Φωτογραφία: Φοιτητές και μαθητές σε καθιστική διαμαρτυρία στη γωνία Κορίνθου και Αράτου κατά την κατάληψη του παραρτήματος Πάτρας τον Νοέμβρη του1973)
Οι περισσότεροι θυμούνται τον Γιώργο Δελαστίκ ως ήδη «φτασμένο» δημοσιογράφο και συγγραφέα, ωστόσο για να καταλάβουμε καλύτερα τη σκέψη του αξίζει να κάνουμε μια αναδρομή στο κλίμα και το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε και πολιτικοποιήθηκε. Όπως μας εξηγούν παλιοί του σύντροφοι, που τον θυμούνται πριν καν οργανωθεί σε κάποια παράταξη, o Γιώργος ήταν παιδί της εποχής του και ταυτόχρονα κάτι παραπάνω από αυτό.
Από τα πρώτα έτη των σπουδών του συμμετείχε στις αντιστασιακές διαδικασίες μέσα από το αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Οι περισσότεροι φοιτητές δεν ήταν οργανωμένοι σε παρατάξεις και αναπτύχθηκε μέσα σε ένα ασφυκτικό λειτουργικό πλαίσιο. Γεγονός σταθμός ήταν οι νόθες εκλογές του Νοέμβρη του 1972, όταν οι φοιτητές ανακάλυψαν σημαδεμένα ψηφοδέλτια στα καζανάκια των τουαλετών! Η κατακραυγή γι’ αυτή τη χονδροειδή νοθεία οδήγησε στη μεγαλειώδη φοιτητική συνέλευση του Φλεβάρη του 1973 με θέμα την πορεία του κινήματος, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 1.500 (από τους 2.200 περίπου) φοιτητές και κράτησε 17… ώρες! Η συνέλευση, που τελείωσε με τον εθνικό ύμνο, αποφάσισε την αποχή από τα μαθήματα.
Συγκλονισμένος από τους αγώνες των φοιτητών στην Αθήνα ο Γιώργος ήρθε στην πρωτεύουσα και συμμετείχε ενεργά στην κατάληψη της Νομικής. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Πάτρα όπου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάληψη του πανεπιστημίου της πόλης. Όταν έληξε με συντονισμένο τρόπο η κατάληψη και ξεκίνησε το πογκρόμ διώξεων εναντίον φοιτητών, ο Γιώργος Δελαστίκ για ένα διάστημα κρυβόταν σε ένα σπίτι μαζί με τρείς συμφοιτήτριές του και στη συνέχεια ταξίδεψαν στην Αθήνα με Ι.Χ, καθώς η ασφάλεια έκανε ελέγχους στα δημόσια μέσα μεταφοράς.
Το γεγονός αυτό ήταν η αφετηρία μαζικών κινητοποιήσεων με αποκορύφωμα την εξέγερση του Νοέμβρη. Η συναγωνίστριά του Τζόγια Καππάτου, μιλώντας για τον Γιώργο, θυμάται την ευρυμάθειά του και την ιδιαίτερη ευχέρεια που είχε από τότε στην εκμάθηση νέων γλωσσών. Από πολύ νεαρή ηλικία, ο Γιώργος ταξίδεψε με το τρένο, με το φθηνό εισιτήριο της Interail, σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Ευρώπης, όπου λόγω της πολυγλωσσίας του ένιωθε σαν ψάρι μέσα στο νερό. Πρέπει να σημειωθεί ότι για τον Γιώργο η εκμάθηση ξένων γλωσσών δεν ήταν μια συγκέντρωση «προσόντων» για τη μετέπειτα επαγγελματική του ανέλιξη ούτε οφειλόταν στο αναμφισβήτητο φυσικό του χάρισμα. Αντανακλούσε το βαθύ ενδιαφέρον του για τον κόσμο ως σύνολο: ο Γ. Δελαστίκ σκεφτόταν παγκόσμια και δρούσε τοπικά.
Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, η Τζόγια Καππάτου οργανώθηκε στην Πανσπουδαστική και την ΚΝΕ και «στρατολόγησε» και τον Γιώργο Δελαστίκ. Ο Γιώργος Δελαστίκ, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αναδείχτηκε ιδιαίτερα μέσα από τις εξαιρετικά μαζικές συνελεύσεις στα αμφιθέατρα με τη συζήτηση να επικεντρώνεται στην τιμωρία των χουντικών και την επόμενη μέρα του φοιτητικού κινήματος. Ο Γιώργος ξεχώρισε για τη ρητορική του ικανότητα και τη συγκροτημένη και πρωτότυπη σκέψη και ανάλυση των γεγονότων, την οποία στη συνέχεια μετουσίωσε και στα γραπτά του.
Κατά τις πολύωρες, κατά κανόνα, διαπραγματεύσεις της Πανσπουδαστικής ή της ΚΝΕ με τους εκπροσώπους άλλων φοιτητικών παρατάξεων ή νεολαιίστικων οργανώσεων, ο Γιώργος εντυπωσίαζε με την παροιμιώδη ψυχραιμία, την υπομονή και την επιμονή του αλλά και την ευγένειά του.
