του υπουργείου, να πετύχει σημαντικές νίκες και να θέσει αναχώματα στην αστική πολιτική, να παλέψει αιτήματα που θα αγκαλιαστούν πλατιά από την κοινωνία και θα του επιτρέψουν την ουσιαστική σύνδεση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα, χρειάζεται ανώτερη πολιτικοποίηση και κατεύθυνση. Ειδικός κρίκος σε αυτήν τη διαδικασία είναι και η επιμονή στη συγκρότηση πανεκπαιδευτικού μετώπου με όλα τα μαχόμενα κομμάτια της εκπαίδευσης που πλήττονται με ενιαίο τρόπο από τις αναδιαρθρώσεις.
Στην ανώτερη συγκρότηση, λοιπόν, του φοιτητικού κινήματος, για τις ανάγκες της νέας φάσης, καθοριστικό ρόλο μπορεί και πρέπει να παίξει η αντικαπιταλιστική αριστερά. Τα καθήκοντα που μπαίνουν είναι καινούργια και η ΕΑΑΚ, όπως και κάθε μαχόμενη δύναμη του κινήματος, θα κριθεί στο αν θα μπορέσει να ανταποκριθεί. Με σκοπό να πάρει το κίνημα σαφή κατεύθυνση πολιτικά, να συγκρουστεί με την κυβέρνηση, αλλά και με το σύνολο της πολιτικής, όπως προτάσσεται από ΕΕ-ΟΟΣΑ, που αυτή τη στιγμή πλήττει κάθε πτυχή της ζωής της νεολαίας και ακυρώνει κάθε καλύτερη προοπτική. Για να υπερβούμε τον κατακερματισμό των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος, αλλά και της πάλης των ίδιων των φοιτητών, με σαφές όμως πλαίσιο πάλης και στόχων, στην κατεύθυνση του ενιαίου μαζικού φοιτητικού κινήματος.
Δεκάδες σχήματα ΕΑΑΚ καλούν σε πανελλαδική συνάντηση 30-31/10 για ανατρεπτικό σχέδιο στο φοιτητικό κίνημα
Βασικό στοιχείο σε αυτήν τη διαδικασία είναι η ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και μέσα στα πανεπιστήμια. Μια κουβέντα δύσκολη αλλά και αναγκαία. Έναν διάλογο που προσπαθούν να ανοίξουν δεκάδες σχήματα ΕΑΑΚ πανελλαδικά, που καλούν σε πανελλαδική συνάντηση στις 30-31 Οκτώβρη στην Ιατρική ΕΚΠΑ, με στόχο να συζητήσουν πάνω στο αναγκαίο σχέδιο για το φοιτητικό κίνημα σήμερα αλλά και να πάρουν πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση της ανεξάρτητης, μετωπικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Μια κίνηση που στόχο έχει την ανώτερη ενοποίηση όλου του μαχόμενου δυναμικού μέσα στα πανεπιστήμια, στην κατεύθυνση της ανατροπής, για να πάνε τα πράγματα αλλιώς και για να επιβάλουμε τις ανάγκες μας.
